ตามหาหัวใจ

"ถ้าคุณคิดว่าการหนีหน้าผมไปซ่อนตัวอยู่หลังความเงียบงัน แล้วทุกอย่างมันจะจบ... คุณประเมินธันวาคนนี้ต่ำเกินไปแล้ว รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคีย์ ธันวา ดังสะท้อนก้องภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตอนนี้ไร้ซึ่งความสงบเรียบร้อย เอกสารกองโตบนโต๊ะถูกผลักจนกระจัดกระจาย ไม่ต่างจากความรู้สึกภายในอกของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้เยือกเย็นและไม่เคยสูญเสียการควบคุมให้ใคร เก้าอี้หนังราคาแพงถูกผลักถอยหลังด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เลขานุการสาวได้แต่มองตามด้วยความตกใจ ไม่มีใครกล้าทักท้วงสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะผสมความร้อนรนระคนห่วงหาของเจ้านายหนุ่มในวินาทีนี้... รถยนต์หรูคันงามพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถใจกลางเมืองด้วยความเร็วสูง เป้าหมายแรกไม่ใช่บริษัทคู่ค้า ไม่ใช่การประชุมสำคัญ แต่คือทุกสถานที่ที่เคยมีร่องรอยของหญิงสาวผู้มีวาจาร้ายกาจไม่แพ้กัน รินรดาคือคนที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขา กล้าปฏิเสธความหวังดีที่ห่อหุ้มด้วยวาจาเชือดเฉือน และที่สำคัญที่สุด... เธอคือคนเดียวที่ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของเขากลับมาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง คันเร่งถูกกดลึกเมื่อสมองประมวลผลถึงห้องพักเก่าๆ ของเธอ ย่านชุมชนแออัดที่เขาเคยไปเหยียบด้วยความไม่เต็มใจในวันวาน แต่ตอนนี้... สถานที่แห่งนั้นกลับเป็นความหวังเดียวที่เขาอยากให้เธอไปหลบภัยอยู่ตรงนั้น รถเบรกเอี๊ยดสนิทหน้าตึกแถวเก่าคร่ำคร่า คีย์ก้าวลงจากรถโดยไม่สนใจสายตาของชาวบ้านละแวกนั้นที่มองมาด้วยความประหลาดใจกับภาพลักษณ์ไฮโซหนุ่มที่หลุดเข้ามาในพื้นที่แบบนี้ สองขายาวก้าวขึ้นบันไดวนทีละสองขั้นอย่างรีบร้อน หัวใจเต้นระรัวด้วยความกลัวลึกๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน—กลัวว่า... เธอจะหายไปจากโลกของเขาจริงๆ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องพักดังสนั่น ไม่มีความสุภาพหลงเหลืออยู่ มีเพียงความร้อนรนที่อัดแน่นอยู่เต็มอก "ริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" คีย์ตะโกนเรียกชื่อเธอเสียงดัง ลืมมาดคุณชายผู้หยิ่งทะนงตัวไปจนหมดสิ้น "อย่ามาเล่นซ่อนหากับผมนะ รินรดา! เปิด!" เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกจากความเงียบงันที่เสียดแทงหัวใจ ประตูห้องบานเดิมยังคงปิดสนิท เขาตัดสินใจบิดลูกบิดประตูด้วยความโมโห ปรากฏว่า... มันไม่ได้ล็อก พรวด! ประตูเปิดผางออก ร่างสูงก้าวพรวดพราดเข้าไปกวาดสายตามองรอบห้องขนาดเล็กที่ว่างเปล่า ไม่มีกระเป๋าเสื้อผ้า ไม่มีร่องรอยของการอยู่อาศัย ข้าวของทุกอย่างถูกเก็บเรียบร้อยราวกับว่าเจ้าของห้องตั้งใจจะเดินทางไกลและไม่หวนกลับมาอีก "โธ่เว้ย!" คีย์สบถออกมาด้วยความหัวเสีย กำปั้นหนาทุบลงบนผนังปูนอย่างแรงเพื่อระบายความอัดอั้น สายตาคมกวาดมองไปทั่วห้องอีกครั้ง จนกระทั่งสะดุดเข้ากับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่วางทับอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเก่า ลายมือคุ้นตาปรากฏอยู่บนนั้น... *‘เลิกตามตื๊อฉันสักทีเถอะค่ะคุณธันวา ต่างคนต่างอยู่ ทางใครทางมัน น่าจะดีที่สุดสำหรับเรา’* คำว่า 'ค่ะ' และประโยคตัดเยื่อใยพวกนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนอ่านจนเจ็บแปล๊บที่ขั้วหัวใจ คีย์ขยำกระดาษแผ่นนั้นในมือจนยับยู่ยี่ด้วยความโกรธปนน้อยใจ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว "ทางใครทางมันงั้นเหรอ... ฝันไปเถอะรินรดา คุณเป็นคนเริ่มเกมนี้เองนะ อย่าหวังว่าผมจะยอมให้คุณจบมันฝ่ายเดียว!" เขาลคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาคนสนิททันที "สืบทุกอย่างให้ผมตอนนี้ เธอออกนอกประเทศไม่ได้แน่ เช็คเที่ยวบิน รถทัวร์ หรือแม้แต่โรงแรมม่านشดทุกแห่งในรัศมีสามร้อยกิโลเมตร... ผมต้องการรู้ว่ายัยตัวแสบหนีไปซุกหัวอยู่ที่ไหนภายในหนึ่งชั่วโมงนี้!" สั่งการเสร็จสรรพ คีย์ก็หมุนตัวเตรียมก้าวออกจากห้องเพื่อไปลุยค้นหาต่อด้วยตัวเอง แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังมาจากระเบียงด้านหลังห้องพัก กลับทำให้ฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวต้องหยุดชะงักลง กริ๊กล็อก... เสียงหน้าต่างกระจกถูกเลื่อนเปิดเบาๆ พร้อมกับร่างบางของใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังผ้าม่านผืนเก่ากำลังก้าวเข้ามาในห้อง คีย์หันขวับกลับไปมองด้วยสายตาดุดัน ทันทีที่สายตาคมกริบปะทะเข้ากับใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและคราบน้ำตาจางๆ ร่างสูงก็พุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วแสง หมับ! ข้อมือเล็กถูกคว้าหมับไว้แน่นด้วยมือหนาราวกับคีมเหล็ก รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าคนที่เธอพยายามหนีหน้ามาตลอดทั้งวัน กำลังยืนจ้องหน้าเธอด้วยแววตาที่ดุร้ายและร้อนรุ่มยิ่งกว่าไฟป่า "คิดจะหนีไปซ่อนตัวที่ไหนอีก... หืม?" เสียงกระซิบพร่าต่ำที่ดังชิดริมใบหู เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ระเบิดไม่อยู่ "ไหนบอกผมซิ รินรดา... ว่าทำไมผมถึงหาตัวคุณไม่เจอ?" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ยามเมื่อแผ่นหลังบางถูกดันจนชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ และเงาร่างสูงใหญ่ของคุณชายปากแข็งกำลังโน้มลงมาปิดกั้นอิสรภาพของเธอไว้ทั้งหมด จนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ! "ปล่อยนะคุณคีย์ ฉันบอกแล้วไงว่าเรา..." "ผมไม่ปล่อย!" คีย์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นระริก "ต่อให้คุณจะหนีไปสุดขอบโลก ผมก็จะตามลากตัวคุณกลับมาลงโทษฐานที่กล้าท้าทายอำนาจของผม... จำใส่สมองเอาไว้ซะ!" ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะโน้มลงมาปิดริมฝีปากอิ่มที่ยังคงเถียงไม่หยุด เพื่อเป็นการลงทัณฑ์ให้สาสมกับความเหนื่อยยากที่เขาต้องตามหา... เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูตรของคีย์ก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด *ติ๊ง!* คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอที่มีชื่อของเลขานุการส่วนตัวปรากฏขึ้นพร้อมกับรูปถ่ายใบเสร็จการจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวปลายทางต่างประเทศ... ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว ในภาพนั้น... ปรากฏชื่อผู้โดยสารอีกคนหนึ่งที่กำลังจะเดินทางไปพร้อมกับรินรดาในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า... และคนๆ นั้นก็คือ "อดีตคู่หมั้น" ที่เขาเกะกะลูกตาที่สุดในชีวิต! "นี่สินะ... เหตุผลที่คุณรีบหนีหน้าผม?" คีย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาที่มองมาที่เธอในตอนนี้เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "เพราะคุณกำลังจะบินไปหาไอ้สารเลวนั่นใช่ไหม... รินรดา!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันยอมแพ้ของทั้งคู่ด้วยกันเสมอนะครับ โครโนสทริกเกอร์