ปมดราม่าจากครอบครัว

เสียงปรบมือสามครั้งดังสะท้อนก้องห้องทำงานกว้างขวางราวกับเสียงกัมปนาทที่ผ่ากลางบรรยากาศอันเปราะบาง รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับสู่โลกความเป็นจริงอย่างรุนแรง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เพิ่งคลอเคลียอยู่ใกล้แค่เอื้อมถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของอากาศรอบตัว เธอดึงสติแล้วผละถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะยังเต้นรัวโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก คีย์ ธันวา ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มยังคงเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายืดตัวตรงช้าๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักธุรกิจผู้เยือกเย็น ก่อนจะหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่คมกริบราวกับใบมีด "ดูเหมือนดิฉันจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาอันแสนหวาน... หรือเวลาทำงานที่สำคัญกันแน่คะ ลูกชายตัวดี" สุ้มเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาดดังขึ้น คุณหญิงกานดา ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสง่างาม เครื่องเพชรราคาแพงบนเรือนร่างสะท้อนกับแสงไฟระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าเครื่องประดับเหล่านั้นคือรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษบนริมฝีปากของท่าน รินรดารีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างลนลาน เธอก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพมารดาของเจ้านาย แม้จะเคยรับมือกับลูกค้าและคู่แข่งทางธุรกิจมานับNไม่ถ้วน แต่รัศมีกดดันของคุณหญิงกานดากลับทำให้สันหลังของเธอวาบขึ้นมาแปลกๆ "คุณแม่มาที่นี่ทำไมไม่แจ้งล่วงหน้าครับ" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงมีความแข็งกระด้างเจืออยู่ชัดเจนจนคนฟังจับสังเกตได้ "ที่นี่คือที่ทำงาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณแม่จะนึกอยากเดินเข้ามาตอนไหนก็ได้" "ถ้าแม่ไม่มา... แม่คงไม่มีวันได้เห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้สินะ คีย์" คุณหญิงกานดากวาดสายตามองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ผู้หญิงคนนี้มีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้ลูกชายของแม่หลงจนหัวปักหัวปำ ลืมแม้กระทั่งฐานะและหน้าตาทางสังคมของตัวเองไปหมดแล้ว" รินรดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกเจ็บแปล๊บแล่นริ้วขึ้นมาในอก คำพูดพวกนั้นแทงใจดำเธอยิ่งกว่าอะไรดี แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครเหยียบย่ำง่ายๆ "ท่านประธานกับดิฉันกำลังเคลียร์เรื่องงานกันอยู่ค่ะ คุณหญิง" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทและสุภาพ "ถ้าคุณหญิงเข้าใจผิด ดิฉันต้องขออภัยด้วยนะคะ" "งานงั้นเหรอ?" คุณหญิงกานดาหัวเราะในลำคอเบาๆ "ใกล้ชิดกันจนปากจะติดกันอยู่แล้ว เขาเรียกงานเหรอแม่สาวปากเก่ง คนอย่างเธอฉันดูปราดเดียวก็รู้ไส้รู้พุงแล้ว อยากไต่เต้าจนตัวสั่นล่ะสิ ถึงได้มาคอยอ่อยลูกชายฉันถึงในห้องทำงานแบบนี้" "คุณแม่ครับ!" คีย์ก้าวเข้ามาขวางหน้าตรฐานรินรดาไว้ทันที ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "อย่ามาดูถูกคนของผมด้วยคำพูดไร้สาระแบบนี้ รินรดาเขาทำงานมีความสามารถมากกว่าที่คุณแม่คิดเยอะ" "คนของเธอ?" คุณหญิงกานดาทวนคำ เสียงสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "แกกล้าพูดคำนี้กับแม่เหรอคีย์ แกอย่าลืมนะว่าแกหมั้นหมายกับใครอยู่! หนูมุกดาเพิ่งจะกลับมาจากต่างประเทศ ลูกสาวท่านรัฐมนตรีเพียบพร้อมทุกอย่างเหมาะสมกับแกที่สุด ทำไมแกถึงทำตัวเหลวไหลแบบนี้!" ชื่อของ "มุกดา" ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ พร้อมกับบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่คอ เธอเกือบลืมไปสนิทว่าผู้ชายปากแข็งคนนี้มีพันธะสัญญาทางสังคมค้ำคออยู่แล้ว การที่เธอเผลอใจไปมีความรู้สึกดีๆ ให้เขา มันช่างเป็นเรื่องที่โง่เง่าสิ้นดี คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบมองมารดาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ผมไม่เคยตกลงเรื่องงานหมั้นบ้าบออะไรนั่น คุณแม่เป็นคนจัดการเองทั้งหมดโดยไม่ถามผมสักคำ และผมไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รักเด็ดขาด!" "แกกล้าขัดคำสั่งแม่เหรอคีย์!" คุณหญิงกานดาตบโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นด้วยความโมโห "แกจะเอาผู้หญิงโนเนมไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้ มาแลกกับอนาคตและชื่อเสียงของตระกูลเราอย่างนั้นเหรอ!" รินรดาฟังคำดูถูกนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนความอดทนมาถึงขีดจำกัด เธอยืดตัวตรงเต็มความสูง สบตากับคุณหญิงกานดาตรงๆ โดยไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย "ขอโทษนะคะคุณหญิง..." รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ ทว่านิ่งสงบจนน่าตกใจ "ดิฉันอาจจะไม่มีชาติตระกูลสูงส่งอย่างที่คุณหญิงต้องการ แต่ดิฉันก็ทำงานหาเงินด้วยลำแข้งของตัวเอง ไม่เคยต้องไปเกาะใครกิน หรือเอาชีวิตไปผูกติดกับผลประโยชน์ทางธุรกิจเหมือนใครบางคน" "นี่เธอ! กล้าดี 100 เท่าถึงมาสอนฉันเหรอ!" คุณหญิงกานดาหน้าชาด้วยความโกรธจัด นิ้วเรียวชี้หน้าสาวรุ่นราวคราวลูกด้วยความสั่นเทา "ริน พอเถอะ" คีย์หันมาปรามเสียงต่ำ แม้เขาจะสะใจที่หญิงสาวกล้าต่อปากต่อคำกับมารดา แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องเจ็บตัวหรือโดนเล่นงานลับหลัง "ทำไมดิฉันต้องหยุดล่ะคะท่านประธาน ในเมื่อคุณหญิงท่านกรุณามาเยือนถึงที่เพื่อสอนมารยาท ดิฉันก็แค่... สนองคำสอนกลับไปตามสมควรเท่านั้นเอง" รินรดาหันไปสบตากับคีย์ แววตาของเธอไหวระริกด้วยความน้อยใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ตัวปัญหาอยู่ที่นี่แล้ว ดิฉันขอตัวไปเคลียร์งานข้างนอกก่อนดีกว่าค่ะ อยู่ตรงนี้... น่ารำคาญสายตาคนอื่นเขาเปล่าๆ" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเดินจ้วงอารมณ์ออกจากห้องทำงานไปทันทีโดยไม่รอฟังคำอนุญาตใดๆ ทั้งสิ้น "ริน!" คีย์ทำท่าจะก้าวตามไป แต่เสียงเฉียบขาดของคุณหญิงกานดาก็รั้งเขาไว้เสียก่อน "ถ้าแกก้าวขาออกจากห้องนี้เพื่อตามผู้หญิงคนนั้น แกก็เตรียมตัวเห็นบริษัทที่พ่อแกสร้างมากับมือพังคามือได้เลยคีย์!" คีย์หยุดชะงัก กำปั้นทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขากัดฟันกรอดด้วยความคับแค้นใจที่ไม่สามารถทำตามหัวใจตัวเองได้ในทันที ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีย์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ร่างสูงก็ชะงักค้างทันที—ข้อความภาพและคลิปวิดีโอลับจากเบอร์แปลก ถูกส่งตรงเข้ามา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ *“ถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงของคุณหายไปจากบริษัทในสภาพที่ไม่น่ามอง... พรุ่งนี้เช้าจัดการถอนหมั้นซะ”* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะครับ