แสงแดดและสายลม

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่านี้อีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจวิ่งหนีคำถามของมาริน่า" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจางๆ ดังขึ้นเหนือศีรษะ รินรดาชะงักเท้าที่กำลังก้าวพรวดๆ ไปตามทางเดินปูหินแกรนิตของรีสอร์ท หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน ก่อนจะหมุนตัวกลับไปประจันหน้ากับคนที่เดินตามมาติดๆ ตั้งแต่ออกจากห้องอาหาร "ฉันไม่ได้หนีค่ะ... เอ้ย! ผมไม่ได้หนี... ให้ตายสิคุณ!" รินรดาลอบสบถกับตัวเองเบาๆ เมื่อเกือบจะเผลอใช้สรรพนามที่คุ้นปาก ท่าทีหัวเสียจนคิ้วเรียวขมวดมุ่นนั้นทำเอาธันวา—หรือที่ใครต่อใครเรียกติดปากว่าคุณชายคีย์—มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก "สติหลุดไปหมดแล้วหรือครับ คุณรินรดา" ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดด้วยระยะห่างที่อันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจ ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองสบายๆ แต่ยังคงเนี๊ยบกริบตามสไตล์ทายาทหมื่นล้านโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวสำรวจใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความกรุ่นโกรธ "หรือว่าคำพูดของมาริน่าเมื่อคืน มันไปจี้ใจดำอะไรคุณเข้า" "ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ..." รินรดาหลบสายตาวาววับคู่นั้นโดยอัตโนมัติ พร้อมกับถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง "คุณมาริน่าก็แค่พูดจาเรื่อยเปื่อยตามประสาคนว่างงาน ส่วนคุณ... ถ้าว่างมากนัก ก็ควรจะเอาเวลาไปตรวจเช็คตารางงานของตัวเอง ไม่ใช่มาเดินตามตื๊อฉันแบบนี้" "ตื๊อ?" ธันวาเลิกคิ้วสูง ทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเย้าแหย่ "ผมเนี่ยนะตื๊อคุณ หหลงตัวเองไปหน่อยหรือเปล่าครับ ตั้งแต่มาถึงเกาะนี้ มีใครคอยเช็ดก้น... อ้ะ หรือคอยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้คุณตลอด ใครกันแน่ที่ตัวติดกับผมยิ่งกว่าเงา" "ก็เพราะคุณนั่นแหละที่สร้างเรื่อง!" รินรดาเผลอขึ้นเสียงใส่ด้วยความหมั่นไส้ คนอะไร ทั้งปากร้าย ใจดำ แถมยังชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทั้งที่สถานะระหว่างกันมันคลุมเครือยิ่งกว่าหมอกยามเช้า "ถ้าคุณไม่จัดฉากให้ฉันต้องมาตกกระไดพลอยโจนกับทริปบ้าๆ นี่ ฉันคงไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับสายตาจับผิดของคนในบริษัท แล้วก็ไม่ต้องมาฟังคำเหน็บแนมจากคุณมาริน่าด้วย!" ธันวาเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดและร่องรอยความอ่อนล้า แม้ปากจะเก่งและเถียงฉอดๆ ไม่เคยยอมแพ้ แต่รอบดวงตาคู่สวยนั้นกลับมีรอยคล้ำจางๆ ฟ้องชัดว่าเจ้าตัวไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาหลายคืน ความรู้สึกบางอย่างวูบผ่านนัยน์ตาคมกริบของชายหนุ่ม ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยตามฟอร์มเดิม "ถ้าเหนื่อยนัก ก็ลาออกสิครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมถูกพ่นออกมา "ตำแหน่งเลขาฯ หน้าห้องผม ไม่ได้บังคับให้ใครต้องมาทนรับความกดดันแบบนี้ ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งนักจะไปหาเงินใช้หนี้เอง ทำไมไม่ลองประกาศขายไอเดียโปรเจกต์รีสอร์ทของคุณให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ ไม่ต้องมาทนให้ผมใช้งานหัวหมุนอยู่แบบนี้หรอก" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก คำพูดพวกนั้นมันแทงใจดำเธอยิ่งกว่าอะไร ทว่าสิ่งที่ทำให้เจ็บยิ่งกว่ากลับไม่ใช่การดูถูกเหยียดหยาม แต่เป็นแววตาไหววับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาต่างหาก... แววตาที่บอกว่าเขาเองก็กำลังเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน "คุณมันใจร้าย ธันวา" หญิงสาวพึมพำออกมาเบาๆ ประโยคสั้นๆ ที่ไร้การแต่งแต้มคำหยาบคาย แต่มันกลับทำให้คนฟังถึงกับชะงักกึก รินรดาเลือกที่จะไม่ต่อความยาวสาวความยืด เธอหมุนตัวหันหลังแล้วก้าวเดินหนีไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีก ธันวายืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาคมมองตามร่างบางที่เดินลับหายไปตรงมุมทางเดิน หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาด คำว่า 'ใจร้าย' ที่หลุดออกมาจากปากเธอมันดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า *ใช่... เขามันใจร้ายจริงๆ นั่นแหละ* ชายหนุ่มแค่นหัวเราะให้กับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินไปอีกทาง ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับอึมครึมเสียยิ่งกว่าตอนเดินมาด้วยกันเสียอีก --- คล้อยหลังร่างของธันวาไปไม่ไกล ที่ระเบียงทางเดินชั้นสองซึ่งสามารถมองเห็นลานน้ำพุตลอดแนวสวนหย่อม ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสยาวสีขาวพาสเทลยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีเข้มภายใต้แว่นกันแดดแบรนด์ดังหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด มาริน่ายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่... ความใส่ใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้คำพูดประชดประชัน สายตาที่มองตามร่างของเลขาฯ สาวอย่างอาลัยอาวรณ์ และที่สำคัญที่สุด... ท่าทีหงุดหงิดราวกับเด็กถูกขัดใจเมื่ออีกฝ่ายเดินหนี สิ่งเหล่านี้มันชัดเจนเกินกว่าที่คนฉลาดอย่างเธอจะมองข้าม "หึ... ปากแข็งได้ใจจริงๆ นะคะ คุณชาย" มาริน่าพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวกดส่งข้อความหาใครบางคนด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ * 'จัดการตามแผนได้เลยค่ะ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่า ถ้าความลับเรื่องนั้นแดงขึ้นมา คุณชายผู้สูงส่งจะยังรักษาฟอร์มเก๊กขรึมแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน' * --- อีกด้านหนึ่ง รินรดาเดินเลี่ยงผู้คนมาจนถึงมุมสงบหลังสระว่ายน้ำส่วนตัวของโซนวิลล่า V.I.P. ที่นี่ค่อนข้างร่มรื่นด้วยแนวต้นสนสูงใหญ่และลมทะเลที่พัดโชยเอื่อยๆ ช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มในใจลงได้บ้าง หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อาบแดดสีขาว ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เพื่อไล่อาการปวดหัวตุบๆ เธอเกลียดตัวเองเวลาที่เผลอแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเขา เกลียดความรู้สึกหวั่นไหวที่มักจะเกิดขึ้นทุกครั้งยามที่เขาเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น ทั้งที่ปฏิญาณตนไว้แล้วแท้ๆ ว่าผู้ชายปากร้าย เย่อหยิ่ง และเอาแต่ใจอย่างธันวา คือสิ่งมีชีวิตที่เธอควรหลีกหนีให้ไกลที่สุด "มานั่งทำหน้าเป็นปลาทูแม่กลองตากแห้งอยู่ตรงนี้เองเหรอครับ คนสวย" เสียงทุ้มกวนประสาทที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้รินรดาต้องสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ก่อนจะพบว่าธันวาไม่ได้เดินหนีไปไกลอย่างที่เธอคิด แต่เขากลับมายืนค้ำหัวเธออยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมในมือหนายังถือแก้วน้ำสมุนไพรเย็นเฉียบยื่นมาตรงหน้า "คุณ... ตามมาทำไมเนี่ย" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "ฉันบอกแล้วไงว่าอยากอยู่คนเดียว" "ใครตามคุณ หลงตัวเองอีกแล้วนะ" ธันวาตอบหน้าตาย ก่อนจะถือวิสาสะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ตัวข้างๆ แล้ววางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเตี้ย "นี่... เลิกทำหน้าบึ้งเป็นตูดเป็ดสักทีเถอะ หน้าตาคุณตอนนี้มันฟ้องชัดเจนเลยนะว่ากำลังนินทาผมในใจอยู่" "รู้ตัวก็ดีนี่คะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมา "แล้วสรุปว่ามีธุระอะไร ถึงได้เดินตามตื๊อฉันไม่เลิกแบบนี้ หรือว่ากลัวฉันจะแอบขโมยข้อมูลลับบริษัทคุณไปขาย?" ธันวาไม่ตอบทันที ชายหนุ่มหันมามองเสี้ยวหน้าหวานที่รั้นเสียจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคู่คมทอดมองด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด มือหนายื่นออกไปรวบปอยผมที่ปลิวมาปรบแก้วใสของหญิงสาวทัดหูไว้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินรดาร่างแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ "ผมไม่ได้กลัวคุณขโมยข้อมูลบริษัทหรอกครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในความรู้สึกของคนฟังอย่างไร้เหตุผล "แต่ผมกลัว... กลัวว่าคุณจะแอบขโมยหัวใจของผมไปต่างหากล่ะ" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับกลับมามองหน้าคนพูดทันที ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมารวมกันบนใบหน้าจนแดงก่ำไปถึงใบหู ปากอ้าพะงาบๆ จะเถียงกลับแต่ก็หาคำพูดไม่เจอเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่เต็มไปด้วยความจริงจัง "คุณ... บ้าไปแล้วหรือไง!" "ใช่... ผมคงบ้าไปแล้วจริงๆ" ธันวาขยับรอยยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและมีเสน่ห์เหลือร้ายจนคนมองแทบละลาย "ถึงได้ยอมปล่อยให้ผู้หญิงปากเก่งอย่างคุณมาปั่นป่วนชีวิตผมได้ขนาดนี้" บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของคนทั้งคู่ที่อยู่ใกล้กันเสียจนได้ยินชัดเจน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าภายใต้รอยยิ้มและสายตาคู่นั้น ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกนั้นลงอย่างไม่ไว้หน้า "คุณธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" ร่างของเลขาฯ อีกคนวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงทางโค้ง สีหน้าของเธอซีดเผือดจนเห็นได้ชัด ธันวายืดตัวตรงด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ดวงตาคมกริบตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาตำหนิ "มีอะไร เสียงดังเอะอะไปได้" "คือ... ทางสำนักงานใหญ่โทรมาแจ้งด่วนค่ะ!" หญิงสาวหอบหายใจจนตัวโยน ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้เลือดในกายของธันวาและรินรดาเย็นเฉียบลงพร้อมๆ กัน "มีคนปล่อยคลิปและเอกสารลับโปรเจกต์ใหม่ของเราออกสู่สาธารณะแล้วค่ะ ตอนนี้หุ้นร่วงกาว และนักข่าวก็กำลังแห่กันมาที่รีสอร์ทเต็มไปหมดแล้วค่ะ!" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที รังสีอำมหิตและแววตาดุดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโดยไม่ต้องพยายาม ทว่าท่ามกลางความตื่นตระหนกนั้น ชายหนุ่มกลับหันมามองหน้าคนที่นั่งอึ้งอยู่บนเก้าอี้ช้าๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายประหลาด และประโยคถัดมาที่กระซิบลอดไรฟันของเขาก็ทำให้รินรดารู้ทันทีว่า... เกมการแข่งขันที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น "ดูท่าทาง... ทริปกระชับมิตรของเรา คงต้องเปลี่ยนเป็นทริป 'ล่าตัวคนทรยศ' ซะแล้วล่ะครับ คุณรินรดา" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "โครโนสทริกเกอร์" เสมอมานะครับ