ทลายขอบเขตพลังขั้นที่สาม

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายนิ้ว... ซึมซับลงบนพื้นศิลาอัคคีจนเกิดเสียงดังฉ่า ควันสีขาวพวยพุ่งคละคลุ้งราวกับวิญญาณร่ำไห้ ภายในถ้ำฝึกตนลับแลแห่งสำนักกระบี่เมฆาอัคคี อุณหภูมิรอบกายหลี่เฟิงในยามนี้พุ่งสูงเสียดฟ้าจนหินผารอบด้านเริ่มหลอมละลายกลายเป็นลาวาหนืดข้น สภาวะจิตของเขาดิ่งลึกราวกับห้วงสมุทรไร้ก้นบึ้ง ทว่ากระแสลมปราณภายในร่างกายกลับปั่นป่วนราวกับคลั่งไคล้พายุเฮอริเคน "สภาวะลมปราณขั้นที่สองมาถึงขีดจำกัดแล้ว หากไม่ก้าวข้ามในคืนนี้ ร่างกายและจุดชีพจรของข้าคงแหลกสลายกลายเป็นจุล" หลี่เฟิงพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทว่ามั่นคงดั่งขุนเขา ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นพรั่นพรึงแม้แต่น้อย เบื้องนอกม่านพลังค่ายกลที่เขากางไว้ ไป๋อวี๋ชิงยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิด นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเซียนหิมะ ร่างกายระหงสะท้อนแสงจันทร์สลัว ทว่าแววตาคู่คมกลับฉายแววกังวลอย่างหาได้ยากยิ่ง นางกำด้ามกระบี่เหมันต์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด นางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวถ้ำ แรงกดดันนี้ไม่ใช่แค่การเลื่อนระดับพลังธรรมดา แต่เป็น 'ทัณฑ์สวรรค์' ที่โลกหล้าพยายามบดขยี้ผู้ที่กล้าฝืนกฎเกณฑ์วัฏสงสาร! "หลี่เฟิง... ท่านต้องทำได้" ไป๋อวี๋ชิงพึมพำเบาๆ ประโยคนี้มีเพียงสายลมยามค่ำคืนที่รับรู้ ความเย็นชาที่นางเคยใช้ปะทะกับผู้คนนับหมื่นในยุทธภพ บัดนี้กลับละลายหายสิ้น เหลือเพียงความห่วงหาอาทรที่มีให้บุรุษผู้นี้เพียงผู้เดียว ภายในถ้ำ หลี่เฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก 'เคล็ดวิชาเก้าสวรรค์สยบปฐพี' โคจรครบรอบที่สามร้อยหวกสิบห้า! ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องคล้ายเสียงมังกรคำรามจากใต้พิภพก็ดังขึ้นจากร่างของเขา กระแสปราณแท้จริงสีทองอร่ามพวยพุ่งทะลุทะลวงจุดชีพจรสำคัญทั้งร้อยแปดจุดทั่วร่าง เส้นโลหิตสีม่วงเข้มปูดโปนขึ้นตามผิวหนังราวกับงูพิษดิ้นพล่าน ความเจ็บปวดระดับที่สามารถทำให้ยอดฝีมือสำนักใหญ่กระอักเลือดตายได้ในพริบตา กลับไม่สามารถทำให้หลี่เฟิงส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่ครึ่งคำ เขากัดฟันแน่นจนเลือดสดๆ ไหลรินมุมปาก ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง เปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาราบนฟากฟ้า *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน เพดานถ้ำหินผาหนาเตอะแตกร้าวเป็นทางยาว แรงสะท้อนจากการทะลวงขอบเขตส่งผลให้กระบี่บินนับร้อยเล่มที่ปักอยู่รอบตัวสั่นสะเทือนคำรามรับ ในที่สุด... กำแพงไร้รูปที่ขวางกั้นระหว่างขอบเขตปราณแท้จริงขั้นที่สองและขั้นที่สาม ก็พังทลายลง! ระลอกคลื่นพลังสีทองกระจายตัวออกเป็นวงกว้าง กวาดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ หลี่เฟิงลืมตาขึ้น ชั่วพริบตานั้น รัศมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งพุ่งทะลุทะลวงชั้นเมฆหมอกขึ้นสู่ท้องนภาเบื้องบนทันที! *ครืน... โครมคราม!* ราวกับสวรรค์รับรู้ถึงการมีอยู่ของผู้ที่กล้าท้าทายกฎเกณฑ์ เมฆสีดำสนิทก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับภาพวาดพู่กันยักษ์ สายฟ้าสีม่วงเข้มลากผ่านผืนฟ้า เกิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับเทพเจ้าแห่งสายฟ้ากำลังพิโรธ ทัณฑ์สวรรค์... บททดสอบของผู้ฝืนชะตาชีวิตกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว! ไป๋อวี๋ชิงแหงนมองท้องฟ้าเบื้องบน สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุด นางก้าวเท้าเตรียมพุ่งตัวเข้าไปช่วยเหลือทันทีหากสถานการณ์เลวร้ายลง ทว่า ทันใดนั้นเอง... มือหนาอันคุ้นเคยก็วางลงบนบ่าของนางอย่างแผ่วเบา "อวี๋ชิง... ถอยไป นี่คือศึกของข้า" ไป๋อวี๋ชิงสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับไปมอง บุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในยามนี้ ร่างกายเต็มไปด้วยคราบเลือดและรอยแผล ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก รัศมีพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นเหนือล้ำกว่าอดีตอย่างเทียบไม่ติด หลี่เฟิงก้าวเดินผ่านนางออกไปเผชิญหน้ากับสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์เบื้องบนอย่างองอาจ ทว่า ในวินาทีที่สายฟ้านัดแรกผ่าลงมาตรงหน้า ร่างเงาสลัวร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าขวางกั้นระหว่างหลี่เฟิงกับอัสนีบาต พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทผู้คนดังขึ้น "ฮ่าๆๆๆ นึกไม่ถึงเลยว่า ศิษย์สวะแห่งสำนักกระบี่เมฆาอัคคี จะมีปัญญาบรรลุขอบเขตปราณแท้จริงขั้นที่สามได้... แต่น่าเสียดายนัก วันนี้คือวันตายของเจ้า!" หลี่เฟิงหรี่ตาลงคมกริบ เมื่อมองเห็นใบหน้าของผู้ที่ลอบเร้นเข้ามาในม่านค่ายกล เขาไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อย มุมปากกลับแย้มยิ้มเย้ยหยันออกมา ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีเซียนนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ พยัคฆ์ขาวคำราม