พิธีกรรมที่ถูกลืม

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบโลหะจางๆ ที่ติดอยู่ปลายจมูก ยังคงย้ำเตือนอคินถึงความจริงที่ว่า เอกสารในมือเขาไม่ใช่แค่สำนวนคดีฆาตกรรมธรรมดา อคินกระชับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือแน่น สัญชาตญาณเตือนให้เขารู้ว่า นี่ไม่ใช่จุดจบของคดี แต่มันคือจุดเริ่มต้นของนรกที่เขากำลังจะกระโจนลงไป... และนรกขุมนั้น ก็กำลังยืนรอเขาอยู่เบื้องหน้าในร่างของทนายความหนุ่มผู้สวมสูทสีถ่านไร้ที่ติ "คุณเดินช้ากว่าที่ผมคิดไว้นะครับ ดร.อคิน หรือว่าความกลัวกำลังพยายามถ่วงขาคุณไว้ไม่ให้ก้าวเข้ามาในดินแดนที่วิทยาศาสตร์เอื้อมไม่ถึง" เสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววเย้ายวนอย่างอันตรายดังขึ้นจากความสลัวของห้องโถงใต้ดิน เรย์ยืนพิงเสาหินเก่าคร่ำคร่า แสงไฟจากคบเพลิงสลัวสาดกระทบกรอบหน้าคมคายและรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก ดวงตาคู่คมคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ร่างสูงโปร่งของนายแพทย์นิติเวชผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น ราวกับกำลังประเมินว่าเหยื่อชิ้นนี้จะดิ้นรนได้สักกี่น้ำก่อนจะจมดิ่งลงสู่ความมืด อคินไม่ตอบทันที สายตาคมกริบกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยสัญชาตญาณนักวิชาการ พวกเขาอยู่ลึกลงไปใต้ฐานรากของอาคารพาณิชย์ย่านเมืองเก่าที่ถูกทิ้งร้าง กลิ่นธูปและกำยานจางๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นดินชื้น ผนังอิฐมอญโบราณมีร่องรอยการขูดขีดเป็นอักขระแปลกประหลาดที่ชวนให้ขนลุกซู่ นี่ไม่ใช่สถานที่ราชการหรือพื้นที่ก่อสร้าง แต่มันคือ "เขตอาคม" ที่ถูกซ่อนเร้นจากสายตาของกฎหมายมานานนับทศวรรษ "สถานที่อัปมงคลแบบนี้ ไม่น่าจะมีชื่ออยู่ในโฉนดที่ดินของตระกูลดังที่คุณอ้างถึงในสำนวนคดีนะคะ... คุณเรย์" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้หน้ากากไร้ความรู้สึก ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวงอันลึกลับก็ตาม เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานอยู่ในความเงียบงัด ขับเน้นบรรยากาศดาร์กโรแมนติกที่ชวนให้ใจสั่นไหวอย่างประหลาด เขาก้าวเข้ามาประชิดอคิน ชายหนุ่มทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของนิติเวชหนุ่ม จนลมหายใจอุ่นๆ ปัดปอนผ่านผิวแก้มเนียน "กฎหมายที่หมอคอยยึดมั่น มันเป็นแค่เส้นด้ายบางๆ ที่มนุษย์ถักทอขึ้นมาเพื่อหลอกตัวเองว่าเราควบคุมความมืดได้... แต่ความจริงแล้ว สิ่งที่ขับเคลื่อนโลกใบนี้ คือสิ่งที่วิทยาศาสตร์ของหมอไม่มีวันอธิบายได้ต่างหาก" เรย์จงใจทิ้งจังหวะ ปล่อยให้กลิ่นอายความเย้ายวนอันตรายแผ่ซ่าน "ตามผมมาสิครับ ดร.อคิน ผมจะพาคุณไปดูว่า... ทำไมเหยื่อในศาลาชันสูตรของคุณ ถึงไม่มีชิ้นส่วนไหนที่บริสุทธิ์เหลืออยู่เลย" เรย์ผายมือเชื้อเชิญก่อนจะหมุนตัวเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์แคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟจากคบเพลิงนำทาง อคินกัดกรามแน่นด้วยความขัดแย้งในใจ สมองส่วนหน้าสั่งให้หันหลังกลับและวิ่งหนีออกไปจากที่นี่เสีย แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะแพทย์นิติเวชผู้กระหายความจริง กลับเรียกร้องให้เขาก้าวตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างไม่รู้จักเข็ดหลาบ ทั้งคู่เดินลัดเลาะผ่านทางเดินหินที่ลาดต่ำลงไปเรื่อยๆ อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่สะท้อนก้องและเสียงหัวใจของตนเองที่เต้นโครมคราม อคินกวาดสายตามองผนังสองข้างทางที่มีร่องรอยการทำพิธีกรรมโบราณ คราบสีดำคล้ายคราบเลือดแห้งกรังตามซอกมุม ทำให้เขานึกถึงศพเคสล่าสุดที่เพิ่งผ่าพิสูจน์ไป รอยแผลบนร่างของเหยื่อไม่ได้เกิดจากคมมีดธรรมดา แต่มันถูกกรีดด้วยลวดลายเรขาคณิตที่สอดคล้องกับอักขระบนผนังเหล่านี้อย่างน่าขนลุก "คุณกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมืออะไรกันแน่ เรย์" อคินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเฉียบคม "คดีฆาตกรรมต่อเนื่องนั่น... มันเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมบ้าๆ นี่สินะ" เรย์หยุดเดินกะทันหัน ทำให้อคินเกือบชนเข้ากับแผ่นหลังของอีกฝ่าย ทนายความหนุ่มหันกลับมามองด้วยแววตาสีเทาที่ไหววูบในแสงไฟ ส่อประกายความลับดำมืดที่ถูกเก็บงำไว้ใต้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ผมไม่ได้ใช้คุณเป็นเครื่องมือหรอกครับ ดร.อคิน... แต่ผมกำลัง 'เลือก' คุณ" เรย์เอื้อมมือไปแตะปลายคางของอคินแผ่วเบา นิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบราวน้ำแข็งไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนอย่างถือวิสาสะ แต่อคินกลับไม่ขยับหนี ราวกับถูกสะกดด้วยดวงตาสูงส่งคู่นั้น "คนฉลาดอย่างหมอ สมควรได้รับรู้ความจริงทั้งหมด... ความจริงที่ว่า การตายของครอบครัวหมอเมื่อสิบปีก่อน มันไม่ใช่ 'อุบัติเหตุ' อย่างที่รายงานตำรวจสรุป" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ อคินเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ปมในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยตรรกะและมีดผ่าศพมานานนับปี ถูกกระชากขึ้นมากลางอากาศด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวของชายตรงหน้า มือเรียวของนิติเวชหนุ่มยกขึ้นคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น แรงบีบสะท้อนถึงความโกรธเกรี้ยวและรอยร้าวในจิตใจที่กำลังปริแตก "คุณพูดว่าอะไรนะ..." น้ำเสียงของอคินสั่นเครือเล็กน้อย หลุดจากความเยือกเย็นที่เคยมี เรย์ยิ้มรับ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาในกรงได้สำเร็จ เขายกมืออีกข้างขึ้นชี้ไปยังประตูเหล็กบานใหญ่เบื้องหน้าที่ถูกปิดตาย มีโซ่ตรวนหนาและยันต์โบราณแปะทับไว้อย่างแน่นหนา "อยากรู้ความจริงไหมล่ะครับ?" เรย์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากริมฝีปากของอคินเพียงคืบเดียว "เปิดประตูบานนั้นออกสิครับ แล้วหมอจะได้พบกับคำตอบ... และคำสาปที่จะผูกพันเราไว้ด้วยกันตลอดไป" อคินหันไปมองประตูเหล็กบานนั้น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เขายื่นมือสั่นเทาออกไปแตะแม่กุญแจสนิมเขรอะ ทันใดนั้นเอง เสียงโลหะกระทบกันดังกรุ้งกริ้งจากด้านในประตู ก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน... *แกร๊ก... กึก...* ไม่ใช่เสียงจากกลไกของกุญแจ แต่มันคือเสียงลากโซ่... จากสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังบานประตูนั้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดด้วยกันนะคะ - เงาจันทราลี้ลับ