กับข้าวกับปลาและการประชด

เสียงกระทะเทฟลอนกระทบกับตะหลิวสแตนเลสคือดนตรีประกอบเดียวในยามวิกาลที่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง รินรดาปาดเหงื่อออกจากหน้าผากด้วยหลังมือ ลอนผมยาวที่เคยเซ็ตมาอย่างดีตอนนี้หลุดลุ่ยเคลียคลออยู่ข้างแก้ม อาหารไทยสามสี่อย่างถูกจัดเรียงอย่างประณีตบนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อน ทั้งแกงเผ็ดเป็ดย่างที่สีสันจัดจ้าน ผัดผักกะหล่ำปลีน้ำปลาที่หอมกรุ่น และไข่เจียวฟูหนาที่เธอตั้งใจทำเป็นพิเศษเพื่อพิสูจน์ให้คุณชายจอมหยิ่งเห็นว่า เธอไม่ได้มีดีแค่ปากที่เถียงเขาฉอด ๆ แต่ปัญหาคือ... เจ้าของห้องตัวจริงกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูครัวด้วยสายตาที่มองมาประหนึ่งเธอกำลังปรุงยาพิษให้เขากิน "กลิ่นอะไรเนี่ย..." คีย์ ธันวา ลมหายใจพ่นเสียงฮึดฮัดพร้อมกับเบ้หน้าอย่างจงใจ "ฉุนกานพลูจนแสบจมูก นึกว่าจุดธูปไล่ผีสางเทวดาซะอีก" รินรดากำตะหลิวในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เธอกลืนก้อนความหงุดหงิดลงคอแล้วหันขวับไปเผชิญหน้า "ถ้ากลิ่นมันจะรบกวนจมูกอันทรงคุณค่าของคุณธันวามากขนาดนั้น เชิญไปนั่งหายใจในห้องน้ำเถอะครับ เอ๊ย... ไม่ใช่ เชิญไปนั่งกินที่อื่นค่ะ... เอ่อ ไปนั่งกินที่อื่นเถอะครับ!" เกือบหลุดปากใช้คำพูดตามความคุ้นเคย ดีนะที่เบรกตัวเองทัน "พูดจาติด ๆ ขัด ๆ แบบนั้น หรือว่าแอบใส่อะไรลงไปในแกง?" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ขายาว ๆ ของเขาสร้างแรงกดดันให้อากาศรอบตัวลดลงไปหลายองศา ใบหน้าคมคายโน้มลงมาต่ำเพื่อสำรวจหม้อแกงตรงหน้า ก่อนจะแค่น "หน้าตาก็เหมือนอาหารสัตว์ผสมเศษขยะ..." เปร้ง! ตะหลิวในมือรินรดากระแทกกับขอบอ่างล้างจานเสียงดังลั่น เธอยืดอกขึ้นเผชิญหน้ากับความสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกสุมจนปะทุ "อาหารสัตว์เหรอคะ... เอ่อ อาหารสัตว์เหรอครับ!" รินรดาตอกกลับเสียงดังลั่นครัว "ฉันตั้งใจทำตั้งแต่หัวค่ำจนหลังแทบหัก เพื่อให้คุณผู้ชายเทวดานี่ได้กินของอร่อย ๆ แทนที่จะสั่งฟาสต์ฟู้ดขยะมากิน แต่คุณกลับมาวิจารณ์ว่าเหมือนเศษขยะเนี่ยนะ! ปากหรือเครื่องบดขยะเปียกคะ... ครับ!" "อย่ามาขึ้นเสียงใส่ผมนะ รินรดา" คีย์หรี่ตาลงอันตราย น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้มแต่เจือความเยียบเย็น "นี่มันห้องผม กฎก็คือกฎ ผมมีสิทธิ์จะวิจารณ์ทุกอย่างที่อยู่ใต้ชายคานี้ โดยเฉพาะอะไรก็ตามที่หน้าตาอุบาทว์และทำลายบรรยากาศบ้าน..." ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยค มือบางก็คว้าถ้วยน้ำจิ้มแจ่วรสจัดจ้านที่มีพริกป่นลอยฟ่องขึ้นมาทันที "ถ้ามันอุบาทว์มากนัก ก็เอาคืนไปกินให้หมดเลยค่ะ... อ๊ะ! ให้หมดเลยครับ!" ปึก! ถ้วยน้ำจิ้มแจ่วพุ่งตรงเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ ทว่าคีย์ไวกว่า เขี่ยงตัวหลบได้ทันฉิวเฉียด ทำให้น้ำจิ้มรสแซ่บสาดกระเซ็นไปโดนผนังห้องครัวลายหินอ่อนราคาแพงลิบลิ่วกลายเป็นรอยด่างสีน้ำตาลแดงน่าอนาถ ดวงตาคมกริบของคีย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตะลึง ไม่คิดว่ายัยตัวแสบนี้จะกล้าเปิดฉากสงครามขว้างปาจริง ๆ "เธอ... กล้ามากนะ!" คีย์คำรามในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธปนเหลือเชื่อ "ก็คุณมันน่าโมโหนี่ครับ!" รินรดาตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ มือไม้เริ่มคว้าจานผัดผักกะหล่ำปลีที่ควันยังโขมงขึ้นมาถือไว้ในมือบ้าง "ปากเสียแบบนี้ต้องโดนสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียบ้าง!" "เฮ้ย ๆ ๆ หยุดนะ! นั่นผัดผักหรือระเบิดเพลิง วางลงเดี๋ยวนี้!" คีย์ก้าวพรวดเข้าไปหมายจะรวบข้อมือเธอไว้ แต่รินรดาไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบแล้วตักผัดผักสาดใส่ทิศทางที่เขา berdiri ทันที "ไม่หยุดค่ะ! เอ่อ ไม่หยุดครับ!" โคร้ง! เคร้ง! สงครามย่อม ๆ กลางห้องครัวดำเนินไปอย่างรวดเร็วราวกับฉากแอ็กชันในฮอลลีวูด ไข่เจียวฟูหนาถูกโยนข้ามเคาน์เตอร์ราวกับจานร่อน ช้อนส้อมกลายเป็นลูกดอกขว้างปา และชามแกงเผ็ดก็เกือบจะกลายเป็นอาวุธสังหารหมู่ หากไม่ใช่เพราะคีย์ตัดสินใจพุ่งเข้าไปรวบเอวบางของรินรดาแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรง เพื่อหยุดยั้งการอาละวาด แรงปะทะทำให้ร่างทั้งสองล้มลงไปกองบนพื้นห้องครัวด้วยกัน โดยมีคีย์ทาบทับอยู่ด้านบน ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผ่านเนื้อผ้า ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันch ในเสี้ยววินาทีนั้น ไม่มีใครขยับเขยื้อน รินรดานอนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอายความโกรธกรุ่นลอยเข้าเตะจมูก ปะปนกับกลิ่นไอความร้อนของแกงเผ็ดที่หกเลอะพื้น คีย์มองลงมาที่ใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดตอนนี้กลับฉายแววบางอย่างที่ซับซ้อน ลึกล้ำ และ... อ่านยากยิ่งกว่าตำราโบราณ ปลายจมูกโด่งรั้นของเธออยู่ใกล้จนเกือบจะชนกับเขาอยู่แล้ว "ปล่อยนะ..." รินรดาพึมพำเสียงแผ่วเบa ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่เข้ามาแทนที่เมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในท่าที่ล่อแหลมเกินไป "คุณทับฉันอยู่... ลุกขึ้นไปเลยนะครับ" "ปากเก่งนักนะ..." คีย์กระซิบเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากเธอ "เก่งให้ได้ตลอดเถอะ ยัยตัวแสบ" เขายังคงไม่ขยับหนี ซ้ำยังจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธอด้วยสายตาที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนรินรดาต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเคอะเขิน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนหลุดออกมานอกอก ความโกรธเมื่อครู่วันนี้แปลเปลี่ยนเป็นความปั่นป่วนที่เธอไม่รู้จะจัดการอย่างไรดี ติ๊งหน่อง! เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกนั้นลงอย่างไม่ถูกจังหวะ คีย์ชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความฉงน ขณะที่รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะในยามวิกาลแบบนี้ ไม่มีทางที่เป็นพนักงานส่งของแน่นอน และก่อนที่ทั้งคู่จะได้ตั้งตัว เสียงเคาะประตูก็ตามมาติด ๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกที่ทำให้เลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบลงทันที "คีย์! ตาคีย์! เปิดประตูให้แม่เดี๋ยวนี้เลยนะ! ทำไมห้องลูกชายฉันถึงมีกลิ่นแกงเผ็ดคลุ้งออกมาถึงข้างนอกแบบนี้!" น้ำเสียงทรงอำนาจและคุ้นเคยดีนั้นดังทะลุบานประตูเข้ามา ทำให้ร่างที่ทาบทับอยู่บนตัวรินรดารีบผุดลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วแสงทันที **ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะครับ**