เมื่อคุณชายออกงาน

"ถ้าคิดจะไปยืนข้างผมในงานคืนนี้ ก็ช่วยหัดใช้สมองให้มากกว่าการเลือกชุดที่ดูเหมือนคนเพิ่งหนีน้ำท่วมมาด้วยครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของคีย์ ธันวา ดังขึ้นในความเงียบของรถลีมูซีนที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ใจกลางโรงแรมระดับห้าดาว รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอไม่ได้หันไปมองคนข้างๆ ที่กำลังนั่งกอดอกทำหน้านิ่งเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง หากแต่เหลือบมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกรถ ชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่เธอเลือกมาไม่ได้ดู 'เพิ่งหนีน้ำท่วม' อย่างที่เขาประชด แต่มันดูเรียบหรูและขับผิวเธอให้ดูโดดเด่นต่างหาก "ถ้าคุณชายอายที่ต้องควงผู้หญิง 'ชุดเพิ่งหนีน้ำท่วม' อย่างฉันออกงาน ก็เชิญลงไปเดินคนเดียวได้เลยนะคะ รินไม่ได้ใช้ปืนจ่อหัวบังคับให้พามา" รินรดาตอกกลับเสียงเรียบ สายตาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่คมสันราวกับรูปสลัก คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบคู่สีเข้มหันมาสบตากับเธอเพียงเสี้ยววินาที "ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะครับ หวังว่าตอนเจอฝูงหมาป่าในงาน คุณจะยังรักษาความมั่นใจนี้ไว้ได้" เมื่อรถจอดสนิท พนักงานเปิดประตูออก แสงไฟจากงานกาล่าระดับประเทศสาดส่องเข้ามา รินรดาลงจากรถด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย เธอวางมือลงบนท่อนแขนแกร่งที่ยื่นมารอรับตามมารยาท แม้คีย์จะทำตัวเหมือนไม่อยากแตะต้องตัวเธอ แต่สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่กดแน่นลงบนแขนเธอเล็กน้อยนั้นกลับบอกความรู้สึกที่ต่างออกไป ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ เสียงดนตรีคลาสสิกแผ่วเบาก็ไม่สามารถกลบเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นรอบตัวได้ รินรดาเป็นที่รู้จักในฐานะ 'ผู้หญิงที่ได้ตัวคุณชายคีย์ไปควง' ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของเหล่าเซเลบริตี้สาว "ดูสิคะ นั่นน่ะเหรอที่คีย์พามา เห็นว่าเป็นลูกสาวร้านดอกไม้เหรอคะ?" เสียงหวานใสของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เดินเข้ามาขวางทาง ดังขึ้นอย่างจงใจ คีย์ชะงักฝีเท้า รินรดาที่กำลังจะอ้าปากตอบโต้ถูกดึงให้ไปอยู่ด้านหลังเขาทันที แรงดึงนั้นหนักแน่นจนเธอเสียหลักเล็กน้อย "คุณรินไม่ได้เป็นลูกสาวร้านดอกไม้ธรรมดาครับ" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาจนอีกฝ่ายหน้าซีด "แต่เธอคือผู้หญิงที่ผมเลือกจะควงมาด้วยในคืนนี้ ถ้าคุณยังว่างพอจะเอาเวลามาวิจารณ์รสนิยมคนอื่น ผมแนะนำว่าควรเอาเวลาไปหาคู่ควงที่ไม่ต้องอาศัยชื่อเสียงคนอื่นมาสร้างมูลค่าให้ตัวเองจะดีกว่านะครับ" หญิงสาวชุดแดงหน้าชาไปถนัดตา เธออ้าปากค้างก่อนจะรีบเดินหลบฉากไปเมื่อถูกคนรอบข้างหัวเราะเยาะ รินรดาเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งปกป้องเธอด้วยความประหลาดใจ "ตกใจอะไรครับ? ผมแค่รำคาญเสียงนกเสียงกา มันทำลายบรรยากาศการดื่มของผม" คีย์พูดโดยไม่หันมามอง แต่รินรดากลับสังเกตเห็นใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างผิดสังเกต "ขอบคุณค่ะ... ที่ช่วย" เธอพึมพำ "อย่าสำคัญตัวผิด ผมแค่ไม่อยากเสียชื่อที่คุณมากับผมในสภาพดูไม่ได้" เขาชิงตัดบท ก่อนจะหยิบแก้วแชมเปญส่งให้เธอแล้วเดินนำไปยังมุมเงียบของงาน ทว่าความสงบอยู่ได้ไม่นาน เมื่อชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบเดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ "คุณคีย์ครับ ไม่คิดเลยว่าจะพาเด็กคนนี้มาด้วย... นี่หรือครับ คนที่ว่ากันว่าทำให้คุณคีย์เสียงานเสียการ?" รินรดารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกจากร่างสูงข้างกาย มือของคีย์กำแก้วในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลัง "เสียงานเสียการหรือครับคุณอา? ผมว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวที่อาไม่ควรใส่ใจ... หรือว่าโครงการที่อาเพิ่งโกงไปมันทำให้อาว่างมากจนต้องมาสอดส่องชีวิตผม?" บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทันที ผู้คนที่ยืนอยู่รอบบริเวณเริ่มถอยห่าง รินรดาได้แต่ยืนนิ่ง เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของปากเสียง แต่เป็นสงครามธุรกิจที่เขากำลังเผชิญอยู่คนเดียวโดยมีเธอเป็นเหยื่อล่อ "คุณคีย์! อย่าลามปาม!" ชายวัยกลางคนคำรามเบาๆ ก่อนจะหันมาทางรินรดาแล้วเหยียดยิ้ม "เธอน่ะ ระวังตัวไว้เถอะ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้รักใครจริงหรอก เขาแค่กำลังมองหาหมากตัวใหม่ที่จะทิ้งในเวลาที่เขาเบื่อ!" คำพูดนั้นแทงใจดำรินรดาอย่างจัง เธอหันไปมองคีย์ที่ยืนนิ่ง สายตาของเขาว่างเปล่าและลุ่มลึกจนเธอยากจะคาดเดาความรู้สึก เขาไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้อธิบาย และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่ได้ปล่อยมือจากเอวเธอที่เขาใช้ประคองตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ คีย์ขยับเข้ามาใกล้รินรดาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดที่ข้างหู เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยอำนาจ "ฟังนะ... ไม่ว่าใครจะพูดอะไร วันนี้รินต้องอยู่ข้างผม ห้ามไปไหนเด็ดขาดจนกว่าผมจะบอก" รินรดามองลึกลงไปในดวงตาคมกริบของเขา ที่นั่นไม่มีความรำคาญอย่างที่เคยเห็น มีเพียงความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยกำแพงหนาของความปากแข็ง "ทำไมต้องเชื่อคุณ?" เธอถามเสียงสั่น "เพราะถ้าคุณเดินออกไปตอนนี้... ผมอาจจะทำสิ่งที่คาดไม่ถึงต่อหน้าคนทั้งงาน" ทันใดนั้น ไฟในห้องจัดเลี้ยงก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสปอตไลต์ที่ส่องตรงมายังกลางเวที เสียงพิธีกรประกาศก้องถึงการเปิดตัวพันธมิตรทางธุรกิจรายใหญ่ที่คีย์กำลังจะเซ็นสัญญาด้วย ทว่าในจังหวะที่ไฟเปิดขึ้นอีกครั้ง รินรดากลับพบว่ามือของคีย์ถูกจับจ้องโดยชายชุดดำสามคนที่แทรกตัวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างเงียบเชียบ คีย์หันมามองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดขาดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขาปล่อยมือจากเอวเธอ แล้วคว้ามือเธอมาจับไว้แน่น "ริน... ถ้าผมสั่งให้วิ่ง ให้วิ่งไปทางประตูหนีไฟ ห้ามหันกลับมามอง" "เกิดอะไรขึ้นคีย์!" เธอร้องถามด้วยความตกใจ "ผมบอกว่าให้วิ่งไงครับ!" เขายังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ ชายชุดดำคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับสิ่งของบางอย่างในมือ คีย์เหวี่ยงรินรดาไปด้านหลังพร้อมกับคว้าขวดแชมเปญข้างตัวฟาดเข้าที่ใบหน้าของคนร้ายอย่างจัง เสียงแก้วแตกดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนในงาน รินรดายืนนิ่งด้วยความช็อก ขณะที่ร่างของคีย์กำลังปะทะกับคนร้ายด้วยความคล่องแคล่ว ทว่าในจังหวะที่เขากำลังได้เปรียบ มีชายอีกคนโผล่มาจากมุมมืดพร้อมกับวัตถุสีดำเงาวาวที่จ่อตรงมายังทิศทางที่พวกเขายืนอยู่! "คีย์ ระวัง!" รินรดากรีดร้องสุดเสียง พุ่งตัวเข้าไปหาเขาโดยไม่คิดชีวิต **ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะครับ**