กับดักในหุบเขาอสูร

กลิ่นอายคาวโลหิตเจือจางลอยคลุ้งมาตามสายลมยามวิกาล ความมืดมิดของ "หุบเขาอสูรโลกันตร์" ไม่ได้เงียบสงบอย่างที่มันควรจะเป็น ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยจิตสังหารอันแหลมคมที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ หลี่เฟิงหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน ร่างกายโปร่งบางแต่เปี่ยมด้วยพลังปราณอันดุดันประดุจพยัคฆ์ซุ่มซ่อน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้า ความรู้สึกกดดันที่แผ่ซ่านมาจากความมืดมิดรอบทิศทางกำลังบอกเขาว่า... เหยื่อกับนายพรานได้สลับบทบาทกันเสียแล้ว "หลี่เฟิง..." เสียงหวานใสที่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งดังขึ้นจากเบื้องหลัง ไป๋อวี๋ชิงก้าวเท้าเข้ามาเคียงข้างนางในชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศอันโสมمของหุบเขา กระบี่เหมันต์ในฝักข้างกายส่งเสียงสั่นพานเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงภัยคุกคาม "จิตสังหารหนาแน่นเช่นนี้ เกรงว่าพวกมันไม่ได้มาเพื่อลอบสังหารธรรมดาแล้วกระมัง" หลี่เฟิงไม่ตอบคำถามทันที เขายกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคู่นั้นทอประกายเย้ยหยันลิขิตฟ้า "หึ... สมแล้วที่เป็น 'ราชันกระบี่โลหิต' ตัวจริง เจ้าตัวโสมมผู้นั้นคงไม่อาจอดกลั้นความแค้นที่ถูกขัดขวางแผนการในสำนักได้ ถึงได้ส่งเดรัจฉานชั้นต่ำเหล่านี้มาเปิดทางต้อนรับเราถึงถิ่น" *เปรี้ยง!* ฉับพลันนั้น พื้นดินเบื้องหน้าก็ระเบิดออก เศษดินหินกระจายว่อนทั่วสารทิศ แรงกดดันระดับอสูรโบราณพุ่งทะยานขึ้นเสียดฟ้า เงาร่างมหึมาสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางกลุ่มควัน มันคือ 'พยัคฆ์อัคคีทมิฬ' สัตว์อสูรระดับนภาขั้นสูง ดวงตาสองข้างของมันแดงฉานราวกับโลหิต อ้าปากคำรามปลดปล่อยคลื่นเพลิงสีครามที่แผดเผาทุกสิ่งจนอากาศบิดเบี้ยว "ระวัง!" ไป๋อวี๋ชิงเอ่ยเตือนพร้อมกับที่ร่างของนางพุ่งทะยานขึ้นฟ้าดุจหงส์ขาวร่อนลม กระบี่เหมันต์ถูกชักออกจากฝักในพริบตา แสงสีฟ้าครามสพลั่งประกายเยือกแข็งแผ่ขยายวงกว้าง อุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในชั่วพริบตา "วิชากระบี่เหมันต์สวรรค์: ดาราน้ำแข็งโปรยปราย!" ลำแสงกระบี่นับพันสายพุ่งเข้าประจันหน้ากับคลื่นเพลิงสีครามของพยัคฆ์อัคคีทมิฬ เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ไอเย็นและไอร้อนปะทะกันจนเกิดกลุ่มหมอกหนาทึบทัศนวิสัยพร่ามัว แต่ทว่า... นี่ไม่ใช่การลอบโจมตีจากสัตว์อสูรตามธรรมชาติอย่างแน่นอน! หลี่เฟิงหรี่ตาลง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมนุษย์ที่เจือปนอยู่บนตัวของสัตว์อสูรตัวนี้ "มีคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง... อักขระควบคุมจิตอสูร?" ไม่ทันที่หลี่เฟิงจะได้คิดอ่านสิ่งใด เงาร่างสีดำอีกสายหนึ่งก็พุ่งแหวกความมืดเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มันคือเงาสังหารที่ไร้ซึ่งลมหายใจ ปราณกระบี่สีเลือดพุ่งตรงมายังจุดตายกลางหลังของเขาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! "วิถีกระบี่ฝืนฟ้า... กระบวนท่าที่หนึ่ง, ดาราตัดปฐพี!" หลี่เฟิงหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วอย่างไร้ที่ติ กระบี่เหล็กธรรมดาในมือของเขาถูกอาบไว้ด้วยปราณกระบี่สีทองอร่ามที่ทรงพลังจนน่าสะพรึงกลัว คมกระบี่พุ่งปะทะกับปราณโลหิตอย่างจังจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วทั้งหุบเขา แรงสะท้อนทำให้หลี่เฟิงต้องถอยหลังไปสามก้าว แต่เขาก็สามารถตั้งหลักได้อย่างมั่นคง ชายหนุ่มจ้องมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่บนกิ่งไม้สูง ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากรูปอสูรยิ้มเยาะ ดวงตาคู่ภายใต้หน้ากากคู่นั้นเต็มไปด้วยความริษยาและจิตสังหารอันเข้มข้น "สมคำร่ำลือ... ศิษย์สวะผู้พลิกผันชะตากรรม หลี่เฟิง ฝีมือของเจ้าเติบโตเร็วจนน่ากลัวจริงๆ" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน "น่าเสียดายนัก ที่วันนี้... หุบเขาอสูรแห่งนี้ จะกลายเป็นหลุมศพไร้ชื่อของเจ้าและนางเซียนผู้นั้น!" ไป๋อวี๋ชิงกำกระบี่ในมือแน่น ความเย็นชาในแววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นความเดือดดาล นางก้าวขึ้นมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่หลี่เฟิง ปราณเหมันต์รอบตัวแผ่ขยายจนพื้นดินใต้เท้าแตกละเอียด หลี่เฟิงยกมือขึ้นห้ามหญิงสาวเบาๆ เขายังคงรอยยิ้มเยือกเย็นไว้บนใบหน้า แม้สถานการณ์จะตกเป็นรองและถูกล้อมด้วยค่ายกลอสูร "คิดว่าส่งเดรัจฉานกับหมาลอบกัดมาแค่นี้ จะปลิดชีพข้าได้งั้นหรือ? บอกเจ้านายของเจ้า... ว่าเตรียมคอรอไว้ได้เลย วันที่ข้าเหยียบย่างกลับสำนัก จะเป็นวันตายของพวกมันทุกตัว!" ทว่า ในวินาทีที่หลี่เฟิงเอ่ยคำนั้นจบ รอยยิ้มบนใบหน้าของมือสังหารใต้หน้ากากอสูรกลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอันน่าสยดสยอง เขายกมือขึ้นดีดนิ้วหนึ่งครั้ง *กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งโบราณดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องลึกของหุบเขา และวินาทีต่อมา... พื้นดินใต้ร่างของหลี่เฟิงและไป๋อวี๋ชิงก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพรางอักขระโบราณสีเลือด พร้อมกับที่ปราณมังกรดารานภาที่ถูกผนึกไว้ใต้หุบเขาเริ่มคำรามก้องฟ้า ปลดปล่อยแรงกดดันระดับสวรรค์ที่ทำให้กระดูกทั่วร่างของพวกเขาสั่นสะท้าน! --- ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถีเซียนไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ **- พยัคฆ์ขาวคำราม -**