ความว่างเปล่า

"ออกไปให้พ้น!" เสียงตะคาดก้องกังวานดังก้องไปทั่วห้องโถงกว้างของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุง คีย์ ธันวา ขว้างแก้วคริสตัลราคาแพงลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงเศษแก้วที่กระทบพื้นหินอ่อนดังเพล้งบาดหูราวกับเสียงหัวใจที่แตกสลายของเขาเอง พนักงานทำความสะอาดที่เพิ่งเข้ามาดูแลห้องในรอบสัปดาห์สะดุ้งสุดตัว ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาถอยกรูดออกไปทันที บรรยากาศภายในห้องที่เคยหรูหราดูเย็นเยียบและแปลกแยกไปถนัดตา ตั้งแต่วันที่รินรดาหอบข้าวของออกไป ห้องนี้ก็กลายเป็นเพียงกรงทองที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ คีย์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวยาวที่เขามักจะนั่งดูทีวีกับเธอ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ความว่างเปล่ามันไม่ได้อยู่ที่เฟอร์นิเจอร์ที่หายไป แต่มันอยู่ที่ 'พื้นที่' ข้างกายที่ไร้เงาของหญิงสาวปากเก่งคนนั้น "ไปแล้วก็ดี... จะได้ไม่ต้องมาคอยเถียงให้รำคาญหู" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือจนน่าใจหาย เขาพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอค้างอยู่ที่แชทล่าสุดที่ไม่มีแม้แต่ข้อความตอบกลับจากรินรดา *‘เราเลิกยุ่งกันเถอะค่ะคุณคีย์ ชีวิตคุณสูงส่งเกินกว่าที่คนอย่างฉันจะเอื้อมถึง’* ประโยคเดิมๆ ที่เขาท่องจนขึ้นใจมันกรีดแทงใจเขาทุกครั้งที่อ่าน คีย์สบถคำหยาบออกมาเบาๆ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี เขาเดินไปที่ระเบียงห้อง สูดลมหายใจเข้าลึกหวังจะระบายความอึดอัด แต่กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศกลับยิ่งตอกย้ำว่าเธอเคยอยู่ที่นี่ "ริน... เธอคิดว่าทิ้งฉันไปแบบนี้แล้วมันจะจบเหรอ?" เขาแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง มือหนากำราวระเบียงแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความห่วงหาที่กัดกินใจจนเหลือเพียงความว่างเปล่า เขาเป็นถึงคีย์ ธันวา เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน แต่กลับไม่สามารถครอบครองหัวใจของผู้หญิงเพียงคนเดียวได้ เขาเดินกลับไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดออกดูอย่างไร้จุดหมาย สายตาไปหยุดอยู่ที่ผ้าพันคอผืนเก่าที่รินรดาลืมทิ้งไว้ เขาหยิบมันขึ้นมาแนบจมูก กลิ่นของเธอยังคงอบอวลอยู่ตรงนั้น มันทำให้เขารู้สึกเหมือนคนใกล้ตายที่ได้สูดอากาศบริสุทธิ์เพียงชั่วคราว *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วและร้อนรน คีย์สะดุ้งตื่นจากภวังค์ความโศกเศร้า เขารีบโยนผ้าพันคอลงในลิ้นชักแล้วเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทางดุดันดั่งเดิม "ใคร! บอกแล้วไงว่าไม่ต้องการใครทั้งนั้น!" ทันทีที่เปิดประตูออกไป เขาก็ต้องชะงัก ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่พนักงานทำความสะอาดคนเดิม แต่เป็นเลขาส่วนตัวที่ดูหน้าตาตื่นตระหนก "คุณคีย์ครับ... เกิดเรื่องแล้วครับ" เลขาพูดพลางหอบหายใจ "เราพบพิกัดของรินรดาแล้วครับ เธออยู่ที่สนามบิน... กำลังจะขึ้นเครื่องเที่ยวบินด่วนออกนอกประเทศในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า!" ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ คีย์ไม่ได้ฟังประโยคต่อมาของเลขาแม้แต่น้อย เขาคว้ากุญแจรถบนโต๊ะข้างประตูแล้วพุ่งตัวออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมาปิดประตูห้อง "อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยเธอไปอีกครั้ง รินรดา!" คีย์ขับรถสปอร์ตคู่ใจด้วยความเร็วสูงทะลุพิกัด ถนนที่เคยคุ้นเคยดูพร่ามัวไปหมดในสายตา ในหัวเขามีเพียงภาพของรินรดาที่กำลังเดินจากไปไกลแสนไกล ความหยิ่งทะนงและความปากแข็งที่เคยมีถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เหลือเพียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวที่จะต้องเสียเธอไปตลอดกาล เมื่อถึงสนามบิน เขาไม่สนกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น เขาวิ่งฝ่าฝูงชนไปยังเกตที่ได้รับแจ้ง พลางกวาดสายตามองหาร่างเล็กที่เขารู้จักดี และแล้ว... ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเดินขวักไขว่ เขาก็เห็นร่างบางที่คุ้นตากำลังถือตั๋วเครื่องบินยืนอยู่แถวหน้าสุดของคิวเช็คอิน "ริน!" เขาร้องเรียกชื่อเธอสุดเสียง จนคนรอบข้างหันมามองด้วยความตกใจ รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ร่างบางสั่นสะท้านก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตที่เคยสดใสบัดนี้กลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย คีย์วิ่งเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจของทั้งคู่หอบถี่ด้วยอารมณ์ที่ปะทุเดือด "จะไปไหน?" คีย์ถาม เสียงของเขาต่ำและสั่นเครือ "จะหนีไปแบบนี้เหรอ? คิดว่าฉันเป็นตัวอะไรของเธอ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ในยามที่อ่อนแอที่สุด เธอก็ยังเลือกที่จะโต้กลับด้วยความทระนง "แล้วคุณล่ะ คิดว่าฉันเป็นตัวอะไร? ของเล่นที่อยากจะเก็บไว้ในกรงทองเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ?" "ไม่ใช่ของเล่น..." คีย์พูดสวนกลับทันควัน ก่อนจะยื่นมือไปคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "แต่เป็นเจ้าของชีวิตของฉัน... ที่ฉันจะไม่มีวันยอมให้จากไปไหนอีก!" ท่ามกลางความโกลาหลของสนามบิน จังหวะหัวใจของทั้งสองคนกลับเต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าก่อนที่คีย์จะได้พูดประโยคที่ซ่อนอยู่ในใจ เสียงประกาศเที่ยวบินของเธอก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มอีกคนที่เดินเข้ามาควงแขนรินรดาอย่างถือวิสาสะ "ไปกันเถอะครับริน... เดี๋ยวเราจะตกเครื่องเอาได้" คีย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นชายคนนั้น... คนที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากันในสถานการณ์แบบนี้ รินรดาหันกลับไปสบตาคีย์ด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้เขารู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า... "ขอโทษนะคะคุณคีย์... แต่ตอนนี้คนที่จะไปกับฉัน ไม่ใช่คุณ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ยากจะคาดเดาของทั้งคู่ด้วยกันเสมอนะครับ โครโนสทริกเกอร์