ฟาร์มสุขในวันผีหลอก

โครม! เสียงไม้สนซีดาร์อัดแน่นหักโค่นดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลซัดเอาประตูรั้วเหล็กดัดลายวินเทจพังครืนลงมาเป็นจุล ฝุ่นตลบอบولฟุ้งกระจายผสมกับกลิ่นสาบสางที่ชวนให้กระเพาะอาหารปั่นป่วนจนแทบอยากจะสำรอกเอาข้าวต้มเครื่องหมูสับเมื่อเช้าออกมาเสียให้ได้ "ไอ้ผีเปรตตนไหนมันรนหาที่ตายวะเนี่ย! พังประตูรั้วกูเดี๋ยวนี้ ค่าเหล็กดัดสมัยยุค 80 นี่ยังผ่อนไม่หมดนะเว้ยเฮ้ย!" มะลิสบถเสียงดังลั่นมือซ้ายถือทัพพีสเตนเลสเปื้อนคราบน้ำยาสมุนไพรปราบผี ส่วนมือขวากดสมาร์ทโฟนรุ่นกระดูกหมาที่ถูกดัดแปลงวงจรภายในด้วยยันต์ดิจิทัลกระแสไฟฟ้าแรงสูง เธอไม่ได้มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นด้วยความหงุดหงิดระคนโมโห เพราะเธอกำลังเคี่ยว “แกงเขียวหวานเนื้อโคขุนสูตรโบราณ” ที่ใส่มะเขือพวงจากมิติลับ กลิ่นหอมกะทิและพริกแกงกำลังโชยหอมตลบอบอวลไปทั่วฟาร์ม แต่ดันมีแขกไม่ได้รับเชิญมารบกวนเวลาทำมาหากิน ร้อยเอกอัคนี สามีหนุ่มกล้ามโตในชุดเครื่องแบบสนามพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมชายชาตรี พุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าภรรยาด้วยสัญชาตญาณดิบของนายทหารรบพิเศษ ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มก้อนพลังงานสีดำทมิฬที่แผ่พุ่งทะลักเข้ามาจากหน้าประตูรั้ว มันไม่ใช่แค่วิญญาณเร่ร่อนธรรมดา แต่เป็นไออาถรรพ์เข้มข้นที่ส่งกลิ่นอายความอาฆาตมาดร้ายระดับร้อยปี "มะลิ หลบหลังพี่ครับ... ไอ้พวกนี้น่าจะมาจากวิชาไสยดำสายต่ำของยายสมรแน่ๆ" อัคนีเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือขวาปลดซองพกปืนพกสั้น 11 มม. ออกอย่างคล่องแคล่วกระชับมั่น พร้อมกับตบกระสุนอาคมที่มะลิเพิ่งปลุกเสกด้วยคาถาพระกาฬบรรจุลงรังเพลิงอย่างรวดเร็ว "ไม่ต้องเปลืองกระสุนหรอกพี่อัคนี ปืนพกพี่ฆ่าคนได้ แต่ฆ่าผีเปรตพวกนี้ไม่ได้เนื้อหนังหรอกครับ เดี๋ยวหนูจัดให้..." มะลิยิ้มมุมปาก รอยยิ้มของเธอนั้นช่างทรงพลังและน่าเกรงขามสำหรับภูตผีเสียยิ่งกว่ายันต์เกราะเพชร เธอสะบัดมือเรียกหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าเรืองแสงจากมิติลับออกมา นิ้วเรียวยาวกดทัชสกรีนรัวๆ เพื่อเรียกใช้งาน “ระบบปราบวิญญาณอัตโนมัติเวอร์ชัน 1.0” ที่เธอเขียนโค้ดขึ้นมาเองกับมือ เงาดำมะเมื่อมพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง มันมีรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายมนุษย์แต่มีแขนยาวลากพื้น ดวงตาสดสีแดงฉานจ้องมองมาที่บ้านพักกลางฟาร์มด้วยความหิวกระหาย มันต้องการยึดครองพื้นที่แห่งนี้เพื่อขยายอาณาเขตความชั่วร้ายของยายสมร ญาติจอมสูบที่ต้องการฮุบที่ดินแปลงนี้ไปขายให้นายทุน "กรรรร... กูจะเอาชีวิตพวกมึง! เอาที่ดินคืนมา!" เสียงโหยหวนแหบพร่าดังสะท้อนก้องในหัวของคนทั้งสอง แต่มีหรือที่ “หมอผีวัยรุ่น” อย่างมะลิจะสะเทือนใจ เธอยกสมาร์ทโฟนขึ้นเล็งราวกับกำลังถ่ายคลิปลงโซเชียลมีเดีย พร้อมกับท่องคาถาบทหนักหน่วงผสมผสานภาษาโปรแกรมมิ่ง "อม... มะงาการ ลบไฟล์จิตวิญญาณด้วยคำสั่ง **FORMAT C:** เดี๋ยวนี้!" เปรี้ยง! สายฟ้าสีทองอร่ามพุ่งทะลอกจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือพุ่งตรงเข้าใส่เงาดำมืดกลางอากาศอย่างแม่นยำ แรงระเบิดจากอาคมผสานเทคโนโลยีสร้างคลื่นกระแทกอัดจนเงาดำกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ไอสีดำที่เคยพวยพุ่งเริ่มระเหยกลายเป็นควันจางๆ ท่ามกลางสายตาอันตกตะลึงของวิญญาณร้ายตนนั้น "อ๊ากกก... นี่มันวิชาอะไรวะ ทำไมกูถึงขยับไม่ได้!" ผีร้ายดิ้นรนสุดชีวิต อัคนีไม่รอช้า พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวด้วยวิชาต่อสู้มือเปล่าของทหารบกผสมผสานกับอาคมคุ้มGกายที่มะลิลงอักขระไว้ที่กำปั้น เขาซัดหมัดหนักหน่วงเข้าใส่กลางอกเงาดำจนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับเหล็กกระทบกัน แรงปะทะทำให้วิญญาณร้ายกระเด็นถอยหลังไปหลายวาจนเกือบชนกับแปลงผักออร์แกนิกที่กำลังเจริญงอกงาม "อย่ามาล้ำเส้นบ้านของผม และอย่าได้บังaнจแตะต้องภรรยาผม... ถ้าไม่อยากให้วิญญาณพวกแกสลายหายไปจากสารบบโลกนี้ถาวร!" อัคนีประกาศกร้าว น้ำเสียงเย็นเยียบและเด็ดเดี่ยวจนภูตผีสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่แท้จริง ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้สงบลงอย่างที่คิด... เมื่อเงาดำสลายตัวไป หมอกสีเทาจัดก็เริ่มแผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งฟาร์มด้วยความเร็วสูง เสียงกระซิบกระซาบแปลกประหลาดนับร้อยเสียงดังมาจากทุกทิศทุกทาง ไม่ว่าจะเป็นใต้พื้นดิน บนยอดไม้ หรือแม้แต่จากหน้าต่างบ้านพัก เสียงหัวเราะคิกคักชวนขนหัวลุกผสมปนเปกันจนแยกไม่ออกว่าเสียงไหนคือคน เสียงไหนคือผี มะลิหรี่ตาลง มองไปที่เซ็นเซอร์ตรวจจับพลังงานวิญญาณบนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ตอนนี้ตัวเลขพุ่งทะยานจนเกจวัดแทบระเบิด จากเดิมที่มีวิญญาณหลงเข้ามาแค่ตนเดียว ตอนนี้จุดสีแดงนับร้อยกำลังล้อมรอบฟาร์มของเธอไว้ทุกด้านราวกับกองทัพมด "พี่อัคนี... ดูเหมือนว่าพวกมันไม่ได้มาแค่ลูกกระจ๊อกนะ" มะลิเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียաբนิ่งแต่แววตากลับประกายความสนุกสนานแปลกประหลาด เธอหันไปมองหม้อแกงเขียวหวานที่ยังคงเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมหววนยั่วยวนใจ "สงสัยพวกมันคงได้กลิ่นแกงเขียวหวานฝีมือหนู เลยแห่กันมาขอส่วนบุญแบบยกโขยง..." อัคนีขยับเข้ามาประชิดตัวภรรยา ใช้ร่างกำยำของตนเองปกป้องเธอจากสายหมอกหนาทึบที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ประชิดระเบียงบ้าน ดวงตาสคมกวาดมองไปในความมืดมิดที่มีเงาร่างนับไม่ถ้วนกำลังขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว "ไม่เป็นไรครับ ที่นี่คือบ้านของเรา ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาพังมันได้ทั้งนั้น" อัคนีกระชับปืนในมือแน่น พร้อมกับเอื้อมมืออีกข้างมาโอบไหล่บางของภรรยาไว้มั่น "จัดการมันให้ราบคาบเลยนะที่รัก เดี๋ยวพี่ช่วยเคลียร์พื้นที่ข้างล่างให้เอง" ในขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมพร้อมรับมือกับกองทัพวิญญาณที่กำลังจะบุกเข้ามาพร้อมกันนั้นเอง... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูกระจกหน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงัดและเสียงลมหายใจระทึก ทั้งมะลิและอัคนีชะงักกึกพร้อมกัน ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองไปยังบานกระจกใส เพราะในเวลานี้... ไม่มีมนุษย์หน้าไหนในรัศมีสิบกิโลเมตรกล้ามาเคาะประตูบ้านพวกเขาอย่างแน่นอน และที่สำคัญที่สุด... เงาสะท้อนที่ปรากฏอยู่บนกระจกใสนั้น ไม่ใช่เงาของภูตผีปีศาจตนใดที่พวกเขาเพิ่งปราบไป แต่มันคือเงาของ “ใครบางคน” ที่ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่ในโลงศพเมื่อสามปีก่อน... และกำลังส่งยิ้มทักทายพวกเขาผ่านกระจกด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวฉีกถึงใบหู! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" เสมอมานะครับ