กฎเหล็กของคนปากเสีย

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตามากกว่ากลิ่นอายคาเฟอีน กลับเป็นร่างสูงโปรดของคีย์ ธันวา ที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบกระจกใสบานยักษ์ เบื้องล่างคือทัศนียภาพของมหานครที่กำลังเคลื่อนตัวอย่างเร่งรีบ แต่ภายในห้องนี้ เวลาคล้ายจะหยุดนิ่งลงด้วยแรงกดดันจากสายตาคู่คมที่จ้องตรงมายังผู้หญิงเพียงคนเดียวในห้อง รินรดาไม่ได้สะทกสะท้านต่อแววตาดุดันนั้นเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังนั่งพักผ่อนในร้านกาแฟชิลๆ มากกว่าการเผชิญหน้ากับเจ้านายจอมเผด็จการที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและใจดำ "มองหน้าผมแบบนี้ มีปัญหาอะไรจะฟ้องอีกไหมครับ คุณรินรดา" คีย์เปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้ในทีตามสไตล์คนปากเสียที่มักใช้กำแพงความเย่อหยิ่งปิดกั้นความรู้สึกที่แท้จริง "เปล่าค่ะ... อ๊ะ ขอโทษทีติดปาก พูดผิดครับ" รินรดาแกล้งยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง ทำท่าทางตกใจเกินจริงเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้า ก่อนจะยิ้มหวานหยาดเยิ้มส่งไปให้ "ฉันแค่กำลังคิดว่า คนที่ชอบออกคำสั่งและตั้งกฎเกณฑ์กับคนอื่นไปทั่วอย่างคุณเนี่ย เบื้องลึกเบื้องหลังคงมีปมเรื่องความรักฝังใจจนเก็บอาการไม่อยู่สินะคะ... อุ้ย ปากพล่อยอีกแล้ว ผมนี่แย่จริง" คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ผู้หญิงคนนี้มีพรสวรรค์พิเศษในการทำให้เขาอยากจะระเบิดอารมณ์ใส่ได้ทุกสามนาทีโดยไม่ต้องพยายามเลยสักนิด ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ คีย์โน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างยันพนักพิงเก้าอี้ของเธอไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติ สายตาสีเข้มดุจนักล่าจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยสักนิด "อยากรู้เรื่องของผมมากเหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเยียบเย็นแต่กลับสร้างความสั่นไหวแปลกประหลาดในอกของคนฟัง "ถ้าอยากรู้มากนัก ผมจะบอกกฎเหล็กข้อสำคัญที่สุดในการทำงานร่วมกับผมให้ฟัง เผื่อสมองอันปราดเปรื่องของคุณจะได้จำมันฝังหัวเสียที" รินรดาชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อความใกล้ชิดนี้จู่โจมเข้ามาอย่างไร้การตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของเขาลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ก็ยังคงเชิดหน้าสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด "เชิญค่ะ ท่านประธานผู้แสน100%เพอร์เฟกต์" เธอเค้นเสียงประชดประชันออกไป "ข้อแรก..." คีย์เว้นจังหวะ ลากเสียงต่ำอย่างจงใจ สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาเมื่อครู่ "ห้ามหวั่นไหว... ห้ามมีความรู้สึกเกินเลยเด็ดขาด ไม่ว่าผมจะทำอะไร หรือพูดจาใจร้ายใส่คุณแค่ไหนก็ตาม" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทาย เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน เล่นเอาคนพูดถึงกับชะงักไปครู่ใหญ่ด้วยความคาดไม่ถึง "ห้ามหวั่นไหวเหรอคะ?" รินรดาทวนคำ น้ำเสียงกลั้วหัวเราะเยาะหยัน "แปลกจังนะคะ คนมั่นใจในตัวเองสูงอย่างคุณธันวา ทำไมถึงต้องมาออกกฎกันท่าความรู้สึกของฉันล่วงหน้าด้วยล่ะคะ หรือว่า... กลัวว่าตัวเองต่างหากที่จะเป็นฝ่ายห้ามใจไม่ไหวเสียเอง" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้คีย์นิ่งงังไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววูบลงชั่วพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่พยายามกลบเกลื่อนความจริงบางอย่างที่ถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยครับ คุณรินรดา" คีย์กัดฟันกรอด น้ำเสียงเริ่มสั่นพร่าด้วยความโกรธผสมความปั่นป่วนในช่องท้อง "ผู้หญิงอย่างคุณ ต่อให้เหลือคนเดียวบนโลกนี้ ผมก็ไม่มีวันชายตาแลหรอกครับ จำใส่สมองเอาไว้ด้วย" "ดีค่ะ งั้นฉันก็ขอตั้งกฎของฉันบ้างเหมือนกัน" รินรดาผลักอกแกร่งให้ออกห่างจากพื้นที่ส่วนตัวอย่างถือวิสาสะ เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว "กฎข้อแรกของฉันคือ... ห้ามมาสั่งห้ามความรู้สึกของคนอื่น เพราะต่อให้คุณจะปากแข็งแค่ไหน สุดท้ายความจริงมันก็จะฟ้องออกมาทางแววตาของคุณอยู่ดีค่ะ คุณธันวา" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ทั้งสองคนยืนจ้องตากันราวกับจะวัดใจว่าใครจะเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างความดื้อรั้นและวาจาเชือดเฉือนกล-าย เป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ยากจะปฏิเสธ คีย์รู้สึกราวกับตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความรู้สึกที่พยายามกดทับเอาไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชาเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงจากคำพูดท้าทายของหญิงสาวตรงหน้า เพล้ง! เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างอรชรในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงเดินน่องเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสภาพความใกล้ชิดสนิทสนมของคนทั้งคู่ "อุ๊ย... แย่จังค่ะ ธันวาคะ ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าเอ่ย พอดีแพรพลอยเอาเอกสารสำคัญมาให้เซ็นด่วนค่ะ..." คีย์ผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบไร้อารมณ์ในเสี้ยววินาที ขณะที่รินรดากลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว หรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างไม่ทราบสาเหตุ **ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะครับ**