ถอยกลับเข้าโหมดซึน

"ถ้าคุณยังยืนมองหน้าฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีกแค่สามวินาที ฉันจะถือว่าคุณอยากเคลียร์เรื่องเมื่อกี้แบบยาวๆ นะคะ... คุณธันวา" เสียงหวานใสที่เจือแววท้าทายดังขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด รินรดาไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย เธอกลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันจนน่าหมั่นไส้ รอยยิ้มมุมปากของเธอกำลังเยาะหยันความรวนเรที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างพวกเขายังคงอันตราย ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้ว และกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่ปลายประสาทสัมผัสของเขา คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความอุ่นซ่านจากสัมผัสเมื่อครู่ยังคงร้อนรุ่มอยู่บนเรียวปาก แต่วินาทีต่อมา สมองส่วนที่ทำหน้าที่ปกป้องความหยิ่งผยองก็ทำงานอย่างรวดเร็ว เพียะ! ไม่ใช่เสียงตบหน้า แต่เป็นเสียงสติของเขาที่กลับเข้าร่างอย่างทันท่วงที ดวงตาคมกริบที่เมื่อครู่ยังเจือแววไหวหวั่นและความปรารถนา แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแข็งกระด้างในเสี้ยววินาที ราวกับน้ำเย็นจัดที่สาดซัดลงมาดับไฟกองโต ร่างสูงผละถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว สีหน้าท่าทางเปลี่ยนกลับเป็นโหมด "คุณชายปากร้าย" ที่เธอคุ้นเคยอย่างไร้รอยต่อ "เพ้อเจ้ออะไรของเธอ รินรดา" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความเหินห่างถูกงัดขึ้นมาใช้ทันที "คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลหรือไง ถึงได้หลงตัวเองว่าฉันอยากจะ... พิสมัยอะไรกับผู้หญิงปากจัดอย่างเธอ" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองการแสดงละครฉากใหญ่ที่เปลี่ยนเร็วยิ่งกว่ากิ้งก่ายเปลี่ยนสี เธอพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "อ้าว เหรอครับ? เมื่อกี้ใครกันนะที่เกือบจะเคลิ้มจนลืมหายใจ แถมยังทำหน้าเหมือนหมาหวงก้างตอนที่ฉันเข้าใกล้" เธอย้อนถามเสียงใส จงใจเน้นคำว่า 'เกือบจะเคลิ้ม' ให้กระแทกใจคนปากแข็งเล่น "ปากดี" คีย์กัดฟันกรอด ดวงตาคมดุจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธที่ยังหลงเหลืออยู่ในแววตา "ฉันแค่ตกใจที่จู่ๆ เธอก็ทำตัวรุ่มร่ามต่างหาก อย่าสำคัญตัวผิดให้มากนักเลยรินรดา จำไว้ว่าสถานะระหว่างเรามันคืออะไร" "อ๋อ... สถานะคู่หมั้นกำมะลอที่ต้องแสดงละครตบตาคนอื่นสินะครับ" รินรดาต่อบทให้อย่างรู้ทัน รอยยิ้มกวนประสาทถูกส่งไปให้เขาเต็มๆ "งั้นแปลว่าเรื่องเมื่อกี้... ก็แค่การซ้อมบทบาทสมมติเพื่อความแนบเนียนใช่ไหมล่ะคะ คุณธันวา" คำว่า 'คุณธันวา' ที่เธอจงใจดัดเสียงล้อเลียนทำเอาคีย์เกือบจะหลุดมามาดนิ่ง เขาดึงหน้าตึงใส่เธอทันทีเพื่อปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงในอก หัวใจดวงโตเต้นโครมครามจนกลัวว่าเธอจะได้ยิน แต่ปากเจ้ากรรมกลับพ่นคำร้ายกาจออกไปเพื่อผลักไส "รู้ตัวก็ดีแล้ว ทีหลังก็หัดระวังเนื้อระวังตัวซะบ้าง อย่าเที่ยวไปอ่อยใครเขาสะเปะสะปะ มันน่าสมเพช" "อุ๊ย! ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ระวังจะหาเมียไม่ได้นะครับคุณชาย" รินรดาตอกกลับทันควันโดยไม่มียอมแพ้ ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นคนปากแข็งดิ้นพล่านอยู่ภายใต้เกราะกำบังของความเย็นชา "แต่ก็นะ... ปากบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่เมื่อกี้เห็นจ้องตาไม่กะพริบเลยนี่นา หรือว่าติดใจรสชาติ... เอ๊ะ หรือติดใจบรรยากาศกันแน่ล่ะคะ?" "รินรดา!" คีย์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ (และส่วนหนึ่งคือความเขินที่ถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา) "ถ้าเธอยังไม่หยุดพูดจาไร้สาระ ฉันจะทิ้งเธอไว้ที่ระเบียงนี่แหละ กลับเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้!" พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีความอายทันทีโดยไม่รอให้เธอได้ต่อปากต่อคำอีก รินรดามองตามแผ่นกว้างที่เดินหนีด้วยท่าทางหัวเสียแล้วก็ได้แต่หัวเราะคิกคักอยู่ในลำคออย่างอารมณ์ดี 'ปากแข็งเป็นบ้า... แต่ก็พอดูออกหรอกน่าว่าเขินจนหูแดงไปหมดแล้ว' รินรดาส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเอ็นือระคนหมั่นไส้ ก่อนจะก้าวเดินตามร่างสูงกลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์หรู ทว่า... บรรยากาศแห่งความสนุกสนานและเกมประสาทระหว่างพวกเขากลับต้องสะดุดกึกลงทันที เมื่อพวกเขาเดินมาถึงห้องโถงรับแขกด้านใน ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงลิบลิ่วกำลังยืนรออยู่ สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจทั้งคีย์และรินรดาด้วยสายตาที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยคำถาม เกวลิน... นางเอกสาวชื่อดังแถวหน้าของเมืองไทย และคู่หมั้นที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างหมายมั่นปั้นมือให้แต่งงานกับคีย์ ยืนกอดอกนิ่งอยู่ที่กลางห้อง บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว คีย์ชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ สีหน้าที่เพิ่งจะมีความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบ เย็นชา ไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทันทีที่เห็นว่าใครกำลังยืนรอพวกเขาอยู่ "พี่คีย์คะ..." เสียงหวานใสแต่เจือแววประชดประชันเอ่ยขึ้น เกวลินก้าวเข้ามาใกล้ชายหนุ่มช้าๆ สายตาจ้องมองเลยไปที่รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความไม่เป็นมิตร "เกวโทรหาพี่ตั้งหลายสายทำไมไม่รับสายคะ รู้ไหมว่าเกวเป็นห่วง... แล้วนี่..." เธอหยุดเดิน กวาดสายตามองสำรวจรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดูแคลน ก่อนจะหันกลับมาสบตากับคีย์ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "พี่คีย์หายไปไหนกับผู้หญิงคนนี้มาคะ? ทำไมเสื้อผ้าถึงได้ยับยู่ยี่แถมหน้าตา... ดูแปลกๆ พิกลแบบนี้ล่ะคะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนลูกระเบิดย่อมๆ ที่ถูกหย่อนลงกลางวง รินรดายืนกอดอกเงียบๆ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตาเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบพร้อมตั้งรับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ส่วนคีย์... ใบหน้าคมคายกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้งอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ดีว่าเกวลินเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการและหึงหวงเขามากแค่ไหน การที่เธอมาเห็นสภาพของเขากับรินรดาอยู่ใกล้กันในมุมลับตาคนเมื่อครู่นี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายกันได้ง่ายๆ แน่ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงสายตาของเกวลินที่มองตรงมายังคีย์ด้วยคำคาดคั้น และสายตาของรินรดาที่มองไปยังคู่หมั้นสาวของพระเอกด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ คีย์ขบกรามแน่น สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าไม่ให้เรื่องบานปลายไปกันใหญ่ แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกไปเพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เกวลินก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างมีความหมาย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคีย์แทบจะเย็นเฉียบ "หรือว่า... ที่พี่คีย์พยายามหลบหน้าเกวช่วงนี้ ก็เพราะผู้หญิง 'ต่ำต้อย' คนนี้กันแน่คะ?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ