จุดเปลี่ยนของคดี

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องดับจิตยามวิกาลดูจะฉุนกึกกว่าปกติ ราวกับมันพยายามกัดกร่อนอากาศให้เบาบางลง เพื่อบีบให้คนสองคนในห้องนี้ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่หนักอึ้งเกินกว่าจะรับไหว ดร.อคินยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะสแตนเลส ร่างที่ไร้วิญญาณบนนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจอีกต่อไป สายตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดของเขากำลังจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ฝั่งตรงข้าม เรย์ยังคงอยู่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับราวกับเพิ่งเดินออกมาจากงานเลี้ยงหรูหรา ไม่ใช่สถานที่ที่ความตายพำนักอยู่ “คุณรู้ใช่ไหมว่ารอยช้ำรูปก้นหอยนั่นไม่ใช่รอยถลอกจากการตกกระแทก” อคินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงด้วยกระแสกดดัน “มันคือรอยประทับจากตราสัญลักษณ์ที่ใช้ในพิธีกรรมที่คุณเคยพูดถึง... เมื่อสามปีก่อน” เรย์เลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากไม่ได้ทำให้ใบหน้าของเขาดูเป็นมิตรขึ้นเลย มันกลับดูเยือกเย็นและอันตรายยิ่งกว่าเดิม เขาขยับตัวก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัวของห้องผ่าพิสูจน์ รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นเสียงดังจังหวะหนักแน่น ราวกับเขากำลังก้าวเดินบนพรมแดงที่ปูไว้เพื่อประกาศชัยชนะ “หมออคิน... คุณมักจะเก่งในการค้นหา ‘ความจริง’ ในร่างกายมนุษย์เสมอ แต่คุณมักจะละเลย ‘ความจริง’ ที่อยู่ในเงา” เรย์หยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ของเขาปะทะกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง “คุณกำลังมองหาฆาตกรที่ใช้มีด แต่คุณกลับมองข้ามคนที่ถือโอกาสบนความตายเพื่อจัดฉากเกมกระดานใหม่ คุณคิดว่ารอยช้ำนั่นปรากฏขึ้นมาเองตามธรรมชาติหรือไงคะ?” อคินกำมือแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน “อย่ามาเล่นลิ้นกับผม เรย์ คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ตั้งแต่วันแรกที่คดีเริ่มขึ้น คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเหยื่อรายนี้ที่ผมไม่รู้” “ผมรู้ว่าเหยื่อรายนี้ไม่ได้ตายด้วยความบังเอิญ และเขาก็ไม่ใช่เหยื่อคนแรกที่ถูกสังเวย” เรย์โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินผ่านผิวแก้ม “หลักฐานที่คุณต้องการไม่ได้อยู่ในถุงเก็บศพหรอกค่ะหมอ... แต่มันอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของ ‘อธิบดี’ ที่คุณเคารพรักต่างหาก” อคินชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นสั่นไหววูบหนึ่ง “คุณกำลังจะบอกว่า...” “หลักฐานชิ้นใหม่ที่พลิกหน้ากระดานทั้งหมด... คือบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีลับ และรายชื่อของ ‘เครื่องสังเวย’ ที่ถูกจดไว้ด้วยลายมือของคนที่คุณเรียกว่าอาจารย์” เรย์ถอยห่างออกมา พลางหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าคร่ำครึออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทข้างใน “เปิดดูสิคะ แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมคดีนี้ถึงถูกสั่งปิดตายมาโดยตลอด” มือของอคินสั่นเทาขณะที่เขารับซองเอกสารนั้นมา เขาค่อยๆ ดึงแผ่นกระดาษออกมา กระดาษที่เต็มไปด้วยรายชื่อและตัวเลขที่คุ้นตา มันคือลายมือที่เขาเห็นบนกระดานบรรยายในมหาวิทยาลัยมาตลอดหลายปี ลายมือของผู้ชายที่เป็นเหมือนพ่อคนที่สองของเขา ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของผู้มีเกียรติกำลังพังทลายลงตรงหน้า ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะพลิกไปดูหน้าสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินภายนอก มันไม่ใช่ฝีเท้าของเจ้าหน้าที่เวรยามธรรมดา แต่เป็นจังหวะการเดินที่ผ่านการฝึกฝนและเร่งรีบ “ดูเหมือนเวลาของเราจะหมดลงแล้วนะหมอ” เรย์กล่าวเสียงเรียบ ดวงตาของเขาฉายแวววาวในความมืด “คุณจะเลือกเป็นคนดีที่จมหายไปกับความลับนี้ หรือจะเป็นทนายของคนตายที่เปิดโปงความโสมมของคนที่คุณศรัทธา... ตัดสินใจให้ดีนะคะ เพราะคราวนี้ไม่มีทางถอยหลังกลับแล้ว” อคินเงยหน้าขึ้นมองเรย์ แต่ทนายความหนุ่มกลับก้าวถอยหลังเข้าสู่เงามืดของมุมห้อง เพียงพริบตาเดียว เรย์ก็หายไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา ทิ้งให้เขาเผชิญหน้ากับประตูห้องที่กำลังจะถูกเปิดออกโดยใครบางคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุด เสียงฝีเท้าหยุดลงหน้าประตู แล้วเสียงลูกบิดโลหะก็ค่อยๆ หมุนช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสีเข้มที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—อธิบดีผู้มีอำนาจล้นฟ้าในกระบวนการยุติธรรม “ดร.อคิน... ดึกป่านนี้แล้ว คุณยังทำงานอยู่อีกเหรอ?” ชายชราก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มใจดีที่เป็นดั่งคำลวงโลก “ว่าแต่... ในมือคุณนั่น มันคืออะไรหรือ?” อคินกระชับเอกสารในมือแน่น สัญชาตญาณเตือนให้เขารู้ว่า นี่ไม่ใช่จุดจบของคดี แต่มันคือจุดเริ่มต้นของนรกที่เขากำลังจะกระโจนลงไป เงาจันทราลี้ลับหวังเป็นอย่างยิ่งว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนถัดไปนะคะ