ความหอมหวานของความอันตราย

ไม่ใช่เสียงจากกลไกของกุญแจ แต่มันคือเสียงลากโซ่... จากสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังบานประตูนั้น! ความเงียบงันภายในห้องเก็บศพใต้ดินของคดีหมายเลขศูนย์ถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ กลิ่นอับชื้นของฟอร์มาลีนและสนิมเหล็กตีรวนขึ้นมาจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสัญชาตญาณการเอาตัวรอดในเสี้ยววินาทีนี้ กลับไม่ใช่กลิ่นเคมีเหล่านั้น หากแต่เป็นแรงสั่นสะเทือนต่ำๆ ที่ส่งผ่านพื้นปูนซีเมนต์ขึ้นมาถึงฝ่าเท้า ดร.อคิน ไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงกุมเครื่องมือผ่าตัดมั่น แววตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลกะพริบ ปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเย็นชาที่ถูกยกระดับขึ้นเป็นความตื่นตัวระดับสูงสุด ในขณะที่ เรย์ ซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ กลับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายราวกับปีศาจจำแลง ทนายความหนุ่มผู้ไร้เงาขยับตัวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของแพทย์นิติเวชอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาที่แยกตัวออกจากร่างจริง "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญของเรา จะไม่อยากรอให้เราเปิดประตูต้อนรับแล้วนะคะ ดốcเตอร์อคิน" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู กลิ่นกายบุรุษเจือจางด้วยกลิ่นไพน์และฝนแรกของฤดูกาลปะปนกับกลิ่นความตาย ชวนให้รู้สึกวิงเวียนอย่างประหลาด อคินไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อยเพื่อหลีกเลี่ยงสัมผัสที่จงใจคุกคามนั้น สติสัมปชัญญะของเขาถูกตรึงไว้กับบานประตูเหล็กกล้าหนาหนักที่เริ่มสั่นไหว โซ่ตรึงสนิมเขรอะส่งเสียงกรีดร้องเสียดสีกัน ยิ่งตอกย้ำทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา—ไม่มีกลไกอัตโนมัติใดสร้างแรงสั่นสะเทือนแบบนี้ได้ มันคือพละกำลังจากสิ่งมีชีวิต... หรือบางสิ่งที่ฝืนกฎเกณฑ์ของความตายไปแล้ว *แคร้ง!* เสียงโลหะกระแทกกันดังสนั่นหวั่นไหว ประตูเหล็กบานนั้นยุบตัวเข้ามาตรงกลางราวกับถูกบางอย่างที่มีมวลมหาศาลโถมเข้าชนจากด้านนอก อคินขยับตัวอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งคว้าข้อแขนของเรย์แล้วกระชากให้หลบพ้นรัศมีของประตูที่กำลังจะพังทลาย ทว่าเรย์กลับอาศัยจังหวะนี้พลิกตัวกลับ โอบเอวสอบของแพทย์นิติเวชไว้แน่นด้วยพละกำลังที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม แล้วพาร่างทั้งสองร่างหลบไปชิดมุมอับของชั้นวางเวชภัณฑ์ การปะทะกันอย่างกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันในระยะประชิด อคินขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่พราวระยับด้วยความสนุกสนานท่ามกลางสถานการณ์เป็นตาย "ปล่อยค่ะ คุณเรย์" อคินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน เยือกเย็นแต่เฉียบคม "นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นเกมจิตวิทยาไร้สาระของคุณ" "เกมเหรอคะ?" เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นพร่าและเร่าร้อน แววตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้นของอีกฝ่าย "คุณต่างหากที่กำลังเล่นกับไฟ ดร.อคิน... คุณดึงความลับที่ควรถูกฝังกลบขึ้นมาบนโต๊ะชันสูตรเอง แท้จริงแล้ว คุณไม่ได้ต้องการคำตอบทางวิทยาศาสตร์หรอก คุณแค่อยากรู้ว่าความมืดมิดในอดีตของคุณ... มันยังมีตัวตนอยู่จริงไหมต่างหาก" คำพูดนั้นแทงทะลุเกราะป้องกันทางจิตวิทยาของอคินเข้าอย่างจัง มือที่ถือเครื่องมือผ่าตัดเกร็งแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ปมอดีตเกี่ยวกับการสูญเสียครอบครัวที่เขาพยายามใช้ตรรกะและวิทยาศาสตร์กลบฝังไว้ ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาด้วยวาจาเย้ายวนของทนายความผู้กุมความลับของพิธีกรรมโบราณ ก่อนที่อคินจะทันได้ตอบโต้ ประตูเหล็กด้านหน้าก็ระเบิดออก! เศษสนิมและฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วห้อง ร่างทึบตันในชุดคลุมแพทย์เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังพุ่งพรวดเข้ามาในห้องชันสูตร มันก้าวเดินด้วยจังหวะที่บิดเบี้ยว กระดูกข้อต่อส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับหุ่นเชิดที่ถูกเชิดด้วยเส้นเอ็นที่ขาดวิ่น ดวงตาเบิกโพลงไร้แววตา แต่กลับจ้องตรงมายังโต๊ะผ่าตรึงศพที่มีร่างของเหยื่อรายแรกนอนอยู่ อคินหรี่ตาลง สัญชาตญาณความเป็นแพทย์และนักสืบพุ่งพล่าน เขาไม่อาจปล่อยให้หลักฐานชิ้นสำคัญถูกทำลาย แม้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะท้าทายสามัญสำนึกของมนุษย์ก็ตาม เขาปลดล็อกมีดผ่าตัดเล่มยาวในมือ เตรียมพร้อมพุ่งเข้าประจันหน้า ทว่า เรย์กลับคว้าต้นแขนของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนอคินต้องหันมามอง "ปล่อยผมนะ เรย์!" อคินตวาดเสียงต่ำ "อย่าเพิ่งใจร้อนไปสิคะ คุณหมอคนเก่ง..." เรย์กระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ มืออีกข้างของเรย์เอื้อมมาแตะปลายนิ้วของอคินที่กำมีดไว้ บังคับให้ปลายนิ้วนั้นคลายออกช้าๆ อย่างนุ่มนวลแต่ปฏิเสธไม่ได้ "บางครั้ง... การยืนดูเหยื่อวิ่งเข้าหาความตายด้วยความสมัครใจ มันให้รสชาติที่หอมหวานกว่าการเข้าไปขัดขวางเสียอีกนะคะ" ขณะที่ทั้งคู่กำลังยื้อยุดกันด้วยแรงดึงดูดอันตราย ร่างที่พุ่งเข้ามาใหม่ไม่ได้สนใจศพบนเตียง แต่มันกลับหันขวับมาทางมุมมืดที่อคินและเรย์ซ่อนตัวอยู่! ใบหน้าบิดเบี้ยวเน่าเฟะอ้าปากกว้างส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ กลิ่นอายความตายที่เข้มข้นจนน่าคลื่นไส้แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ และในวินาทีที่แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ อคินก็สังเกตเห็นบางสิ่งที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อกาวน์เปื้อนเลือดของร่างนั้น—รอยสักรูปงูพันกริชโบราณ... สัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏในแฟ้มคดีฆาตกรรมของครอบครัวเขาเมื่อสิบปีก่อน! หัวใจของอคินกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับกับความจริงตรงหน้าอย่างชัดเจน เรย์สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของอคิน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จางหายไปจากใบหน้าของทนายความหนุ่ม เหลือเพียงแววตาสีเทาดำที่ลẫกซึ้งและจริงจังอย่างน่าประหลาด "เจอแล้วสินคะ..." เรย์กระซิบแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบจากซาตานที่ยื่นข้อเสนอครั้งสุดท้าย "กุญแจดอกสุดท้ายที่คุณตามหา... อยู่ในมือของสิ่งที่กำลังจะฆ่าเราแล้วค่ะ ดร.อคิน" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ