เหยื่อรายถัดไป

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกไม่เท่าความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องชันสูตร ร่างไร้วิญญาณของ 'สารวัตรธนา' นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงสแตนเลสเย็นเยียบ ดวงตาเบิกโพลงสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลน คราบโลหิตแห้งกรังรอบลำคอเป็นรอยนิ้วมือสีม่วงคล้ำที่บิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับถูกบีบด้วยคีมเหล็กอันทรงพลังของปีศาจไม่ใช่ืมือมนุษย์ ดร.อคินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าศพ มือสวมถุงมือยางสีขาวยกขึ้นจัดกรอบแว่นสายตาด้วยท่าทีที่ควบคุมความสั่นเทาภายในได้อย่างแนบเนียน ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ตามฉบับแพทย์นิติเวชผู้ผ่านซากศพมานับร้อย แต่แววตาหลังเลนส์แว่นกลับไหววูบอย่างรุนแรงเมื่อมองรอยสัญลักษณ์รูปพระจันทร์เสี้ยวที่ถูกกรีดทับลงบนผิวหนังบริเวณหน้าอกของเพื่อนสนิทและผู้พิทักษ์กฎหมายคนเดียวที่เขาไว้วางใจ นี่ไม่ใช่ฆาตกรรมอำพรางเพื่อปิดปาก... แต่นี่คือสาส์นท้าทาย "สภาพศพบ่งบอกว่าเสียชีวิตมาแล้วประมาณสามชั่วโมง... กระดูกไฮออยด์หักละเอียด ปอดมีน้ำและโคลนจากแม่น้ำสายเก่า แสดงว่าเขาถูกกดให้จมน้ำก่อนจะถูกลากขึ้นมาจัดฉากที่นี่" เสียงหวานทุบกระซิบเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงโปรสงในชุดสูทสีดำสนิทของ 'เรย์' ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเขา กลิ่นอายความเย้ายวนอันตรายและน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำลอยละล่องปะปนกับกลิ่นสารเคมี อคินไม่แม้แต่จะหันไปมองอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่กับรอยแผลเป็นลึกที่ก,รดด้วยกรดโบราณ "คุณมาช้า เรย์... ทั้งที่นี่คือเขตหวงห้ามของนิติเวช" "ความตายไม่เคยรอคอยใคร ดร.อคิน เช่นเดียวกับความจริง" เรย์ย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนไหล่แทบชิดกัน ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะขอบเตียงสแตนเลสอย่างถือวิสาสะ ดวงตาสีเทาคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ร่างไร้ลมหายใจของสารวัตรด้วยความเรียเฉยที่น่าขนลุก "ดูเหมือนว่า 'พวกเขา' จะไม่ได้แค่ส่งสัญญาณเตือนคุณ... แต่กำลังบอกว่า คนรอบตัวคุณกำลังทยอยหมดเวลา" อคินหันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตาสีเข้มฉายแววเกรี้ยวกราดที่ถูกเก็บกักไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น เขาขยับตัวเข้าประชิดจนทนายความหนุ่มต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว "หยุดเล่นเกมจิตวิทยากับผมเสียที เรย์! สารวัตรธนาถือสำนวนคดีเมื่อสัปดาห์ก่อน เขากำลังจะสาวถึงตัวการเบื้องหลังมูลนิธิใต้ดินนั่น แล้วเขาก็ต้องมาตายอย่างเป็นปริศนา คุณรู้เห็นอะไรเกี่ยวกับรอยสัญลักษณ์นี้ ใช่ไหม?" เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุมนุ่มแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกราบทอดมองแพทย์หนุ่มด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความเย้ยหยันและความปรารถนาอันลึกซึ้งที่ซ่อนเร้น "คุณคิดว่าผมเป็นฆาตกรเหรอคะ ดร.อคิน? ช่างเป็นมุมมองที่แคบและน่าผิดหวังเสียจริงสำหรับนักวิทยาศาสตร์ผู้ปราดเปรื่อง" "คุณมีแรงจูงใจ... และคุณก็มักจะปรากฏตัวในที่เกิดเหตุเสมอก่อนตำรวจเสมอ" "บางที... สิ่งที่คุณควรสงสัย อาจไม่ใช่ตัวตนของผม แต่เป็น 'เงา' ของตัวคุณเองต่างหาก" เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของอคิน ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับความเย็นเยือกของบรรยากาศทำให้ขนอ่อนลุกชัน "ความลับที่คุณพยายามฝังกลบมันไว้ในอดีต กำลังขุดคุ้ยขึ้นมาหายใจรดต้นคอคุณแล้ว... และศพของสารวัตรธนาก็เป็นเพียงบทนำบทแรกเท่านั้น" อคินขบกรามแน่นจนสันนูน ความโกรธระอุขึ้นในอกจนแทบแผดเผา แต่ก่อนที่เขาจะได้สวนกลับด้วยถ้อยคำใด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนโกลาหลก็ดังมาจากทางเดินด้านนอก ประตูห้องชันสูตรถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง เจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มลูกน้องคนสนิทของสารวัตรธนาพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก "ดร.อคินครับ! เกิดเรื่องแล้ว... ระบบคอมพิวเตอร์ในห้องเก็บหลักฐานถูกเจาะ ข้อมูลคดีทั้งหมดถูกลบ... และ..." ตำรวจหนุ่มหอบหายใจถี่กระชั้น มองสลับระหว่างอคินและศพบนเตียงด้วยความหวาดผวา "และเราพบกล่องพัสดุก작ปริศนาจ่าหน้าถึงคุณ... วางอยู่บนโต๊ะทำงาน" อคินผละออกจากเรย์ทันที ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความระแวง เขารีบก้าวสาวเท้ายาวๆ ออกจากห้องชันสูตรโดยมีเรย์เดินตามรอยฝีเท้ามาติดๆ ราวกับเงาตามตัว ห้องทำงานส่วนตัวของเขาในยามวิกาลวังเวงกว่าปกติ แสงไฟสลัวจากภายนอกสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่กระทบกับกล่องพัสดุสีดำสนิทที่ผูกด้วยเชือกฟางสีแดงสด วางโดดเดี่ยวอยู่กลางโต๊ะทำงาน ท่ามกลางเอกสารคดีที่กระจัดกระจาย อคินหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะ มือหนายื่นออกไปช้าๆ สัมผัสกับพื้นผิวกล่องกระดาษแข็งเย็นเฉียบ หัวใจเต้นระรัวด้วยสัญชาตญาณเตือนภัยอันตรายขั้นสุดยอด เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะใช้กรรไกรตัดศัลยกรรมกรีดเปิดฝากล่องออกอย่างระมัดระวัง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งขึ้นมาทันทีที่ฝากล่องถูกเปิดออก ภายในนั้น... ไม่มีระเบิด ไม่มีจดหมายขู่... มีเพียง "นาฬิกาพกโบราณ" ทองคำลวดลายสลักรูปพระจันทร์เสี้ยว ซึ่งอคินจำได้แม่นยำว่ามันคือนาฬิกาของบิดาผู้ล่วงลับ... บิดาผู้หายตัวไปในคืนพิธีกรรมปริศนาเมื่อสิบปีก่อน และเข็มนาฬิกาสีทองเรือนนั้น... กำลังเดินทวนเข็มนาฬิกาย้อนหลังอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาอย่างประหลาด: *"ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้าน... ลูกชายผู้ทรยศ"* อคินผงะถอยหลังด้วยความตกตะก่อนที่มือเย็นเฉียบของใครบางคนจะวางแตะลงบนไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเสียงกระซิบกระhaiที่ดังขึ้นจากความมืดมิดมุมห้องทำงาน "เกมเริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ... ดร.อคิน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ