รหัสลับวิญญาณในโทรศัพท์ตู้

"เหรียญบาทเก่าปีสองพันห้าร้อยยี่สิบสี่... หยอดลงไปตรงนี้ แล้วกดเบอร์มรณะนั่นซะสิครับคุณผู้หญิง" เสียงกระซิบแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกับพื้นปูนลอดออกมาจากช่องหยอดเหรียญของตู้โทรศัพท์สาธารณะสีส้มสดใสที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมถนนสายหลักกลางตลาดสดเทศบาลในยามค่ำคืน บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบสงัดผิดปกติ ทั้งที่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน บริเวณนี้ยังเต็มไปด้วยแผงขายหมูและร้านขายปลาเค็มที่ส่งกลิ่นคละคลุ้ง แต่มะลิในชุดเสื้อลูกไม้สีขาวสะอาดตาและผ้าถุงลายไทยประยุกต์กลับยืนนิ่งสนิท มือเรียวบางข้างหนึ่งกำลังถือถุงใส่ "ทอดมันปลากรายร้อนๆ" ที่เพิ่งซื้อมาจากร้านเจ๊-กิมส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วเย้าความหิว แต่สติสัมปชัญญะของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่อาหารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวง เธอมองทะลุกระจกใสของตู้โทรศัพท์ที่สะท้อนภาพเงาบิดเบี้ยวของ “ใครบางคน” ที่ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่ในโลงศพเมื่อสามปีก่อน... ใช่ครับ นั่นคือเงาของ “ตาแก่ชู” สัปเหร่อเจ้าเล่ห์ประจำหมู่บ้านที่แอบอมเงินทำศพและเคยร่วมมือกับยายสมรวางยาสั่งเธอในอดีต ตอนนี้มันกำลังส่งยิ้มทักทายเธอผ่านกระจกด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวฉีกถึงใบหู รอยยิ้มนั้นกว้างจนน่ากลัว ดวงตาเบิกโพลงไร้แววชีวิต และมีคราบน้ำหนองไหลย้อยออกมาจากรูหูทั้งสองข้าง "ต๊าย... ตาย ยืนยิ้มเป็นคนบ้าอะไรอยู่ตรงนั้นล่ะครับตาชู หน้าตาอัปลักษณ์กว่าตอนยังไม่ตายเสียอีกนะเนี่ย หรือว่ายมบาลเขาไม่รับเข้าขุมนรก เลยต้องมาเร่ร่อนขอส่วนบุญแถวตู้โทรศัพท์มือสองนี่แทน?" มะลิไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มือข้างที่ว่างควักตลับแป้งพัฟโบราณออกจากกระเป๋าผ้าถุง ซึ่งแท้จริงแล้วตลับนั้นคือทางเชื่อมเข้าสู่ “มิติลับ” ที่เธอใช้เก็บศาสตราวุธและไอเทมปราบผีสุดล้ำยุคในเวลานี้ เสียงหัวเราะเยาะหยันในลำคอของเธอดังขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวภูตผีปีศาจตนใด ทันใดนั้นเอง แขนแกร่งของชายหนุ่มในชุดทหารสีเขียวเข้มก็โอบกอดเข้ามาจากด้านหลังอย่างแน่นหนา พร้อมกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคย ร้อยเอกอัคนีสามีสุดที่รักของเธอนั่นเอง เขามองหน้าจอโทรศัพท์ในตู้ด้วยสายตาดุดัน ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อเห็นเงาประหลาดในกระจก "มะลิ ถอยไปครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง... ไอ้วิญญาณเร่ร่อนตนไหนกล้ามาขู่ภรรยาผม เดี๋ยวผมจะเอาปืนพกอาคมของกองร้อยเป่ากะโหลกให้วิญญาณแตกดับไม่ต้องผุดไม่ต้องเกิดกันไปข้างหนึ่งเลย!" อัคนีเอמהเสียงทุ้มต่ำด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมซองปืนพกข้างเอวอย่างรวดเร็ว แม้ปากจะบอกว่าไม่ค่อยเชื่อเรื่องไสยศาสตร์เท่าไหร่ แต่ถ้าเรื่องปกป้องเมียรักแล้วล่ะก็ ร้อยเอกอัคนีพร้อมรบกับทุกสิ่งบนโลกใบนี้เสมอ ไม่เว้นแม้แต่ยมทูต "ใจเย็นๆ ก่อนสิครับพี่อัคนี ปืนพกของพี่น่ะเอาไว้ใช้ยิงคนใจร้ายอย่างพวกสมุนยายสมรจะดีกว่า สำหรับผีสัมภเวสีเร่ร่อนกระจอกๆ แบบนี้ ให้ผมจัดการด้วยวิธีนักธุรกิจยุคแปดศูนย์ดีกว่าครับ" มะลิเอ่ยห้ามปรามสามีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอรู้ดีว่าตู้โทรศัพท์สาธารณะเครื่องนี้ไม่ได้ถูกผีสิงธรรมดาๆ แต่มันมี "คลื่นความถี่พลังงานต่ำ" ที่เชื่อมโยงกับคาถาอาคมสายดำบางอย่าง ซึ่งถูกส่งตรงมาจากบ้านของยายสมร ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสียงโทรศัพท์ในตู้ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน! *กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!* เสียงกริ๊งโทรศัพท์ยุคแปดศูนย์ดังแหลมสูงจนบาดแก้วหู แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนתเหน็บลงอย่างรวดเร็ว จนไอน้ำกลายเป็นหมอกจางๆ ลอยวนอยู่รอบรองเท้าคอมแบตของอัคนี มะลิไม่รอช้า เธอตัดสินใจผลักประตูกระจกตู้ออกด้วยความรวดเร็ว กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพพุ่งเข้าใส่จมูกทันที แต่เธอกลับไม่สะทกสะท้าน มือเรียวยาวคว้าหูโทรศัพท์สีดำขึ้นมาแนบหูทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่นินทเดียว "ฮัลโหลครับ... ถ้าจะโทรมาทวงหนี้ค่าโทรทางไกล บอกไว้ก่อนเลยนะว่าผมไม่จ่าย เพราะตู้พังตั้งแต่ชาติที่แล้ว!" มะลิกรอกเสียงใสแจ๋วสวนกลับไปทันควันด้วยความกวนประสาท ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏเสียงหัวเราะแหบแห้งที่คุ้นเคยของยายสมรดังลอดออกมาตามสายโทรศัพท์ผสมผสานกับเสียงคลื่นวิทยุซ่าๆ *(หึๆๆ... อีมะลิ แกคิดว่ามีทหารหนุ่มมาคอยคุ้มครองแล้วจะพ้นเคราะห์รึไง? จดหมายสั่งตายฉบับต่อไปถูกหยอดตู้ส่งไปหาคนในครอบครัวแกแล้ว เตรียมตัวรับศพคนแรกในบ้านได้เลย!)*** ทันทีที่เสียงนั้นขาดหายไป หน้าจอโทรศัพท์หยอดเหรียญก็ปรากฏข้อความตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานกระพริบขึ้นมาว่า **"00:00"** พร้อมกับเสียงระฆังดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วตลาดสด และที่ปลายเท้าของอัคนี จู่ๆ ก็มีซองจดหมายสีดำสนิทปริศนาตกกลิ้งออกมาจากใต้ตู้โทรศัพท์ พร้อมกับควันสีดำพวยพุ่งขึ้นมาพันธนาการข้อเท้าของเขาไว้แน่นจนขยับไม่ได้! ************************************************** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความสนุกสนานและร่วมลุ้นไปกับความแสบสันของมะลิและสามีทหารหนุ่มในตอนนี้นะครับ