จูบแรกท่ามกลางแสงจันทร์

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ผมรับรองว่าคุณจะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลยในชาตินี้" น้ำเสียงของคีย์ ธันวาไม่ได้เจือแววหยอกล้อแม้แต่น้อย มันคือความเย็นชาที่ถูกเคลือบไว้ด้วยความกรุ่นโกรธ ซึ่งเป็นอาวุธประจำตัวที่เขามักจะหยิบมาใช้ทุกครั้งเมื่อรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มหลุดมือจากการควบคุม แต่สำหรับรินรดาแล้ว คำขู่เหล่านั้นเป็นได้แค่เพียงเสียงกระซิบของแมวขู่ฟ่อในคืนเดือนมืด เธอไม่ได้ถอยหลัง กลับก้าวเข้าไปประชิดชายหนุ่มจนแผ่นหลังของเขาเกือบจะชนเข้ากับราวระเบียงกระจกใสของเพนต์เฮาส์หรู แสงจันทร์สีนวลยวงที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้ายามค่ำคืน อาบไล้โครงหน้าคมคายและหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะของทายาทอสังหาฯ ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความท้าทาย "ปากเก่งจังเลยนะคะ... อ้อ ขอโทษที ผมหมายถึง 'ครับ' ต่างหาก" รินรดาจงใจล้อเลียนสรรพนามและน้ำเสียงหงุดหงิดของเขาอย่างสนุกสนาน "คุณนี่แปลกคนดีนะครับ ปากบอกว่าเกลียดนักหนาที่ผมต้องมาติดแหง็กอยู่ที่นี่ แต่พอลับตาคนทีไร คุณก็มักจะหาเรื่องมาวนเวียนใกล้ผมทุกที" "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนัก รินรดา" คีย์กัดฟันกรอด สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนาที่เคยพับแขนเสื้อเชิ้ตอย่างไร้ระเบียบตอนนี้กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ผมแค่รำคาญที่เห็นคุณเดินเกะกะลูกตาในอาณาเขตของผมก็เท่านั้น" "งั้นเหรอครับ?" รินรดาแกล้งเอียงคอมองด้วยท่าทางกวนประสาท เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือผิวแก้มของชายหนุ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงทำเอาสติของคีย์เริ่มพร่าเลือนไปชั่วขณะ "ถ้าผมเกะกะมาก ทำไมคุณถึงไม่ผลักผมออกไปล่ะครับคุณธันวา... หรือว่ามือของคุณมันไม่มีแรงพอซะแล้ว?" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระเบียงกว้างชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความหนաբانของค่ำคืน คีย์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเจรจาเจื้อยแจ้วไม่หยุดนั้นด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่เขาพยายามกดทับเอาไว้มานานนับสัปดาห์ ความซึน ปากร้าย และท่าทีเย่อหยิ่งถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของความเป็นชายที่ร้องเรียกหาการครอบครอง รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายตาที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย รอยยิ้มท้าทายบนเรียวปากบางเริ่มเจื่อนลงเมื่อตระหนักได้ว่าเธอกำลังเล่นกับไฟกองโตที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้เป็นจุล "ถอยไปนะ..." คราวนี้เสียงของคีย์แหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ใช่คำขู่ แต่มมันคือคำเตือนจากขีดจำกัดสุดท้ายที่เขากำลังพยายามอดกลั้น แต่รินรดากลับดื้อรั้นเกินกว่าจะถอย "ถ้าผมไม่ถอยล่ะ คุณจะทำ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคีย์หมดความอดทน ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาข้างหนึ่งคว้าเข้าที่เอวบางรั้งเข้ามาประชิดแนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ขณะที่มืออีกข้างประคองท้ายทอยของหญิงสาวไว้มั่น ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงเถียงทั้งหมดด้วยความเร่าร้อนและดุดัน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด แรงปะทะที่ถาโถมเข้ามาทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ จูบที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น ความโหยหา และแรงอารมณ์ที่ถูกเก็บกดไว้มานาน ทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก รสชาติหวานล้ำที่ปะปนมากับความดุดันและเอาแต่ใจของคนตรงข้ามทำเอาเรียวขาอ่อนแรงลงไปถนัดตา คีย์เองก็แทบคลั่งไม่แพ้กัน เมื่อริมฝีปากนุ่มหยุ่นที่เขาเฝ้าฝันถึงสัมผัสได้ถึงความเย้ายวน เขาก็ยิ่งล่อลวงและบดเบียดริมฝีปากลงไปลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี มือที่โอบเอวบางกระชับแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับสายลม แต่วินาทีที่ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วร่าง และความเคลิบเคลิ้มเริ่มครอบงำสติสัมปชัญญะ รินรดาก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมาในหัวใจ ความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะป้องกันอันแข็งกร้าวพุ่งทะยานขึ้นมาเตือนสติเธอ ว่าความรู้สึกนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายเกินกว่าที่หัวใจบอบช้ำดวงนี้จะรับไหว *เขาร้ายกาจเกินไป และเธอไม่ควรปล่อยให้ตัวเองตกหลุมพรางนี้* รินรดารวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ผลักอกแกร่งของคีย์ออกอย่างแรง จนร่างสูงผงถอยหลังไปสองก้าวด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ขณะที่เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ ราวกับต้องการลบสัมผัสเมื่อครู่ทิ้ง "คุณ... คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" เสียงของรินรดาสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด คีย์ยืนนิ่งงัน ลมหายใจหอบกระชั้น ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวที่กำลังถอยร่นหนีไปจนชิดมุมห้อง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและอารมณ์ค้างเติ่งที่ยังดับไม่สนิท เขากำมือแน่น พยายามจะเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อแก้ตัวหรือดึงเธอกลับมา "ริน..." กริ๊ดดด! ปัง! เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านล่างถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และน้ำเสียงเกรี้ยวกราดที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ในยามวิกาลดังแทรกขึ้นมาตัดจังหวะ "พี่คีย์! อยู่ไหนคะ! ทำไมไม่รับโทรศัพท์น้องเกว!" ร่างของเกวลิน นางเอกสาวชื่อดังและคู่หมั้นที่ครอบครัวหมายมั่นปั้นมือให้ ก้าวฉับๆ เข้ามาถึงบริเวณระเบียงด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนที่เธอจะชะงักกึก ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพของคีย์และรินรดายืนอยู่ใกล้กันด้วยสภาพที่ไม่น่าไว้ใจทั้งคู่! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของโครโนสทริกเกอร์เสมอนะครับ