แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและฟอร์มาลีนคละคลุ้งในความเงียบงันที่ราวกับถูกแช่แข็ง เข็มนาฬิกาบนข้อมือของเรย์ยังคงหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่เวลาเที่ยงคืนตรง ราวกับเวลาในห้องชันสูตรศพแห่งนี้ถูกบิดเบือนด้วยอำนาจบางอย่างที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ ดร.อคินทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเรียบเฉยราwanน้ำแข็ง ความเจ็บปวดที่เล่นงานเส้นประสาทเมื่อครู่ไม่ได้มาจากความผิดปกติของร่างกาย แต่มันคือปฏิกิริยาตอบสนองต่อ "เงา" ของเขาเองที่บิดเบี้ยวและขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทานั้นอย่างระแวดระวัง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปที่เงามืดบนผนังซึ่งทอดยาวผิดรูป ราวกับปีศาจไร้ร่างที่กำลังหัวเราะเยาะความเปราะบางของมนุษย์ "คุณไหวไหมคะ... ด็อกเตอร์" เสียงของเรย์กระซิบแผ่วเบา ทว่าเต็มไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนที่แฝงความอันตราย เธอไม่ได้ถอยหนีความผิดปกตินั้น กลับย่อตัวลงจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน มือเรียวบางเอื้อมไปสัมผัสไหล่กว้างที่เกร็งแน่น อคินเงยหน้าขึ้น แววตาสีเทาเข้มสะท้อนภาพเงาของทนายความสาวผู้ลึกลับ ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อม เขากัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน "เงานั่น..." อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเจ็บปวดค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่ "มันไม่ใช่ภาพหลอน... และไม่ใช่ปฏิกิริยาทางจิตวิทยาอย่างที่พวกนักจิตวิเคราะห์พยายามหาคำอธิบาย" "แน่นอนค่ะ" มุมปากของเรย์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา เธอปัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มออกอย่างใจเย็น "เพราะสิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่ ไม่ได้ใช้กฎเกณฑ์ของฟิสิกส์ หรือแม้แต่ตรรกะทางกฎหมาย... มันคือเกมที่ผู้บงการต้องการทดสอบว่า ระหว่าง 'ความจริง' ที่คุณพยายามพิสูจน์ กับ 'ความตาย' ที่มันถือไพ่เหนือกว่า สิ่งไหนจะพังทลายลงก่อนกัน" อคินยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาควบคุมสถานการณ์ ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังโต๊ะชันสูตรที่ไร้ร่างของเหยื่อรายล่าสุด แต่กลับมีรอยนิ้วมือเปื้อนคราบเขม่าสีดำประทับอยู่—ร่องรอยที่ไม่ได้มีอยู่ก่อนหน้านี้ "มันกำลังรอเราอยู่" นิติเวชหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคม บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "คนที่อยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี้... และเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมในอดีตของครอบครัวผม" เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัว เสน่ห์อันเย้ายวนของเธอถูกแทนที่ด้วยความเฉียบแหลมของนักกฎหมายผู้ผ่านคดีดำมืดมาโชกโชน "ถ้าเช่นนั้น การรอคอยให้มันเดินมาหาเราคงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก... เราต้องเป็นฝ่ายเปิดประตูต้อนรับมันเองค่ะ ด็อกเตอร์อคิน" แผนการถูกร่างขึ้นอย่างไร้เสียงในความมืด อคินรู้ดีว่าการกระทำครั้งนี้เดิมพันด้วยชีวิตและความถูกต้องทางวิชาชีพของตนเอง หากพลาดพลั้ง เขาอาจกลายเป็นฆาตกรเสียเองตามสำนวนฟ้องที่ถูกจัดฉากไว้ล่วงหน้า แต่ทนายความสาวข้างกายกลับมีแผนการที่ลึกล้ำยิ่งกว่า เธอคือเงาที่พร้อมจะกลืนกินทุกหลักฐานที่อาจย้อนกลับมาทำร้ายพวกเขา ทั้งสองเดินออกจากห้องชันสูตรโดยไม่หันกลับไปมองนาฬิกาที่หยุดเดินอีกเลย ความมืดมนของโรงพยาบาลร้างในยามวิกาลโอบรับร่างของทั้งคู่ไว้ ทว่าการก้าวเดินแต่ละครั้งกลับหนักแน่นและเต็มไปด้วยเจตจำนงอันแน่วแน่ แสงไฟจากถนนด้านนอกสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างกระจกสีชา ทอดเงายาวของอคินและเรย์ให้ทับซ้อนกันเป็นหนึ่งเดียวบนพื้นทางเดิน ยี่สิบนาทีต่อมา ณ โกดังสินค้าเก่าริมท่าเรือที่ถูกทิ้งร้าง อคินยืนอยู่ท่ามกลางลังไม้เก่าๆ ที่สุมทับกันเป็นฉากหลัง แสงจันทร์สลัวลอดผ่านหลังคาที่ผุพังลงมาสาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่เรียบเฉยไร้ความกลัว ในมือของเขาคือแฟ้มเอกสารลับที่บรรจุหลักฐานชิ้นสำคัญ—หลักฐานที่จะกระชากหน้ากากฆาตกรให้เผยโฉม ส่วนเรย์ซ่อนตัวอยู่ในความมืดของมุมเสาห่างออกไปไม่ไกล ดวงตาของเธอคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่รอจังหวะตะครุบเหยื่อ พวกเขากำลัง "ล่อ" ศัตรูให้ออกมาจากรู เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเชื่องช้าดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องหน้า กลิ่นอายอันเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้ามาในอากาศจนอคินต้องหรี่ตาลง เงาสูงใหญ่ทอดยาวนำมาก่อนที่เจ้าของร่างจะปรากฏกายเสียอีก ร่างนั้นก้าวพ้นความมืดออกมาภายใต้แสงจันทร์ เผยให้เห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท "นึกว่านายจะปอดแหكเสียอีก ด็อกเตอร์อคิน" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่น่าขนลุก อคินไม่สะทกสะท้าน เขายกแฟ้มในมือขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเทาจ้องมองผู้มาเยือนอย่างเหนือกว่า "แกต่างหากที่หลงกลเข้ามาในหลุมพรางที่แกขุดขึ้นมาเอง" ทว่า ในวินาทีที่อคินกำลังจะก้าวเข้าไปประจันหน้า เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง—ไม่ใช่จากทิศทางที่เรย์ซ่อนตัวอยู่ แต่เป็นเสียงฝีเท้าของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเธอกวาดสายตาไปเห็นเงาที่ทาบทับอยู่บนผนังด้านหลังของอคิน เงาที่ไม่ได้มีแค่สอง... แต่กำลังแยกตัวออกเป็นสามร่าง และหนึ่งในนั้นกำลังยกมือขึ้นถือวัตถุโลหะสะท้อนแสงวาบพุ่งตรงมายังแผ่นหลังของนิติเวชหนุ่ม! "ระวังค่ะ ด็อกเตอร์!" เรย์ตะโกนลั่น ทว่าเสียงของเธอถูกกลืนหายไปกับเสียงเหนี่ยวไกปืนที่ดังสนั่นก้องไปทั่วโกดังร้าง! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ **"เงาจันทราลี้ลับ"**