รอยนิ้วมือที่ไม่มีตัวตน

กลิ่น ฟอร์มาลีนเข้มข้นลอยอบอวลแทรกซึมเข้าสู่โพรงจมูก ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของห้องผ่าศพใต้ดินที่อุณหภูมิถูกตรึงไว้ต่ำกว่าสิบห้าองศาเซลเซียส แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลส ประหนึ่งต้องการแผ่ขยายความจริงอันน่าสะพรึงกลัวออกมาให้ประจักษ์แก่สายตา ดร.อคินยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจดจ้องมองเนื้อหนังซีดเซียวของศพตรงหน้า ราวกับกำลังสนทนากับความตายด้วยภาษาที่คนทั่วไปไม่อาจเข้าใจ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีขา2ดขยับมีดผ่าตัดอย่างเชี่ยวชาญ เสียงโลหะกระทบผิวเนื้อดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันอันเกิดจากความตายที่ยังทิ้งปริศนาคารังคาซัง คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ตำรวจสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่สัญชาตญาณของแพทย์นิติเวชผู้ผ่านศพมานับพันรายบอกเขาว่า... นี่ไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ธรรมดา "ดร.อคินคะ..." เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ พร้อมกับร่างของเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณที่ห้องทำงานค่ะ เขาบอกว่าเป็น... ทนายความที่ศาลส่งมาสังเกตการณ์คดีนี้" อคินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงใช้ปลายมีดกรีดลงบนชั้นไขมันใต้ผิวหนังอย่างแม่นยำ "บอกเขาว่าฉันไม่ว่าง ถ้าอยากได้รายงานการชันสูตร ก็ให้ไปเบิกตามขั้นตอนราชการ" "แต่... เขาบอกว่าถ้าคุณไม่ยอมออกไปดู อาจจะพลาดหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตำรวจมองข้ามไปนะคะ" เสียงของเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยสะท้อนความลังเลใจอย่างเห็นได้ชัด คำพูดนั้นหยุดชะงักปลายมีดของอคินลงทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในอก ดวงตาสีเทาเข้มสะท้อนภาพความมืดมนในห้องผ่าศพ ก่อนจะถอดถุงมือยางออกโยนลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ขายาวก้าวเดินออกจากห้องผ่าศพด้วยจังหวะที่มั่นคงและเยือกเย็น ทว่าภายในใจกลับมีความสงสัยบางอย่างสะกิดอยู่ลึกๆ เมื่อก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนพิงกรอบหน้าต่างหันหลังให้ เปลือกตาที่ปิดสนิทและท่าทีผ่อนคลายราวกับไม่ได้อยู่ในสถานที่สืบสวนคดีฆาตกรรม เรือนผมสีดำสนิทรับกับชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ดูภูมิฐานแต่แฝงไว้ด้วยความอันตราย ทนายความคนนั้นหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงปิดประตู "ยินดีที่ได้พบครับ... หรือฉันควรจะพูดว่า ยินดีที่ได้ร่วมงานกันดีนะ ดร.อคิน" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่เอ่ยทักทายเต็มไปด้วยเสน่ห์ชวนขนลุก เรย์แย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบที่กำลังพินิจพิเคราะห์ตัวเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับนักล่าที่กำลังประเมินน้ำหนักเหยื่อในกรง อคินหรี่ตาลงเล็กน้อย ประเมินผู้มาเยือนด้วยสายตาทางวิชาชีพ "ฉันไม่มีเวลามารikanเล่นเกมจิตวิทยากับทนายความหน้าไหนทั้งนั้น ถ้าคุณมีธุระอะไรก็พูดมาตรงๆ เรย์... ใช่ไหมล่ะ?" "คนฉลาดมักไม่อ้อมค้อมสินะครับ น่าสนใจดีนี่" เรย์ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือจางด้วยกลิ่นอายความลึกลับบางอย่างลอยมาแตะจมูก "ผมไม่ได้มาเพื่อต่อรอง แต่มาเพื่อเตือนคุณ... ศพที่คุณกำลังผ่าอยู่เมื่อครู่ ไม่ใช่คดีแรก และแน่นอนว่าไม่ใช่คดีสุดท้าย รอยพิมพ์นิ้วมือบนลำคอของเหยื่อ... มันไม่ได้เกิดจากมือมนุษย์หรอกนะ ด็อกเตอร์" บรรยากาศในห้องราวกับลดอุณหภูมิลดลงอีกหลายองศา อคินนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ รอยประหลาดบนลำคอศพที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นก่อนที่ผู้ช่วยจะเรียกเขาออกมา... มันคือรอยนิ้วมือที่ซ้อนทับกันอย่างผิดธรรมชาติ ไร้ซึ่งรอยฟกช้ำใต้ผิวหนังราวกับถูกกดทับด้วยความว่างเปล่า "คุณรู้ได้อย่างไร..." อคินเอ่ยเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว "ฉันเพิ่งเริ่มผ่าตัดไปแค่ชั้นผิวหนังเท่านั้น ไม่มีทางที่ใครจะรู้เรื่องรอยนิ้วมือบนเนื้อเยื่อชั้นในนอกจาก..." "นอกจากคนที่เป็น 'เจ้าของ' รอยนั้นยังไงล่ะครับ" เรย์โน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับต้นคอจนขนลุกซู่ แววตาของทนายความหนุ่มฉายแววเย้ายวนและท้าทายในเวลาเดียวกัน "ระวังตัวให้ดีล่ะ ดร.อคิน... เพราะสิ่งที่คุณกำลังตามหา มันกำลังจ้องมองคุณจากความมืดเช่นกัน" ก่อนที่อคินจะทันได้เอ่ยปากโต้แย้งใดๆ เรย์ก็ผละออกแล้วเดินหันหลังก้าวออกจากห้องไปอย่างไร้ซุ่มเสียง ทิ้งให้แพทย์นิติเวชยืนนิ่งอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน ความหวาดระแวงเริ่มกัดกินจิตใจ เขารีบหันหลังกลับและเดินจ้ำอ้าวกลับเข้าไปในห้องผ่าศพเย็นเยียบอีกครั้งเพื่อพิสูจน์ความจริง แสงไฟนีออนสว่างวาบขึ้นเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป ร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลสยังคงนอนแน่นิ่งเช่นเดิม แต่อคินกลับต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงจนแทบลืมหายใจ เมื่อรอยนิ้วมือสีดำประหลาดที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นเมื่อครู่... บัดนี้ไม่ได้อยู่บนลำคอของศพอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับปรากฏเด่นชัดอยู่บน 'กระจกใส' ด้านในห้องผ่าศพ... ในจุดที่ห่างจากตัวเขาไม่ถึงคืบ และที่แย่ไปกว่านั้น รอยนิ้วมือเหล่านั้นกำลังค่อยๆ ขยับลากผ่านกระจกช้าๆ จากด้านใน... ท่ามกลางความว่างเปล่าที่ไม่มีแม้แต่เงาของใครยืนอยู่เลย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไป1ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ -