เลือกไม่ได้ก็ต้องเจ็บ

เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานราคาแพงถูกกวาดลงพื้นในคราวเดียว เสียงกระดาษกระแทกพื้นดังสนั่นสะท้อนก้องห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ คีย์ ธันวา หอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย ขณะที่ดวงตาคู่คมสีเข้มจ้องมองมารดาบังเกิดเกล้าด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวและร้าวรานในคราวเดียวกัน ภาพความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยเมื่อครู่มันสั่นคลอนความเชื่อมั่นทั้งชีวิตของเขาจนพังทลาย "แม่ทำแบบนั้นลงไปทำไมครับ!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้อง เจือความสั่นพร่าที่เขาเกลียดนักหนาแต่ไม่อาจควบคุมมันได้ "ผู้หญิงคนนั้น... รินรดาเขาไปเกี่ยวอะไรด้วย ทำไมแม่ต้องใช้แผนสกปรกพวกนั้นบีบคั้นเขา!" คุณหญิงกัลยาเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาคู่คมที่ถอดแบบมาจากบุตรชายฉายแววเย่อหยิ่งและไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย มือเรียวยกจิบชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น ราวกับเสียงคำรามของลูกชายเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง "แม่ทำเพื่ออนาคตของแก ธันวา" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือนบาดลึกเข้าขั้วหัวใจ "ผู้หญิงจนตรอกคนนั้นไม่มีอะไรคู่ควรกับตระกูลเราสักนิด หล่อนเข้ามาก็เพื่อเกาะแกกิน หวังผลประโยชน์จากสมบัติที่เราสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อ... แม่แค่ช่วยตาสว่างให้แกเห็นเร็วขึ้นเท่านั้นเอง" "ตาสว่างเหรอครับ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ความรู้สึกขบขันโดยสิ้นเชิง "คนที่ควรตาสว่างคือแม่ต่างหาก! แม่คิดว่าทำลายชีวิตเขา แล้วผมจะยอมก้มหัวแต่งงานกับผู้หญิงที่แม่หามาให้ตามอำเภอใจงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะครับ!" "แกจะขัดคำสั่งแม่รึไง!" คุณหญิงตบโต๊ะเสียงดัง ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับบุตรชายอย่างไม่ยอมแพ้ "อย่าลืมนะว่าทุกอย่างที่แกยืนอยู่ตรงนี้ บริษัทที่แกบริหาร อำนาจที่แกมี มันมาจากไหน! ถ้าไม่มีตระกูลธนกุล แกก็เป็นแค่ไอ้ตัว A เล็กๆ ในตลาดที่ไม่มีใครรู้จัก!" "งั้นก็เอาคืนไปสิครับ!" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนคนเป็นแม่ชะงัก "เอาทุกอย่างคืนไปเลยถ้ามันต้องแลกกับการที่ผมต้องเหยียบย่ำหัวใจใครสักคน... โดยเฉพาะคนที่ผม..." ชายหนุ่มกลืนคำพูดประโยคนั้นลงคออย่างยากลำบาก หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความเจ็บปวดเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงและรอยแผลที่เขาเป็นคนฝากไว้ รินรดาไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำ เธอเลือกที่จะหันหลังให้ เลือกที่จะเดินออกไปจากชีวิตเขาอย่างเด็ดเดี่ยว และนั่นคือสิ่งที่เขากลัวที่สุด กลัวว่าเธอจะหายไปจากโลกของเขาตลอดกาล คีย์หมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกจากห้องทำงานทันทีโดยไม่รอฟังเสียงเรียกของมารดา เขาควกุญแจรถสปอร์ตคันหรูแล้วขับพุ่งทะยานออกจากคฤหาสน์ด้วยความเร็วสูง เป้าหมายเดียวในหัวตอนนี้คือคอนโดมิเนียมเก่าๆ ของรินรดา ที่ซึ่งเขาเคยไปยืนกวนประสาทและสร้างความรำคาญให้เธอมานับครั้งไม่ถ้วน ระหว่างทาง สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง ราวกับฟ้าดินกำลังเยาะเย้ยความว้าวุ่นในใจของเขา คีย์กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ในหัวฉายภาพรอยยิ้มบางๆ และแววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นเวลารินรดาเถียงเขา เธอไม่เคยยอมจำนนต่ออำนาจเงินหรือคำดูถูกของใคร และนั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้เขาถอนตัวไม่ขึ้น แต่ความจริงที่ว่ามารดาของเขาเป็นคนชี้นำและสร้างอุปสรรคทั้งหมดขึ้นมา มันคือกำแพงหนาที่เขารู้สึกว่า... ต่อให้พังมันลงได้ ตัวเขาเองก็อาจไม่มีหน้าไปยืนต่อหน้าเธออีกแล้ว เมื่อรถสปอร์ตจอดเทียบท่าหน้าอพาร์ตเมนต์เก่า คีย์ก้าวลงจากรถโดยไม่สนใจเม็ดฝนที่สาดกระเซ็นใส่เสื้อเชิ้ตราคาแพง เขาสสาวเท้ากึ่งวิ่งขึ้นไปยังชั้นสาม ห้องพักหมายเลข 304 ปิดเงียบสนิท ไม่มีแสงไฟเล็ดลอดออกมาจากใต้ประตู ก๊อกๆๆ! "ริน! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้!" คีย์ทุบประตูปึกใหญ่ หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความร้อนรน "รินรดา! ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น เปิดประตูคุยกันให้รู้เรื่องสิครับ!" ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบและกลิ่นอับของตึกเก่าที่โชยมาเตะจมูก คีย์กัดฟันกรวด ตัดสินใจใช้รหัสผ่านห้องที่เขาเคยแอบบันทึกไว้ในความทรงจำ (แม้ตอนนั้นเธอจะบอกว่าห้ามจำก็เถอะ) กดตัวเลขสี่หลักลงไป... *คลิก* ประตูบานไม้เปิดออก คีย์ผลักมันเข้าไปอย่างรวดเร็ว "ริน..." คำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก เมื่อภายในห้องว่างเปล่าสนิท เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกคลุมด้วยผ้าพลาสติกใส ไม่มีร่องรอยของการอยู่อาศัย เสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว หรือแม้แต่แก้วกาแฟที่เธอชอบวางทิ้งไว้... ทุกอย่างถูกเก็บกวาดจนเกลี้ยงเกลา ราวกับว่าที่นี่ไม่เคยมีผู้หญิงที่ชื่อรินรดาอาศัยอยู่เลยตั้งแต่ต้น คีย์ก้าวเท้าเข้าไปอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนาสัมผัสกับโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่า ความเย็นเยียบจากความจริงแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ เขามาช้าไป... เธอตัดสินใจถอยห่างและตัดขาดจากเขาอย่างแท้จริงแล้ว พลัน สายตาคมก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตสีเหลืองแผ่นเล็กที่แปะไว้บนกระจกเงาในห้องน้ำ ลายมือคุ้นตาเขียนไว้สั้นๆ แต่บาดลึกทุกตัวอักษร *‘ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะคุณคีย์... แต่เราต่างหากที่เลือกทางเดินผิดตั้งแต่แรก ต่อจากนี้ ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ’* คีย์กำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ในอุ้งมือ นัยน์ตารื้นด้วยหยาดน้ำใสที่เขาพยายามสะกดกลั้นมันไว้ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับถูกควักหัวใจออกไปสดๆ เขายอมหักหลังแม้กระทั่งครอบครัว ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาหาเธอ แต่เธอกลับเลือกที่จะเดินหนีหายไปในความมืดโดยไม่หันกลับมามอง "คุณหนีผมไม่ได้หรอกริน..." เขาพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ฝังรากลึกในสายเลือด "ต่อให้คุณจะหนีไปสุดขอบโลก ผมก็จะพลิกแผ่นดินหาคุณให้พบ!" ในจังหวะที่คีย์กำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องเพื่อเริ่มตามล่าหาความจริงและหัวใจของตัวเอง เสียงฝีเท้ารelentless หนักแน่นดังขึ้นที่หน้าห้อง เสียงเคาะประตูก็ไม่ได้ดังขึ้น แต่บานประตูถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยบุคคลที่เขาคาดไม่ถึงที่สุด ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเยارหยันที่มุมปาก นัยน์ตาคู่คมกริบมองคีย์ด้วยความสมเพชเวทนา "ไม่ต้องเหนื่อยตามหาหรอกครับ... เพราะตอนนี้ รินรดาอยู่กับผมแล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันเสมอนะครับ