ตื่นมาก็เจอความซวย

“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้เลยนะคุณคีย์!” รินรดากระซิบลอดไรฟัน พยายามขยับตัวออกจากพันธนาการที่แน่นหนาราวกับโซ่ตรวนเหล็กกล้า ทว่ายิ่งดิ้นแขนแกร่งที่พาดผ่านเอวสอบกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นกายจางๆ ของคนข้างตัวมันทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น? เธอจำได้แค่ว่าเราทะเลาะกันเรื่องรายงานโปรเจกต์ที่ห้องทำงานเขา แล้วหลังจากนั้น... ภาพในหัวก็ตัดฉับ เหลือเพียงความอบอุ่นที่โอบกอดอยู่ตอนนี้ “หือ... หุบปากน่า ริน” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะคว้าตัวเธอเข้าไปกอดแน่นกว่าเดิมราวกับเป็นหมอนข้างใบโปรด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่แถวซอกคอจนขนลุกชัน รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกแกร่งเต็มแรงจนอีกฝ่ายสะดุ้งตื่น ตาคมกริบคู่นั้นปรือขึ้นมามองเธออย่างหงุดหงิด แววตาคมดุจเหยี่ยวในยามปกติบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความงัวเงียและไอความร้อนที่คุกรุ่น “ตื่นแล้วก็รีบไสหัวไปอาบน้ำสิ จะมาจ้องหน้าฉันหาเรื่องอะไร” คีย์ ธันวา พลิกตัวนอนหงายดื้อๆ น้ำเสียงราบเรียบราวกับเรื่องที่เขากอดเธอเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน “หรือว่าติดใจอ้อมกอดคนรวยจนไม่อยากลุก?” “คุณ! นี่คุณทำอะไรฉัน?” รินรดาผุดลุกขึ้นนั่ง จ้องหน้าเขาเขม็ง มือเรียวพยายามจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ “เมื่อคืนฉันเมาหรือคุณแอบวางยาอะไรฉันถึงได้มาลงเอยกันในสภาพนี้!” คีย์หัวเราะหึในลำคอ พลางยันตัวขึ้นพิงหัวเตียงด้วยท่าทางอวดดี สายตาคมกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “วางยา? ฉันมีดีพอที่จะไม่ต้องใช้วิธีสกปรกพรรค์นั้นหรอกรินรดา อีกอย่าง... สภาพเธอกับฉันตอนนี้มันก็แค่ ‘คนทำงานหนักจนหลับคาสนาม’ อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย” “แต่คุณกอดฉัน!” “ก็แค่ละเมอ” เขาตอบหน้าตาย “อย่ามาทึกทักเอาเองว่าฉันพิศวาสเธอนักเลย ความจำเสื่อมหรือไงว่าเมื่อวานเราทะเลาะกันเรื่องอะไร? ฉันแค่เผลอหลับไปเพราะความเพลีย ส่วนเธอ... ก็แค่เดินสะดุดเข้ามาในพื้นที่ของฉันเอง” รินรดาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ปากแข็งยิ่งกว่าหินแกรนิต แต่ไอ้สายตาที่วูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะซ่อนมันไว้หลังหน้ากากความเย็นชานั่นมันคืออะไร? เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างคีย์ ธันวา จะไม่มีความรู้สึก โดยเฉพาะเมื่อเขามองเธอด้วยสายตาแบบนี้ “งั้นฉันจะถือว่าคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น” รินรดาคว้ากระเป๋าถือที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมาเตรียมจะก้าวลงจากเตียง “และกรุณาจำไว้ด้วยว่า ต่อไปนี้อย่ามาแตะตัวฉันอีก ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันแจ้งความข้อหาล่วงละเมิด” “เดี๋ยว” น้ำเสียงเข้มขึ้นกะทันหัน คีย์คว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้รินรดาเซกลับลงไปบนเตียงอีกครั้ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนลมหายใจปะทะกัน คีย์โน้มตัวลงมาใกล้ ดวงตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง “รินรดา... เธอแน่ใจนะว่าอยากให้มันเป็นแค่ ‘ความทรงจำที่หายไป’?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านหัวใจ รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอเห็นความสั่นไหวในแววตาของเขาที่ชัดเจนกว่าทุกครั้งที่เคยเห็นมา มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความปรารถนาที่เขาพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ภายใต้เปลือกนอกที่แสนเย็นชา ทว่าก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากโต้ตอบ เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงคุ้นหูที่ทำให้ทั้งสองต้องผละออกจากกันแทบจะทันที “คีย์! ลูกอยู่ข้างในไหม? แม่มีเรื่องสำคัญต้องคุยด้วย!” รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองคีย์ที่บัดนี้ขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกเป็นปม เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่บอกให้รู้ว่า ‘ซวยแล้ว’ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “หลบในห้องน้ำเดี๋ยวนี้... อย่าให้ใครเห็นว่าเธออยู่กับฉัน!” ทว่าสายไปเสียแล้ว ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกกว้างโดยฝีมือของผู้เป็นมารดา และทันทีที่สายตาของหญิงวัยกลางคนปะทะกับรินรดาที่นั่งกระเซอะกระเซิงอยู่บนเตียง รอยยิ้มที่ตั้งใจจะมาคุยเรื่องธุรกิจก็เลือนหายไป กลายเป็นความเย็นชาที่ส่งมาถึงกระดูกสันหลัง “นี่มันหมายความว่ายังไง... คีย์?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามเรื่องราววุ่นๆ ของคุณชายปากแข็งคนนี้ไปพร้อมกันนะครับ โครโนสทริกเกอร์ครับ