ของขวัญชิ้นแรก

เสียงรถยนต์หรูที่จอดเทียบท่าหน้าคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองเมื่อครู่ ยังดังก้องอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าเสียงเครื่องยนต์ คือประโยคประกาศิตจากปากผู้ชายตรงหน้า... คีย์ ธันวา ไม่ได้กำลังล้อเล่น แววตาคมกริบที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและดุดันเสมอ ยามนี้กลับมีระลอกคลื่นแห่งความตึงเครียดไหวระริกอยู่เบื้องลึก มันคือความกดดันที่แม้แต่คนปากเก่งอย่างเธอ ก็ยังเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พ่อฉัน... กำลังมาที่นี่" คำพูดนั้นถูกย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่น่ากลัว คีย์ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีทำให้บรรยากาศรอบตัวแคบลงถนัดตา เขาเสยผมลวกๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะหันมามองรินรดาที่ยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง "แล้วนายมารออะไรอยู่ล่ะ? รีบไล่ฉันกลับสิ หรือจะให้ฉันกราบลาคุณท่านผู้ทรงเกียรติด้วยดี?" รินรดาเชิดหน้าขึ้นทันที ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัวตามประสาคนไม่ยอมคน เธอคว้ากระเป๋าถือของตัวเองขึ้นมาสะพายไหล่ "ฉันเป็นแค่ลูกหนี้... อ้อ ไม่สิ เป็นแค่พนักงานชั่วคราวตามสัญญาบ้าๆ ของนาย การที่พ่อของนายมาเจอฉันที่นี่ มันคงเป็นเรื่องสนุกในวงสังคมไฮโซของพนายล่ะสิ สนุกพอนโยบายขายหน้าชาวบ้านสินะ!" "หยุดปากเก่งสักนาทีจะได้ไหม รินรดา!" คีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วชนิดที่เธอไม่ทันตั้งหลัก มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเรียว รั้งตัวเธอเข้าไปใกล้จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับไออุ่นจากตัวเธอ แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก ปลุกเร้าความปั่นป่วนในท้องของเธออย่างประหลาด ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างเอาเรื่อง "ปล่อยนะคุณคีย์! นายมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องตัวฉัน ห่วงตัวเองก่อนเถอะว่าถ้าพ่อมาเห็นสภาพนี้ ท่านจะเฉดหัวนายออกจากกองมรดก..." "ฉันไม่ได้กลัวพ่อตัดออกจากกองมรดก..." คีย์สวนกลับทันควัน เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย ยามที่ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาดุที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาดุดันกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง "แต่ฉันไม่อยากให้คนแก่แกมาเห็นอะไรที่ไม่เข้าท่า แล้วเข้าใจฉันกับเธอผิดไปกันใหญ่ต่างหาก ยัยตัวแสบ!" "เข้าใจผิด? ใครจะไปเข้าใจอะไรฉันกับนายได้ นอกจากความเป็นเจ้านายจอมเผด็จการกับลูกจ้างตาดำๆ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการ ทว่ายิ่งดิ้น แรงบีบที่ข้อศอกกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น ไอร้อนจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าว เคมีที่คุกรุ่นระหว่างความซึนและ5ความปากเก่งทำให้บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน มันดังสนั่นก้องกังวานราวกับเสียงฆ้อนทุบลงบนหัวใจของคนทั้งคู่ คีย์ชะביกฝีเท้าและหยุดนิ่งทันที ดวงตาคมกริบมองไปยังบานประตูห้องพัก ก่อนจะก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มาแล้ว... "หลบไปทางห้องครัวซะ" คีย์สั่งเสียงต่ำอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงจนน่ากลัว "ทำไมฉันต้องหลบ? ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด..." "รินรดา! อย่าดื้อในเวลาแบบนี้ได้ไหม!" เขากระซิบลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด ดึงแขนเธอให้เดินเลี่ยงไปทางโซนครัว แต่ยังไม่ทันที่รินรดาจะก้าวพ้นโซฟา เสียงเปิดประตูก็กรีดแทรกขึ้นด้วยรหัสผ่านดิจิตอลที่ถูกกดจากภายนอก! *ปี๊ด... ตืด!* ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับร่างท้วมสง่างามของชายวัยกลางคนในชุดสูทร่วมสมัย ใบหน้าเคร่งขรึมที่ถอดแบบมาจากคีย์ราวกับพิมพ์เดียวกันกวาดสายตาเข้ามาในห้องทันที ท่านประธานใหญ่แห่งอาณาจักรธนากุลปรากฏตัวขึ้นแล้ว รินรดากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เธอเตรียมจะอ้าปากอธิบาย แต่คีย์กลับทำในสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง ร่างสูงก้าวเข้ามาบังหน้าเธอไว้มิดชิด พร้อมกับเอ่ยทักผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทที่พยายามควบคุมให้อยู่ในร่องในรอย "พ่อ... มาเร็วกว่าที่คิดนะครับ" ท่านธน ȃ กวาดสายตามองบุตรชายหัวแก้วหัวแหวน ก่อนจะเหลือบไปเห็นชายกระโปรงสีเข้มที่โผล่พ้นชายเสื้อสูทของคีย์ ดวงตาสีเข้มคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของผู้อาวุโส "ดูเหมือนฉันจะมารบกวนเวลาส่วนตัวของแกสินะ เจ้าคีย์... แล้วนั่น ใคร?" น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยถามพร้อมกับพยักเพยิดไปยังเงาของหญิงสาวที่ซอยู่ด้านหลังบุตรชาย คีย์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยดื้อรั้น ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองรินรดาแวบหนึ่ง แววตาคู่นั้นสะท้อนความกระวนกระวายใจที่เขาพยายามปิดตายมาตลอด "พนักงานฝึกงานครับคุณพ่อ... เธอลืมของไว้ แล้วผมกำลังจะไล่เธอกลับ" คำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ หลุดออกจากปากผู้ชายปากแข็ง รินรดาอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับกับข้ออ้างสิ้นคิดนั้นเหลือเกิน แต่ก่อนที่เธอจะได้เถียงอะไรออกไป คีย์ก็เอื้อมมือไปคว้ากล่องกระดาษสีเรียบใบหนึ่งที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ใกล้ตัว ยัดใส่มือเธออย่างแรง "เอานี่ไปด้วย... ของที่เหลือใช้จากบริษัท พ่อฉันไม่ชอบเห็นขยะรกหูรกตา!" รินรดารับกล่องนั้นมาด้วยความงงงวย น้ำหนักมันเบากว่าที่คิด แต่พอมองลอดผ่านรอยแยกของฝากล่อง เธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นประกายระยิบระยับของบางสิ่งที่อยู่ข้างใน... มันคือสร้อยคอเพชรดีไซน์เรียบหรูที่เธอเคยบ่นว่าสวยนักสวยหนาในนิตยสารแฟชั่นเมื่อสัปดาห์ก่อน! ของเหลือใช้บ้าอะไรเล่า! นายมันคนปากแข็งที่สุดในสามโลก! ทว่าความซาบซึ้งยังไม่ทันได้วิ่งวนเข้าสู่หัวใจ เสียงทุ้มทรงอำนาจของท่านธนก็ดังขึ้นตัดบรรยากาศ "ของเหลือใช้เหรอ? งั้นก็ดี... เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ ว่าบริษัทฉันมีนโยบายแจกขยะราคาแพงให้พนักงานตั้งแต่เมื่อไหร่!" คีย์ชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อทันที รินรดาลอบกลืนน้ำลายขณะที่สายตาดุๆ ของท่านประธานใหญ่กำลังก้าวตรงเข้ามาประชิดตัวเธอและคีย์ทีละก้าว... ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดันจนแทบหายใจไม่ออก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปพร้อมกับความปากแข็งของพ่อหนุ่มซึนคนนี้นะครับ