เกมวัดใจ

แก้วไวน์ทรงสูงในมือของรินรดากำลังหมุนวนช้าๆ ของเหลวสีทับทิมสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวภายในเลานจ์หรูระดับไฮ엔드 เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ท่าทีผ่อนคลายราวกับไม่ได้ตระหนักเลยว่า รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากโต๊ะ VIP ฝั่งตรงข้ามกำลังแผดเผาบรรยากาศรอบตัวให้ร้อนระอุจนแทบละลาย “นี่มันหมายความว่ายังไง... คีย์?” คำถามนั้นดังขึ้นในหัวของเขา ธันวา หรือ ‘คีย์’ ทายาทอสังหาฯ หมื่นล้าน นั่งนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองภาพบาดตาตรงหน้าไม่กี่เมตร หญิงสาวผู้เป็นคู่กรณีในสงครามประสาทครั้งนี้กำลังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับผู้ชายแปลกหน้า—นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งเจ้าของโปรเจกต์รีสอร์ตที่คีย์เพิ่งปฏิเสธการร่วมทุนไปเมื่อสัปดาห์ก่อน รินรดาจงใจเลือกนั่งใกล้ชายคนนั้นเกินความจำเป็น ไหล่บางแนบชิดกับอกแกร่งของอีกฝ่าย เสียงหัวเราะคิกคักของเธอดังแว่วมาเข้าหูคีย์เป็นระยะ ราวกับตั้งใจใช้น้ำผึ้งอาบยาพิษหยอดลงกลางใจคนปากแข็งอย่างเขา “คุณธันวาดูเครียดๆ นะครับ ดื่มอะไรหน่อยไหมครับริน” เสียงทุ้มของชายคนนั้นเอ่ยชวน แต่รินรดากลับส่ายหัวเบาๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซน เธอยกนิ้วเรียวขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองอย่างยั่วเย้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้คนหูไวอย่างคีย์ได้ยินชัดเจน “ไม่ล่ะค่ะ... พอดีรินชอบดื่มอะไรรสชาติจัดจ้าน ชวนให้หัวใจเต้นแรงมากกว่าไวน์รสจืดชืดพวกนี้” เพล้ง! (ในความรู้สึกของคีย์) สันจรามของชายหนุ่มนูนเด่นขึ้นมาทันที กล้ามเนื้อบริเวณลำคอขยับไหวจากการขบกรามแน่นด้วยความโกรธกริ้ว คีย์กำแก้ววิสกี้ในมือจนนิ้วข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความซึนและอีโก้ที่ค้ำคอมานานนับเดือนพังทลายลงในพริบตา เขาลุกพรวดขึ้นจากโซฟาด้วยความเร็วระดับพายุหมุน ขายาวก้าวฉับๆ ตรงไปยังเป้าหมายโดยไม่สนสายตาใครในร้าน “รินรดา” เสียงเรียกที่ลอดไรฟันออกมาต่ำทึบเต็มไปด้วยแรงกดดัน แต่นั่นกลับทำให้รอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวกว้างขึ้น เธอยังคงตีหน้าซื่อหันไปมองเขา ราวกับเพิ่งเห็นว่าเขาเดินมา “อ้าว... คุณคีย์ มีอะไรหรือเปล่าคะ มาเที่ยวกับใครเหรอ หรือว่าเหงา... ถึงได้เดินมาป่วนโต๊ะคนอื่นแบบนี้” “ลุกขึ้น” สั่งเสียงเข้ม นัยน์ตาดุจดั่งไฟป่าจ้องมองเธอเขม็ง ไม่ยอมเหลือบแลชายหนุ่มลูกครึ่งที่นั่งหน้าเจื่อนอยู่ข้างๆ เลยแม้แต่น้อย “อุ๊ย ทำไมรินต้องลุกด้วยล่ะคะ ในเมื่อคุณกรณ์เขากำลังเล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟังอยู่เลย... ใช่ไหมคะคุณกรณ์” รินรดาแกล้งเอียงคอซบไหล่ชายหนุ่มอีกคน ท่าทางสนิทสนมนั้นแทบจะทำให้คีย์ระเบิดอารมณ์ออกมาตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด กรณ์หัวเราะแห้งๆ ด้วยความอึดอัดเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีฆ่าฟันที่พุ่งออกมาจากตัวคีย์ “เอ่อ... ผมว่าผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่าครับ เชิญพวกคุณตามสบายนะ” ว่าแล้วพ่อหนุ่มนักธุรกิจก็รีบชิ่งหนีเอาตัวรอดจากสนามอารมณ์นี้ทันที เมื่อเหลือกันแค่สองคน รินรดาก็หุบยิ้มทันที เธอขยับตัวถอยห่างจากพนักพิง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วเชิดหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ “สนุกมากไหมที่ทำตัวเป็นเด็กเรียกร้องความสนใจแบบนี้?” คีย์กัดฟันกรอดโน้มตัวลงมาประชิด กระซิบเสียงต่ำด้วยความโมโหจัด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนของเธอ “คิดจะยั่วโมโหฉันด้วยการไปอ่อยผู้ชายอื่นรึไง หืม... รินรดา?” “ใครอ่อยคะ?” เธอเถียงเสียงใส แสร้งทำเป็นกระพริบตาปริบๆ อย่างผู้บริสุทธิ์ “รินก็แค่คุยธุรกิจตามมารยาทสังคม... หรือว่าคุณคีย์หึงคะ?” “หึง?” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าเย้ยหยันถูกงัดขึ้นมาใช้เพื่อกลบเกลื่อนความร้อนรุ่มในอก “เพ้อเจ้ออะไรของเธอ ผู้หญิงใจง่ายแบบเธอ ต่อให้เหลือผู้ชายคนสุดท้ายบนโลกนี้ ฉันก็ไม่มีวันชายตาแลหรอกนะ!” เจ็บ... คำพูดเชือดเฉือนนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจ แต่รินรดาก็ฝึกความด้านชามาพอที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมาทางแววตา เธอยิ้มรับความเจ็บปวดนั้นด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “ดีค่ะ! งั้นก็แปลว่าที่คุณเดินมาหน้าถมึงทึงตรงนี้ ก็คงแค่รำคาญลูกตาใช่ไหมคะ? งั้นเชิญกลับไปนั่งดื่มไวน์จืดชืดของคุณต่อเถอะค่ะ ปล่อยให้คนใจง่ายคนนี้คุยธุรกิจกับผู้ชายคนอื่นต่อตามสบาย” พูดจบ รินรดาก็ทำท่าจะลุกหนีจริงๆ แต่มีหรือที่คนอย่างคีย์จะยอมปล่อยให้เกมนี้เธอเป็นฝ่ายชนะ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธอไว้แน่น ออกแรงดึงเบาๆ ให้เธอกลับลงมาทรุดตัวนั่งบนโซฟาตัวเดิม แรงปะทะทำให้ร่างบางเซเข้าหาอ้อมอกแกร่งโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก หัวใจของรินรดากระตุกวูบเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่า ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขานั้นใกล้กันจนเกินไป ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน ดวงตาคมกริบของคีย์มืดสนิท เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลายที่ยากจะคาดเดา ทั้งโกรธ หงุดหงิด และบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้นซึ่งเขาพยายามซ่อนไว้ “ปล่อยนะ...” เธอพยายามขัดขืน เสียงเริ่มสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ “ปากเก่งนักนะ... เธอคิดเหว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ งั้นเหรอ?” คีย์กดเสียงต่ำ มือหนาที่จับข้อมือเธอเปลี่ยนมาเป็นโอบกระชับเอวบางไว้แน่นตรึงราวกับคีมเหล็ก ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขยับหนีไปไหน สายตาดุดันกวาดมองริมฝีปากอิบอิ่มที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงเขามาตลอดทั้งคืน “คุณจะทำอะไร... อื้อ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้การAสบโอกาส คีย์ไม่ได้อ่อนโยน เขาลงโทษความดื้อรั้นของเธอด้วยจูบที่ทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่มีทางยอมรับออกมาเป็นคำพูด รินรดากรอกตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือเล็กระดมทุบลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการนวดตัวให้สิงโตหนุ่ม เนิ่นนานกว่าที่เขาจะยอมผ่อนปรนแรงบดAขยี้ลง ปล่อยให้ริมฝีปากบวมเจ่อเป็นอิสระ รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาพร้อมกัน ดวงตากลมโตค้อนขวับส่งไปให้คนฉวยโอกาส “คนบ้า... คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะ!” “ไม่มีสิทธิ์เหรอ?” คีย์โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นระริกเล็กน้อยจากอารมณ์ที่ยังค้างคา “จำไว้... ถ้าเธอยังกล้าไปอ่อยผู้ชายคนไหนต่อหน้าฉันอีก ครั้งหน้าฉันจะไม่จูบแค่เตือนสติแน่” รินรดากำมือแน่น เม้มปากมองคนปากแข็งที่ยังคงตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง แต่ทว่า— *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคีย์ดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวรินรดาไว้ไม่ยอมปล่อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ เพียงแค่กวาดสายตาเห็นชื่อผู้ที่โทรเข้ามา สีหน้าของคีย์ก็เปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดด้วยความโกรธ กลับชะงักงันราวกับถูกแช่แข็ง รินรดาสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของเขาอย่างรวดเร็ว เธอเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นด้วยความสงสัยระคนสังหรณ์ใจ และนั่นเอง... ทำให้เธอได้เห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ—ชื่อของผู้หญิงที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ แต่กลับกลับมาปรากฏตัวในจังหวะเวลานรกแตกแบบนี้ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความหมั่นไส้ในความปากแข็งของอีตาคุณคีย์กันด้วยนะครับ!