ทิฐิที่ทำให้เสียน้ำตา

"ถ้าเธอคิดว่าการประชดประชันมันจะทำให้ฉันเห็นใจ หรือเปลี่ยนสถานะจาก 'คู่นอน' ขึ้นมาเป็น 'คนสำคัญ' ได้ล่ะก็... เลิกพยายามเสียทีเถอะรินรดา มันน่าสมเพช" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ ธันวา ดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบกริบ คำพูดนั้นไม่ได้ตะคอก แต่กลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกอย่างแม่นยำ รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา มือที่ถือถาดอาหารว่างสั่นเทาจนจานกระเบื้องแทบจะกระทบกันเกิดเสียง เธอพยายามอย่างที่สุดที่จะกลืนก้อนสะอื้นลงคอ สูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติที่กำลังเตลิดกลับคืนมา "ที่ฉันพยายามอยู่ทุกวันนี้ ไม่เคยคิดจะก้าวไปถึงจุดนั้นหรอกค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เรียบเฉยที่สุด แม้ในใจจะแหลกสลาย "เพราะถ้าฉันรู้ว่าความหวังดีของฉัน มันมีค่าแค่เศษเงินหรือความน่าสมเพชในสายตาคุณ... ฉันคงไม่เสียเวลาทำแบบนี้ตั้งแต่วันแรก" คีย์วางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังปัง เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะมองให้ทะลุไปถึงความคิด "งั้นก็ดี แล้วทำไมยังไม่ไปให้พ้นหน้าฉันสักทีล่ะ? หรือว่ารอให้ฉันออกปากไล่? ได้... ในเมื่อเธออยากได้ยินนัก ฉันก็จัดให้ ออกไป! แล้วไม่ต้องโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีก" ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีที่คำสั่งนั้นสิ้นสุดลง รินรดาไม่ได้โต้เถียง ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เธอเพียงแค่ขยับยิ้ม... ยิ้มที่ดูว่างเปล่าและเย็นชาจนคีย์ต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ "ได้ค่ะคุณคีย์ ในเมื่อคุณต้องการแบบนั้น" เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ผินหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย คีย์นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นผ่านใจ แต่มันถูกกลบด้วยทิฐิที่เขาสร้างขึ้นมาเกราะป้องกันตัวเอง ภายในห้องพักของรินรดา บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เธอไม่ได้เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอย่างประณีต แต่มันคือการยัดทุกอย่างที่คว้าได้ลงไปในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ด้วยมือที่สั่นเทา น้ำตาเม็ดใสเริ่มร่วงหล่นลงบนพื้นห้อง แต่เธอก็ปาดมันทิ้งอย่างไม่ไยดี *ความอดทนมีขีดจำกัด และคีย์ก็ทำลายมันจนไม่เหลือชิ้นดี* ขณะที่เธอกำลังรูดซิปกระเป๋าใบสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยแรงกระแทกจนประตูเปิดออกกว้าง คีย์ยืนจังก้าอยู่ตรงนั้น กวาดสายตามองกระเป๋าเดินทางบนเตียงด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตกตะลึง "นี่เธอจะไปไหน?" เสียงของเขาห้วนจัด รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยสายตาที่ไม่มีแววหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง "ไปในที่ที่ไม่มีคุณไงคะ ในเมื่อคุณบอกว่าฉันน่าสมเพช ฉันก็ขอไปใช้ชีวิตที่เหลือให้มีเกียรติในแบบที่ฉันพอใจดีกว่า" "ฉันยังไม่ได้อนุญาต!" คีย์ก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้รินรดานิ่วหน้า แต่เธอก็ไม่ยอมก้มหัวให้ "เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย... อย่าลืมสิคะว่าคุณเป็นคนย้ำสถานะนี้เองกับปาก" รินรดาแสยะยิ้ม ทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้า "คุณคีย์... ต่อให้ฉันรักคุณมากแค่ไหน แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ถ้าคุณมองเห็นความรักเป็นแค่เครื่องมือสนองความสนุกของคุณ" "เธอกล้าดียังไง..." "ใช่ ฉันกล้าค่ะ เพราะฉันรักตัวเองมากกว่าที่รักคุณ" รินรดากระชากข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรง เธอคว้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่แล้วเดินผ่านร่างสูงใหญ่นั้นไปโดยไม่ลังเล คีย์ชะงักงัน เขาหมุนตัวกลับเตรียมจะคว้าตัวเธอไว้ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าของใครบางคนก้าวสวนเข้ามาจากทางเดินหน้าห้องเสียก่อน ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสหรูหราหยุดกึกอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าที่สวยสะกดนั้นเผยรอยยิ้มบางๆ เมื่อเห็นสถานการณ์อันตึงเครียดภายในห้อง "อ้าว... ดูเหมือนฉันจะมาผิดจังหวะหรือเปล่าคะคุณคีย์?" คีย์ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า ในขณะที่รินรดาที่กำลังก้าวพ้นประตูไป ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อสบสายตากับผู้มาใหม่คนนั้น... บุคคลที่เธอคิดว่าชาตินี้ไม่ควรจะต้องมาเจอกันอีก ทิฐิที่คีย์มี เริ่มสั่นคลอนเมื่อเขาเห็นรินรดาจ้องมองผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาที่เจ็บปวดมากกว่าเดิม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ยากจะคาดเดาของทั้งคู่ด้วยกันเสมอนะครับ โครโนสทริกเกอร์