สมบัติเซียนปรากฏ

"เลือดของเจ้า... มิอาจชำระหนี้โลหิตที่แปดเปื้อนผืนแผ่นดินนี้ได้หรอกกระมัง?" เสียงทุ้มต่ำดั่งระฆังโบราณดังสะท้อนก้องกราบผาอัคคีทมิฬ บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนอากาศแทบกลายเป็นของแข็ง หยาดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากของเหล่าผู้อยู่ในเหตุการณ์ ทว่าหลี่เฟิงกลับยืนหยัดอย่างสง่างาม ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนเร้นในฝัก จับจ้องไปยังแท่นหินโบราณเบื้องหน้าที่กำลังสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เบื้องหลังเขาคือไป๋อวี๋ชิง นางเซียนผู้เยือกเย็นดั่งหิมะพันปี อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมปราณโบราณโบกสะบัด รัศมีไอน้ำแข็งแผ่ซ่านออกมาจากร่างนางจนมวลอากาศรอบด้านกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีคราม นางมิได้เอ่ยคำใด แต่มือเรียวดั่งหยกขาวนั้นกุมด้ามกระบี่มั่น พร้อมระเบิดพลังเหมันต์คุ้มครองแผ่นหลังให้สวามีตลดยามเผชิญหน้ากับมหันตภัยเบื้องหน้า เบื้องหน้าของคนทั้งสองคือ 'กระบี่ผ่าม่านสวรรค์' สมบัติบรรพกาลที่สูญหายไปตั้งแต่ยุคมหายุทธภพสะท้านฟ้า มันถูกผนึกไว้ด้วยค่ายกลอักขระทองคำเก้าชั้น แสงสีทองสลับม่วงสาดส่องฉาบไล้ผนังถ้ำจนเกิดเงาประหลาดนับพัน รัศมีกดดันจากตัวกระบี่แผ่ซ่ายดั่งภูเขาพันลูกกดทับลงบนกระดูกสันหลัง ทำให้ลมปราณในตันTianของหลี่เฟิงปั่นป่วนจนแทบกระอักเลือด "เฟิงเกอ... ค่ายกลชั้นสุดท้ายกำลังจะแตกสลายแล้ว" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบของไป๋อวี๋ชิงเอ่ยขึ้นเบาๆ สติปัญญาและความนิ่งสงบของนางช่วยดึงสติหลี่เฟิงให้กลับคืนสู่ความสุขุม นางก้าวเข้ามาเคียงข้าง ไหล่บางแนบชิดกับหัวไหล่หนาของเขา ส่งถ่ายพลังปราณเหมันต์บริสุทธิ์เข้าสู่ชีพจรของเขาเพื่อช่วยระงับไอพิษสวรรค์ที่สะท้อนย้อนกลับมา หลี่เฟิงพยักหน้ารับช้าๆ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากหญิงสาวที่กุมหัวใจเขาไว้ทั้งดวง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว เขายกมือขึ้นระดับอก นิ้วมือทั้งห้ากรีดกรายวาดอักขระลับกลางอากาศ "ข้ากลับชาติมาเกิดใหม่ มิใช่เพื่อมาตายอยู่ต่อหน้าสมบัติชิ้นนี้... จงตื่นขึ้น!" สิ้นเสียงคำรามดั่งพยัคฆ์กู่ก้องฟ้า หลี่เฟิงระเบิดพลังปราณแท้จริงแห่งมหาเทพกระบี่ออกมาจนถึงขีดสุด ร่างของเขากลายเป็นเสาแสงสีทองพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานถ้ำ แรงระเบิดของพลังปราณทำให้พื้นหินรอบด้านแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ค่ายกลอักขระทองคำเก้าชั้นที่กักขังกระบี่ผ่าม่านสวรรค์มานานนับหมื่นปีเริ่มส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงดั่งแก้วแตก *เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!* อักขระสามชั้นแรกแตกสลายในพริบตา แรงสะท้อนกลับกระแทกใส่ร่างหลี่เฟิงจนมุมปากของเขามีโลหิตสีแดงฉานไหลริน ทว่าชายหนุ่มมิได้ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว สายตาของเขายังคงแน่วแน่ดั่งศิลาพันปี วิถีกระบี่ในจิตวิญญาณแผ่ขยายออกปกป้องร่างของตนและหญิงสาวผู้เป็นที่รัก ไป๋อวี๋ชิงเห็นดังนั้น ดวงตาคู่งามฉายแวววาวโรจน์ นางสะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่เหมันต์ในมือกรีดกรายเป็นดอกบัวน้ำแข็งเก้ากลีบเข้าตรึงค่ายกลชั้นที่สี่และห้าไว้ ไม่ให้พลังงานย้อนกลับมาทำร้ายหลี่เฟิง "ท่านทำตามวิถีของท่านเถียง... เบื้องหลังนี้ข้าดูแลเอง" คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นดั่งขุนเขา ทำให้หัวใจของหลี่เฟิงพองโต ความผูกพันที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วนหลอมรวมจิตวิญญาณของทั้งสองเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ "ดี! งั้นเรามาดูกันว่า สมบัติชิ้นนี้จะยอมสยบให้แก่ข้าผู้เป็นนายแท้จริงหรือไม่!" หลี่เฟิงคำรามลั่น ประสานมือทำวิชาลับ 'หมัดทะยานสวรรค์' ผสานเข้ากับ 'วิชากระบี่เก้าสวรรค์' ที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำแห่งอดีตชาติ พลังปราณสองสายหยินหยางหมุนวนรอบกายเขาดั่งมังกรคู่หยอกล้อลูกแก้วอัคคี อุณหภูมิภายในถ้ำแปรปรวนอย่างรุนแรง เดี๋ยวร้อนระอุราวกระทะทองแดง เดี๋ยวหนาวเหน็บจนหินผากลายเป็นน้ำแข็ง อักขระที่เหลืออีกสี่ชั้นระเบิดออกทีละชั้น เสียงคำรามกึกก้องดั่งฟ้าผ่ากลางฤดูฝน เศษหินและฝุ่นผงตกลงมาราวกับหิมะถล่ม ทว่า ณ ใจกลางพายุพลังงานนั้น 'กระบี่ผ่าม่านสวรรค์' เริ่มขยับตัว! ตัวกระบี่มีความยาวสามเชียะสามนิ้ว ด้ามจับแกะสลักจากกระดูกมังกรบรรพกาล ตัวใบกระบี่ใสกระจ่างดั่งธารน้ำแข็ง แต่กลับมีสายฟ้าสีแดงฉานวิ่งพล่านอยู่ภายในเนื้อเหล็ก ทันทีที่มันขยับ แรงกดดันระดับมหาเทพก็แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ ท้องฟ้าเหนือหุบผาอัคคีที่เคยปลอดโปร่ง กลับปรากฏเมฆฝนสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว สายฟ้าคำรามคำรนดั่งรับรู้ว่าศาสตราแห่งยุคโบราณกำลังจะหานายใหม่อีกครา หลี่เฟิงก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ฝ่ามือหนาคว้าเข้าที่ด้ามกระบี่ผ่าม่านสวรรค์อย่างแม่นยำ *ตู้มมม!* กระแสพลังงานมหาศาลทะลักเข้าสู่ร่างหลี่เฟิงในทันที ราวกับมหาสมุทรทั้งสายถูกอัดฉีดเข้ามาในร่างกายของมนุษย์คนเดียว เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว ผิวหนังเริ่มปริแตกจนมีละอองเลือดพวยพุ่งออกมา นี่คือบททดสอบของกระบี่โบราณ หากจิตใจไม่แข็งแกร่งพอ ร่างกายจะถูกหลอมละลายกลายเป็นจุลภายในพริบตาเดียว "เฟิงเกอ!" ไป๋อวี๋ชิงอุทานด้วยความตกใจ นางเตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วย ทว่าถูกหลี่เฟิงยกมือห้ามไว้เสียก่อน "อย่าเข้ามา... ข้าจัดการได้!" หลี่เฟิงกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดระดับฉีกกระชากวิญญาณทำให้สติของเขาเกือบหลุดลอย ทว่าดวงตาของเขากลับทอประกายเจิดจ้าดั่งดวงตะวันยามเที่ยงวัน เขากดเสียงต่ำคำรามในลำคอ ขับเคลื่อนเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรฝืนลิขิตฟ้าดิน โคจรพลังปราณต้านทานแรงสะท้อนกลับของกระบี่ "ข้าคือหลี่เฟิง! อดีตมหาเทพผู้ครองฟ้าดิน เจ้าเป็นเพียงศาสตรา ไฉนเลยจึงกล้าอาจหาญต่อต้านข้า? จงสยบลงเสีย!" สิ้นเสียงคำรามของชายหนุ่ม พลังวิญญาณอันยิ่งใหญ่ที่สะสมมาจากชาติภพก่อนระเบิดออกมาจากห้วงจิตใต้สำนึก เข้ากดทับจิตวิญญาณของกระบี่ผ่าม่านสวรรค์จนมันสั่นสะท้อนด้วยความหวาดกลัว รัศมีสีแดงฉานที่เคยดุดันเริ่มอ่อนลง ตัวกระบี่สงบลงทันทีราวกับเด็กน้อยที่ยอมจำนนต่อผู้เป็นบิดา หลี่เฟิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงกระบี่ออกจากแท่นหินโบราณได้สำเร็จ! *ฉายาลักษณ์แห่งกระบี่สว่างวาบขึ้น ท้องฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาผ่ากลางยอดเขาอัคคี* ทว่า ในวินาทีที่ความสำเร็จอยู่ตรงหน้า และหลี่เฟิงกำลังจะพลิกฝ่ามือเก็บกระบี่เข้าสู่ห้วงมิติ ทันใดนั้น... บรรยากาศรอบกายกลับเยือกเย็นลงอย่างประหลาด ไอหมอกสีดำทมิฬสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากเงาผนังถ้ำอย่างไร้สุ้มเสียง พุ่งตรงเข้าตัดขั้วหัวใจของไป๋อวี๋ชิงที่ยืนคุ้มครองอยู่ด้านหลังด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ! "ระวัง!" หลี่เฟิงเบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักสู้กรีดร้องเตือนภัย เขาละทิ้งการควบคุมกระบี่ในมือ พุ่งร่างเข้าโอบกอดหญิงสาวแล้วหมุนตัวหลบในเสี้ยววินาที *ฉับ!* โลหิตสีแดงสดหยดลงบนพื้นหินสีเทา ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ หลี่เฟิงก้มลงมองร่างในอ้อมแขน ก่อนจะพบว่าที่หัวไหล่ของไป๋อวี๋ชิงมีรอยแผลกระบี่ลึกจนเห็นกระดูก และที่สำคัญ... ปลายกระบี่เล่มนั้นเคลือบด้วยพิษสลายวิญญาณขั้นสูงสุด! "หึๆๆ สมบัติเซียนล้ำค่าเช่นนี้ ไฉนจึงตกอยู่ในมือของสวะผู้หนึ่งเล่า... มอบมันมาให้ข้าเสียดีๆ เจ้าหนูหลี่เฟิง" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากรูปอสูรเขี้ยวยาว บุคคลปริศนาผู้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมาตลอดเส้นทางก้าวออกมาจากม่านหมอก พร้อมกับพลังกดดันขอบเขตวิญญาณยุทธ์ขั้นสมบูรณ์ที่แผ่พุ่งออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!