ทนายความผู้ไร้เงา

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฟีนอลผสมคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศเย็นเฉียบของห้องชันสูตรชั้นใต้ดิน แสงไฟนีออนสีขาวโพลนส่องกระทบโต๊ะสแตนเลสไร้เงสะท้อน ร่างไร้วิญญาณของเหยื่อรายล่าสุดนอนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า ดร.อคิน ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดที่บัดนี้เปื้อนคราบเลือดจางๆ ที่ปลายแขน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองรอยแผลเป็นรูปสัญลักษณ์โบราณบนผิวหนังศพอย่างพินิจพิจารณา นิ้วเรียวยาวสวมถุงมือยางกำลังคีบชิ้นเนื้อบางส่วนเพื่อส่งตรวจทาง histopathology ทว่า ความเงียบงันภายในห้องปิดตายกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ไร้น้ำหนัก... เสียงที่ไม่มีควรจะเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ ในยามวิกาลที่ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาที่สุด "คุณหมออคินคะ... การชันสูตรศพที่ไร้ใบรับรองการตายอย่างเป็นทางการ น่าจะผิดกฎหมายอาญามาตรา 288 หรืออย่างน้อยก็ผิดจรรยาบรรณวิชาชีพแพทย์อย่างร้ายแรงนะคะ" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่เจือรอยยิ้มเย้าแหย่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง โซนอับแสงที่แม้แต่แสงไฟนีออนยังสาดส่องไปไม่ถึง อคินชะงักมือที่ถือคีมโลหะ เขาไม่ได้สะดุ้งตกใจ แต่ดวงตาสีเข้มกลับหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงถึงช่องทางการเข้ามาของบุคคลแปลกหน้า ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสีชาคูลสาลำลองก้าวพ้นเงาสลัวออกมา แสงไฟสาดกระทบใบหน้าคมคายสันจرافชัดเจน และนัยน์ตาสีเทาคู่สวยที่พราวระยับด้วยประกายความลับ เรย์—ทนายความผู้ไร้เงาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งราวกับภูตผีที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด อคินวางเครื่องมือลงบนถาดสแตนเลส เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง* กังวานบาดแก้วหู นายแพทย์หนุ่มหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก สีหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก "คุณเข้ามาในเขตหวงห้ามของสถาบันนิติเวชได้อย่างไร... คุณเรย์" อคินเอ่ยเสียงเรียบ เยือกเย็น และไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "รหัสผ่านประตูนิรภัยระดับสาม เปลี่ยนทุกสี่ชั่วโมง เว้นแต่ว่าคุณจะมีบัตรผ่านของผู้อำนวยการ หรือ... คุณมีวิธีที่สกปรกกว่านั้น" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงเสน่ห์อย่างน่าประหลาด ทนายความหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตรอย่างไร้ความเกรงกลัวต่อกลิ่นอายแห่งความตาย เขาลดตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองรอยแผลบนศพด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนธรรมดาจะเข้าใจ "กฎหมายสร้างไว้ให้คนธรรมดาทำตามค่ะ ดร.อคิน แต่สำหรับคนอย่างฉัน กฎหมายเป็นเพียงกรอบรูปสวยๆ ที่แขวนประดับฝาผนัง... ยามที่มันเริ่มเก่าและน่าเบื่อ เราก็แค่เปลี่ยนรูปภาพใหม่ หรือไม่ก็... ทุบผนังทิ้งเสีย" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาอคิน แววตาสีเทาคู่่นั้นพSავพราวด้วยความท้าทาย "อีกอย่าง ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อละเมิดบุกรุก แต่ฉันมาเพื่อ... มอบของขวัญให้คุณต่างหาก" อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสดงออกถึงความไม่แยแสอย่างสมบูรณ์แบบ "ของขวัญจากทนายความผู้เชี่ยวชาญด้านคดีฆาตกรรมอำพราง... คงไม่ใช่หลักฐานเท็จที่จะทำให้ลูกความของคุณหลุดพ้นจากข้อหานะครับ" "คุณนี่มัน... ปากแข็งและไร้หัวใจสมคำร่ำลือจริงๆ นะคะ" เรย์ยิ้มมุมปาก ยื่นมือเรียวยาวหยิบแฟ้มหนังสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ วางมันลงบนโต๊ะสแตนเลสข้างศพอย่างไร้มารยาท "เปิดดูสิคะ แล้วคุณจะรู้ว่า... สิ่งที่คุณกำลังค้นหาตลอดห้าปีที่ผ่านมา มันไม่ได้อยู่แค่ในความทรงจำอันเจ็บปวดของคุณฝ่ายเดียว" หัวใจของอคินกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ชั่วขณะที่ถูกซ่อนไว้ใต้ใบหน้าอันเยือกเย็นอย่างไร้ที่ติ ชื่อของ "ห้าปีที่ผ่านมา" คือแผลเป็นในใจที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครแตะต้อง มันคือคืนที่ครอบครัวของเขาถูกสังหารอย่างเหี้ยมโหดด้วยพิธีกรรมประหลาดที่ตำรวจสรุปว่าเป็นคดีปล้นชิงทรัพย์ธรรมดา ซึ่งเขาไม่มีวันเชื่อ อคินจ้องมองแฟ้มหนังสีดำนั้นด้วยแววตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมานิ่งสนิท เขาเอื้อมมือไปเปิดแฟ้มช้าๆ เอกสารภายในไม่ใช่สำนวนคดีของตำรวจ แต่เป็นรายงานการชันสูตรโบราณที่เขียนด้วยลายมือภาษาลาตินเก่าแก่อายุร่วมร้อยปี พร้อมกับภาพถ่ายฟิล์มกระจกของศพที่มีรอยแผลรูปแบบเดียวกับเหยื่อบนโต๊ะนี้ไม่มีผิดเพี้ยน! ที่สำคัญที่สุด... มีสำเนาใบมรณบัตรของบิดาเขาแนบอยู่ท้ายสุด พร้อมลายเซ็นที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน "คุณ... เอาสิ่งนี้มาจากไหน?" อคินเงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงเริ่มสูญเสียความราบเรียบ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาของเรย์ ราวกับต้องการจะควักเอาความจริงทั้งหมดออกมาจากอกของอีกฝ่าย เรย์โน้มตัวเข้าไปใกล้ จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสนและไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยปะปนกับกลิ่นคาวเลือด อคินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของทนายความหนุ่มที่ตัดกับความหนาวเหน็บของห้องชันสูตร เรย์กระซิบแผ่วเบาริมใบหูของนายแพทย์หนุ่ม น้ำเสียงเย้ายวนแต่เต็มไปด้วยคมมีดที่กรีดลึกลงในความรู้สึก "เพราะเงาของคุณ... กำลังตามหาเงาของฉันอยู่ยังไงล่ะคะ ดร.อคิน" เรย์ผละออกมายิ้มบางๆ "และศพที่คุณกำลังผ่าอยู่นี้... ไม่ใช่เหยื่อรายแรก และไม่ใช่คนสุดท้าย ที่ตายด้วยวิธีเดียวกับครอบครัวของคุณเมื่อห้าปีที่แล้ว" ก่อนที่อคินจะได้เอ่ยถามคำถามใดๆ เพิ่มเติม เรย์ก็หยิบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ วางทับลงบนแฟ้ม เอกสารในนั้นระบุพิกัดที่อยู่ของสถานที่ลับแห่งหนึ่ง พร้อมกับข้อความลายมือหวัดๆ ว่า *'เที่ยงคืนนี้ ที่โบสถ์ร้างย่านเมืองเก่า หากคุณอยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของคุณจริงๆ... จงมามือเปล่า'* ไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบไหวสามครั้งติดต่อกันจนเกิดเสียงช็อตเบาๆ *จี่...* แล้วดับลงเหลือเพียงแสงสว่างสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉินสีส้ม อคินกะพริบตาปรับโฟกัสในความมืดสลัวที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าเมื่อแสงไฟนีออนติดขึ้นอีกครั้ง... พื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าโต๊ะชันสูตรกลับว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย เรย์ ทนายความผู้ลึกลับได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับควันสีดำ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และแฟ้มเอกสารปริศนาที่เปิดคาอยู่บนศพ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก—เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่กำลังมุ่งตรงมายังห้องชันสูตรแห่งนี้! ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปด้วยกันนะคะ - เงาจันทราลี้ลับ