ความเงียบที่น่ากลัว

"ถ้าจะเงียบขนาดนี้ ก็น่าจะเอาเทปพันสายไฟมาปิดปากผมไปเลยดีกว่าครับ จะได้ไม่ต้องทนฟังเสียงที่รินรำคาญใจ" ธันวากระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น เขามองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ไม่ได้มีอะไรคืบหน้ามาตลอดสามชั่วโมง ความเงียบในห้องทำงานเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้านี้มันไม่ได้เงียบสงบ แต่มันคือความเงียบที่กัดกินหัวใจจนเขารู้สึกเหมือนคนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ผ่านมาห้าวันแล้ว ที่ไม่มีแม้แต่เสียงแจ้งเตือนไลน์หรือการปะทะฝีปากแบบที่เขาเคยนึกรำคาญ ทางด้านรินรดาเอง เธอกำลังยืนมองกองเอกสารตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ภายในออฟฟิศเล็กๆ ที่เธอยังคงทำงานอยู่นั้น เสียงพนักงานคนอื่นคุยกันเรื่องดินฟ้าอากาศดูไกลตัวไปถนัดตา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นรอบที่ร้อยของวัน ไม่มีอะไร... ไม่มีแม้แต่ข้อความด่าทอจากคุณชายผู้สูงศักดิ์คนนั้น * 'ปากแข็งนักใช่มั้ย งั้นก็อยู่ไปกับความเงียบของนายเถอะ ธันวา' * รินรดาบ่นพึมพำในใจ พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่มันตีตื้นขึ้นมาในอก เธอโหยหาการปะทะคารมที่ทำให้ใจเต้นแรงนั่น ยิ่งเงียบ ยิ่งห่าง ยิ่งทำให้เธอตระหนักว่า 'ความโกรธ' ที่เคยมี มันเทียบไม่ได้เลยกับ 'ความเหงา' ที่กำลังเผชิญอยู่ เย็นวันนั้น ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงที่ดูเหงาจับใจ รินรดาเดินออกมาจากออฟฟิศด้วยท่าทางเหม่อลอย เธอเลือกที่จะเดินกลับทางเดิมที่มักจะผ่านร้านสะดวกซื้อที่เขาเคยตามมาดักรอ แต่ทว่าวันนี้... ทุกอย่างกลับว่างเปล่า ในขณะที่ธันวากำลังขับรถไปอย่างไร้จุดหมาย ความคิดถึงที่เขาพยายามกดทับไว้ด้วยความอีโก้จัด มันกลับระเบิดออกมาเมื่อเห็นเงาร่างเล็กๆ ที่คุ้นตาเดินอยู่ริมถนนคนเดียวท่ามกลางแสงไฟสลัว "จะดื้อไปถึงไหนรินรดา" เขาพึมพำ ก่อนจะหักพวงมาลัยรถหรูจอดเทียบฟุตปาธอย่างรวดเร็ว ประตูรถเปิดออก ธันวาก้าวลงมาด้วยท่าทางที่ยังคงความหยิ่งทะนง เขาเดินเข้าไปขวางทางหญิงสาวไว้ ทันทีที่รินรดาเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับนัยน์ตาคมดุที่ดูอ่อนล้าลงไปถนัดตา หัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะ "มาทำไม" รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงดูแข็งกร้าว แต่ทว่ามือที่กำกระเป๋าแน่นกลับสั่นไหว "ถามโง่ๆ" ธันวาก้าวย่างเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า "ก็นึกว่าเธอจะตายไปกับการนั่งเงียบๆ แล้วซะอีก... ห้าวันนะรินรดา ห้าวันที่ผมต้องทนฟังความเงียบที่น่าสมเพชของตัวเอง" "อ้อ... เลยคิดว่าต้องเอาความน่ารำคาญมาคืนฉันงั้นสิคะ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้น ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว "ถ้าเหงานัก ก็ไปหาคนอื่นสิคะ คุณชายธันวาออกจะเพียบพร้อม ใครๆ ก็อยากอยู่ข้างคุณทั้งนั้นแหละ" "ปากเก่งนักนะ" ธันวาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่แน่นหนา ดึงร่างบางเข้ามาจนแผ่นหลังของเธอชิดกับตัวรถหรู "ถ้าผมจะเอาคนอื่น ผมคงไม่ยืนตัวสั่นเป็นบ้าอยู่ตรงนี้หรอก... รู้บ้างไหมว่าความเงียบของเธอ มันทรมานผมยิ่งกว่าคำด่าทอเป็นพันเท่า" รินรดาชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันที เคมีของคนสองคนที่ดึงดูดกันรุนแรงท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดของยามค่ำคืน มันทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูเลือนรางไปหมด เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "ถ้าทรมาน... ก็อย่าทำเป็นปากแข็งสิคะ" เธอกระซิบเสียงแผ่ว ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ประสานกันอย่างใกล้ชิด "ผมยอมแพ้แล้วรินรดา... เลิกแกล้งกันด้วยความเงียบแบบนี้สักที ผมไม่ชอบมันเลย" รินรดาหลับตาลง รับสัมผัสความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่เขากำลังค่อยๆ ประคองเธอเข้ามา ทุกอย่างดูเหมือนจะลงเอยด้วยดี แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะก้มลงจุมพิตเพื่อปิดฉากสงครามความเงียบ เสียงริงโทนโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศจนแตกกระจาย ธันวาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขาละใบหน้าออกมามองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ แววตาที่เพิ่งจะอ่อนโยนกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตระหนกและเย็นเยียบในพริบตา เขารับสายทันที "ว่ายังไงนะ?... ตอนนี้เหรอ?" ธันวาหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะปล่อยข้อมือเธอแล้วถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว "ผมต้องไป... เรื่องสำคัญมาก" รินรดามองแผ่นหลังของเขาที่เดินกลับขึ้นรถไปอย่างเร่งรีบ ทิ้งให้เธอยืนเคว้งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ทันใดนั้น รถยนต์อีกคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างเธอ กระจกรถเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าที่รินรดาไม่คิดว่าจะได้เจอในตอนนี้ "ขึ้นรถสิริน... มีเรื่องสำคัญกว่าที่เธอคิดต้องรู้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ยากจะคาดเดาของทั้งคู่ด้วยกันเสมอนะครับ โครโนสทริกเกอร์