รินรดาสู้กลับ

เสียงหัวเราะเยาะหยันของเกวรินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่ารินรดากลับเลือกที่จะไม่ตอบโต้ด้วยการกรีดร้องหรือตบตีอย่างที่ผู้หญิงไร้ชั้นเชิงทั่วไปพึงกระทำ ความนิ่งงันของเธอในวินาทีนี้คืออาวุธที่คมกริบที่สุด ขณะที่คีย์ ธันวา ยืนหน้าเครียดขรึม ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงสองคนสลับกันด้วยความหงุดหงิดระคนระอาใจ คำถามทิ่มแทงใจดำของเกวรินเมื่อครู่—*“หรือว่า... ที่พี่คีย์พยายามหลบหน้าเกวช่วงนี้ ก็เพราะผู้หญิง ‘ต่ำต้อย’ คนนี้กันแน่คะ?”*—ยังแขวนค้างอยู่กลางอากาศ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าปะทะกัน "คำก็ต่ำต้อย สองคำก็ต่ำต้อย..." รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอจะทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ เธอก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาคีย์ ธันวา ที่ยืนกอดอกตีสีหน้าเย็นชาใส่เธอ ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นสะท้อนก้อง "คุณเกวรินคะ การที่ฉันมายืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของท่านประธาน มันแปลว่าฉันมีหน้าที่จัดการทุกอย่าง... รวมถึงการกัน ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ ออกไปด้วยนะครับ" ประโยคหลังเธอจงใจเน้นเสียงพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่เคลือบยาพิษให้เกวรินหน้าเสียทันที "นี่เธ! กล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นแขกไม่ได้รับเชิญ!" เกวรินกรี๊ดแตกด้วยความอับอาย ยกมือชี้หน้าทายาทสาวสู้ชีวิตที่ตอนนี้แววตาพราวระยับราวกับปีศาจสาวพราวเสน่ห์ "พอได้แล้วครับ เกว" คีย์สวนขึ้นด้วยน้ำเสียงกดต่ำอันตราย ดวงตาคมดุหันมามองเกวรินนิ่งๆ "ถ้าหมดธุระแล้วก็กลับไปซะ ผมมีงานต้องคุยกับคุณรินรดาต่อ" "แต่พี่คีย์คะ! หรือว่าเรื่องที่เขาลือกันในบริษัทจะเป็นจริง..." เกวรินยังดื้อดึงไม่ยอมเลิกรา ทว่าเมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุเยียบราวน้ำแข็งของคีย์ เธอก็ต้องจำใจกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ สะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคืองก่อนจะกระแทเท้าเดินออกไปจากห้องทำงานส่วนตัวจนประตูปิดสนิท ปัง! ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานกว้างขวางอีกครั้ง เหลือเพียงคนสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันตามลำพัง คีย์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการปวดหัวที่กำลังเล่นงาน "คุณนี่มัน... หาเรื่องใส่ตัวเก่งเป็นที่หนึ่งจริงๆ นะรินรดา" คีย์หันมาคาดโทษด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ปากร้ายตามสไตล์คนซึนที่เก็บซ่อนความห่วงใยไว้ใต้คำพูดเชือดเฉือน "รู้ทั้งรู้ว่ายัยเกวรินมันร้ายกาจ ทำไมถึงยังไปยั่วโมโหเขาอีก" รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแต่ก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกก้าว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบแนบชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของคีย์ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศชวนใจเต้นระส่ำ เธอมองเงยขึ้นสบตาคนตัวสูงกว่า แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความท้าทายและความพึงพอใจที่ได้เห็นคนปากแข็งเสียอาการ "แล้วทำไมล่ะคะ... หรือว่าท่านประธานกลัวว่าฉันจะโดนรังแก?" รินรดาแกล้งเอียงคอถาม น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ ลากปลายนิ้วเรียวบางไปบนปกเสื้อสูทเนื้อดีของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้คีย์สะดุ้งเฮือกราวกับโดนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อตเข้าที่กลางใจ คีย์รีบคว้าข้อมือเรียวเล็กนั้นไว้ทันที แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่เพียงพอจะหยุดการคุกคามทางกายที่กำลังปั่นป่วนระบบประสาทของเขาได้ "อย่ามาเล่นกับไฟนะรินรดา..." คีย์ขู่เสียงลอดไรฟัน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ "คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนใจดีนักหรอก" "รู้สักหน่อยค่ะ..." รินรดายิ้มยั่ว เธอไม่ยอมดึงมือกลับ แถมยังจงใจขยับเข้าไปใกล้จนหน้าอกแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา "ถ้าพี่คีย์ใจร้ายจริง... ป่านนี้คงไล่ฉันออกไปตั้งนานแล้ว ไม่มายืนทำหน้าดุอยู่ตรงนี้หรอกจริงไหมคะ?" คำพูดที่จี้ใจดำแถมสรรพนามที่เธอยอมเปลี่ยนมาใช้ตามความเคยชิน ทำเอาคีย์ตบะแตกอย่างสมบูรณ์แบบ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม "คุณมันดื้อด้าน..." คีย์คำรามต่ำในลำคอ ก่อนที่มืออีกข้างจะรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งตัว ร่างบางถูกดึงเข้าประชิดจนแทบจมหายไปในอ้อมแขนแกร่ง "อยากลองดีนักใช่ไหม งั้นก็อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความกล้าหาญที่สั่งสมมาเริ่มสั่นคลอนเมื่อเผชิญหน้ากับความดุดันที่แท้จริงของเสือร้าย แต่วินาทีนี้เธอกลับถอยหลังไม่ได้เสียแล้ว รอยยิ้มท้าทายยังคงประดับอยู่บนเรียวปากอิ่ม "ถ้าแน่จริง... ก็ลองดูสิคะ" เธอกระซิบชิดริมฝีปากหยักลึก ท้าทายอำนาจมืดของคนปากแข็งอย่างไม่เกรงกลัว คีย์ก้มหน้าลงมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ห่างแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้ม ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นจนแทบละลาย ริมฝีปากของชายหนุ่มกำลังจะทาบทับลงมาปิดกั้นความอวดดีของคนตัวเล็กอยู่รอมร่อ— ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตายอย่างไม่รู้เวลากล่ำเวลา พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ดังแทรกเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้อณุญาต "พี่คีย์คะ เอกสารกองนี้— อุ๊ย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนและติดตามกันมาตลอดนะครับ