เคล็ดวิชาเทวะบรรพกาล

"ต่อให้สวรรค์ปิดตายเส้นทางทะלוวง แผ่นดินเบื้องล่างจะกลายเป็นหลุมศพของข้า หลี่เฟิงผู้นี้ก็จะใช้สองมือนี้แหวกดาราคว้าจันทร์ด้วยตนเอง!" เสียงคำรามแหบพร่าดังก้องในโสตประสาทของเด็กหนุ่ม ท่ามกลางความมืดมิดของห้องฝึกตนอันอับชื้น หยาดเหงื่อกาฬไหลรินอาบแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจากการถูกดูแคลน ในมิติห้วงจิตสำนึกของหลี่เฟิง เวลานี้กำลังเกิดมหาสมุทรคลั่ง วิญญาณอดีตมหาเทพกระบี่ผู้เคยสั่นสะเทือนสามภพกำลังหลอมรวมเข้ากับเศษเสี้ยวชีวิตของศิษย์สวะแห่งตระกูลหลี่อย่างสมบูรณ์แบบ เบื้องหน้าของเขาคือตำรากระดาษเหลืองกรอบ ตำราโบราณที่หลุดรอดมาจากยุคบรรพกาล อักขระแต่ละตัวบนนั้นไม่ได้เขียนด้วยหมึก แต่สลักด้วยจิตวิญญาณแห่งกระบี่ที่พร้อมจะแผดเผาผู้มีตบะต่ำต้อยให้มอดไหม้ หากเป็นคนทั่วไป แค่เพียงกวาดสายตามองหน้าแรก โลหิตคงกระอักพุ่งทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ดไปนานแล้ว แต่สำหรับหลี่เฟิง... นี่คือมรดกที่คู่ควรกับเขาที่สุด "วิชาสยบวิญญาณเซียน... โคจรปราณย้อนกระแส ตลบหลังฟ้าดิน!" ดวงตาคู่นคมกริบดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บลืมตาโพลงขึ้นในความมืด ประกายแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งทะลักออกจากม่านตาประดุจประกายไฟกระทบเหล็กกล้า ลมหายใจของเขาเริ่มปรับเปลี่ยนจังหวะ จากความติดขัดสั่นเทาแปรเปลี่ยนเป็นลึกซึ้ง ยาวนาน และทรงพลังราวกับเสียงคำรามของมังกรหลับใหลที่กำลังพลิกกาย ทันใดนั้นเอง มวลอากาศรอบกายก็เริ่มบิดเบี้ยว รัศมีปราณสีครามเข้มแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง บดขยี้ข้าวของภายในห้องจนแตกละเอียดเป็นผุยผง แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้มิติรอบข้างส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง ร่างของหลี่เฟิงสั่นสะท้าน เส้นโลหิตสีดำปูดโปนขึ้นทั่วทั้งลำตัวราวกับหนอนพิษนับพันกำลังไต่อยู่ใต้ผิวหนัง การโคจรพลังปราณตามตำราโบราณนี้ไม่ใช่การฝึกตนธรรมดา แต่มันคือการ 'ฝืนลิขิต' ท้าทายกฎเกณฑ์ฟ้าดินโดยแท้ ทุกๆ ลมหายใจเข้าออก L ขุมพลังฟ้าดินนับหมื่นลี้ถูกดึงดูดเข้ามาในร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ประดุจกาทมิฬกระหายเลือดที่โผบินเข้าสู่กองเพลิง "อึก...!" เสียงครางต่ำเล็ดลอดจากไรฟันที่ขบเข้าหากันจนแน่น โลหิตสีแดงฉานไหลซึมออกจากมุมปากของหลี่เฟิง แม้ความเจ็บปวดจะแผดเผาเส้นเอ็นและกระดูกราวกับถูกไฟนรกแผดเผา แต่รอยยิ้มเย้ยหยันกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม ความเจ็บปวดระดับนี้เทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในชาติก่อน วันที่เขาถูกสหายรักและคนสนิททรยศหักหลัง วันที่กระบี่คู่กายถูกหักสะบั้นต่อหน้าบัลลังก์สวรรค์! "เข้ามาให้หมด! ข้าอยากรู้นักว่า สวรรค์หรือจะกล้ากลืนกินจิตวิญญาณของมหาเทพเช่นข้า!" หลี่เฟิงคำรามก้องในใจ สะบัดมือขวาออกไปเบื้องหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว จุดตันเถียนในร่างกายระเบิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ปราณแท้จริงสายแรกก่อตัวขึ้น กลายเป็นรูปสลักกระบี่เล่มจิ๋วที่หมุนวนอยู่ภายในร่างอย่างดุดัน การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เริ่มขึ้นแล้ว ไขกระดูกของเขาถูกชำระล้าง เลือดลมถูกหล่อหลอมใหม่ ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวกลับเปล่งประกายเรืองรองราวกับหยกเนื้อดี ทว่าแฝงไว้ด้วยความคมกริบที่พร้อมจะปลิดชีพผู้คนได้ทุกเมื่อ ในขณะเดียวกัน ณ เรือนรับรองไกลออกไปหลายลี้ ไป๋อวี๋ชิงที่กำลังนั่งหลับตาบำเพ็ญเพียรอยู่บนเตียงน้ำแข็ง จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน นางเซียนผู้เยือกเย็นดุจหิมะพันปีขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเล็กน้อย นางหันไปมองทิศทางที่หลี่เฟิงอยู่ แววตาคู่สวยที่เคยไร้ระลอกคลื่น บัดนี้กลับไหววูบด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ *ความผันผวนของพลังปราณรุนแรงเช่นนี้... หรือว่าเขาจะกำลังทะลวงขอบเขตขั้นที่ห้าในคืนเดียว?* นางพึมพำกับตนเอง หัวใจที่สงบนิ่งมาตลอดหลายร้อยปีกลับเต้นรัวขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ทว่า... ในวินาทีที่หลี่เฟิงกำลังจะหลอมรวมพลังปราณขั้นสุดท้ายสำเร็จ ท้องน้ายามราตรีที่เคยเงียบสงบกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เมฆทัณฑ์สวรรค์หนาทึบก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเหนือเรือนพักของเขา สายฟ้าสีครามคำรามลั่นราวกับโกรธเกรี้ยวที่มนุษย์ตัวเล็กๆ บังอาจท้าทายอำนาจฟ้าดิน ครืนนน—! เสียงอสุนีบาตฟาดลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว แรงปะทะทำลายล้างฉีกกระชากหลังคาห้องฝึกตนจนปลิวหายไปในพริบตา เปลวเพลิงสีทองและสายฟ้าสีครามผสานเข้าหากันกลางอากาศ พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของหลี่เฟิงที่ยังคงนั่งหลับตาโคจรพลังอย่างไม่สะทกสะท้าน ท่ามกลางแสงสว่างวาบของสายฟ้าที่แผดเผาทุกสิ่งจนแทบมอดไหม้ ร่างของเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบที่ขอบหน้าต่างที่พังทลาย นัยน์ตาคู่นั้นจ้องมองหลี่เฟิงด้วยแววตาซับซ้อน ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ "นึกไม่ถึงว่า... ขยะตระกูลหลี่ จะซ่อนสัตว์ประหลาดที่ฟ้าดินต้องหวาดกลัวไว้..." ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีเซียนนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ