เมนูอาหารปราบผี

"ถ้าคุณยังก้าวขาไม่ออก ผมจะถือว่าคุณอยากนอนเฝ้าตู้โทรศัพท์พัง ๆ นี่จนถึงสิ้นเดือนนะครับพี่อัคนี!" เสียงหวานใสแต่แฝงแววเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น พร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขนอย่างแรงจนร่างสูงใหญ่ของร้อยเอกหนุ่มเซถลาหลุดจากการพันธนาการของควันสีดำประหลาด มะลิสะบัดมือข้างที่ถือมีดหมอเรืองแสงจาง ๆ พลางใช้เท้าเขี่ยซองจดหมายสีดำสนิทที่ตกอยู่บนพื้นเข้าสู่ถุงผ้ากันอาคมอย่างไม่ไยดี กลิ่นอับชื้นและกลิ่นซากศพจาง ๆ ที่โชยออกมาจากซองจดหมายนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวตลาดสดยามวิกาลวังเวงขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว อัคนีหอบหายใจ หน้าอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ ดวงตาคมกริบของนายทหารสนามกวาดตามองรอบตัวที่บัดนี้กลับคืนสู่ความเงียบสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าข้อเท้าข้างขวายังคงหลงเหลือไอเย็นเยียบราวกับถูกน้ำแข็งกัด มือหนาคว้าเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณการปกป้อง แม้ปากจะบอกว่าไม่เชื่อเรื่องงมงาย แต่กล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายของเขากำลังเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งเหนือธรรมชาติที่บังอาจมาล้ำเส้นภรรยาอันเป็นที่รัก "ผมไม่ได้กลัวควันพิลึกนั่นหรอกนะมะลิ... แต่เป็นห่วงคุณ กลัวว่าคุณจะเหนื่อยเกินไปต่างหาก" อัคนีเอ่ยแก้เก้อ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเอาอกเอาใจจนคนฟังต้องค้อนปะเหลือก "ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะ... เอ้ย! ครับ!" มะลิเผลอหลุดปากสำนวนเดิมออกมาจนต้องรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน เธอปรายตามองสามีหนุ่มผู้คลั่งรักที่ตอนนี้ทำหน้าหงอยเหมือนหมาตัวใหญ่โดนดุ "โดนคุณยายสมรส่งจดหมายสั่งตายมาทักทายแบบนี้ แสดงว่ายายแก่หนังเหนียวingนั่นเริ่มนั่งไม่ติดแล้วล่ะสิคะ ข้าวของในมิติลับที่เราเอาออกมาขายจนเกลี้ยงแผงเมื่อวานคงไปขัดลาภแกเข้าอย่างจัง" วิญญาณอาฆาตจากยุค 80 ผสมผสานกับเทคโนโลยีตู้หยอดเหรียญและจดหมายตราประทับสีเลือด ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ยายสมร ญาติผู้พี่ฝั่งพ่อที่จ้องจะฮุบที่ดินแปลงสวยของพ่อแม่มะลิมาตลอด ใช้ทั้งเล่ห์กลทางกฎหมายและไสยศาสตร์ต่ำทรามรังควานครอบครัวเธอไม่เว้นแต่ละวัน แต่นั่นมันยุคเก่า! ยุคนี้มะลิมีทั้งระบบมิติลับสุดยอดไอที และที่สำคัญที่สุดคือสามีทหารหนุ่มผู้มีพลังใจ (และเลือดกรุ๊ปพิเศษที่พวกผีเปรตชอบเกรงใจ) คอยหนุนหลัง ขาเรียว้าวุ่นก้าวเดินนำสามีกลับเข้าสู่บ้านพักหลังน้อยท้ายตลาด ท่ามกลางกลิ่นอายดินชื้นและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม แสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุส่องสว่างขับไล่ความมืดมิด บรรยากาศภายในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรไทย นานาชนิดที่มะลิแอบหยิบออกมาจากคลังแสงในมิติลับเพื่อเตรียมรับมือกับ "แขกไม่ได้รับเชิญ" ที่คาดว่าจะแวะมาเยือนในยามวิกาลนี้ บนโต๊ะไม้สักเก่ามีครกหินใบใหญ่ตั้งอยู่ พร้อมด้วยพริกแห้ง ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และที่สำคัญที่สุดคือ "ว่านกันผี" สีเขียวเข้มสดที่ส่งกลิ่นฉุนรุนแรงจนอัคนีต้องยกมือขึ้นขยี้จมูก "มะลิ... นี่คุณจะทำอะไรกินดึกดื่นขนาดนี้เนี่ย? กลิ่นมันฉุนแสบตาไปหมดแล้วนะ" อัคนีบ่นอุบ พลางหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวโปรด สายตาคมกวาดมองภรรยาคนสวยที่กำลังสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีชมพูหวานแหวว แต่มือข้างหนึ่งกลับถือสากหินตำพริกด้วยท่าทางทะมัดทะแมงราวกับกำลังออกรบ "ก็ทำ 'เมนูอาหารปราบผี' ให้คุณกินยังไงล่ะคะ!" มะลิหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามี แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้อัคนีรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก "จำไม่ได้หรือไงคะว่าคืนนี้ดาวมฤตยูย้ายราศี แถมยายสมรยังส่งจดหมายต้อนรับมาซะขนาดนั้น ผีสางเทวดาแถวนี้มันจ้องจะมาสูบพลังงานชีวิตเรา สรุปคือคุณต้องกินแกงเผ็ดสูตรพิเศษหม้อนี้ให้หมดเกลี้ยง ห้ามเหลือแม้แต่หยดเดียว!" อัคนีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อมองเห็นน้ำแกงสีแดงฉานเดือดปุด ๆ ในหม้อดินเผา ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับฟองอากาศที่ผุดขึ้นมาเป็นระยะ ๆ ส่งกลิ่นหอมเผ็ดร้อนแต่เจือด้วยกลิ่นอุนจิของว่านไพรดำที่มะลิเพิ่งบรรจงเด็ดใส่ลงไปสด ๆ ร้อน ๆ "เอ่อ... มะลิครับ คือผมเป็นทหารนะ ไม่ใช่เตาเผาขยะ... ว่านพวกนี้มันกินได้จริง ๆ ใช่ไหม? ผมกลัวว่าพรุ่งนี้เช้าผมจะต้องไปรายงานตัวที่ส้วมสนามแทนค่ายทหารน่ะสิครับ" อัคนีพยายามต่อรองด้วยสายออดอ้อ "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดมากเลยค่ะพี่อัคนี!" มะลิวางสากลงเสียงดังลั่นจนอัคนีสะดุ้ง เธอเดินดุ่ม ๆ เข้ามาประชิดตัว ใช้ปลายนิ้วเรียวสวยเชยคางสามีหนุ่มขึ้นมาสบตา "จำสัญญาตอนแต่งงานกันได้ไหมคะ ว่า 'สุขร่วมเสพ ทุกข์ร่วมต้าน' ในเมื่อผีมันส่งจดหมายมาหาเราถึงที่ เราก็ต้องกินของร้อน ๆ เผ็ด ๆ เพื่อขับไล่สิ่งอัปมงคลออกจากร่างกายสิคะ! อ้าปากค่ะ... อัม!" ช้อนกระเบื้องเคลือบที่มีแกงเผ็ดสีแดงเข้มลอยหน้าด้วยกะทิข้นคลั่กและใบมะกรูดฉีกถูกจ่อ10ริมฝีปากหยักหนาของนายทหารหนุ่ม อัคนีหลับตาปี๋ กลั้นใจอ้าปากรับน้ำแกงฝีมือภรรยาเข้าไปด้วยความจำยอม รสชาติเผ็ดร้อนจนลิ้นชาแล่นพล่านไปทั่วโพรงปาก กลิ่นสมุนไพรพุ่งทะลุขึ้นจมูกจนน้ำตาเล็ด แต่อานุภาพของมันไม่ได้มีแค่นั้น... ทันทีที่กลืนลงคอ อัคนีรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอุ่น ๆ แล่นพล่านไปตามเส้นเลือดฝอย ขับไล่ความเหนื่อยล้าและไอเย็นเยียบของภูตผีที่เกาะกุมข้อเท้าออกไปจนหมดสิ้น! "อื้อหือ... เผ็ดแสบทรวงจริง ๆ แฮะ!" อัคนีสูดปากด้วยความเผ็ด แต่ดวงตากลับเป็นประกายวาวโรจน์ ร่างกายที่เคยอ่อนล้ากลับฟื้นคืนพละกำลังขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ "อร่อยแบบ... โคตรดุเลยล่ะครับเมียรัก!" "เห็นไหมคะว่าของดีจริง! ทีนี้ก็จัดการซัดให้หมดหม้อนะคะ เพราะอีกสิบนาทีข้างหน้า... เราจะมี 'แขกพิเศษ' มาเคาะประตูบ้านเราแล้วค่ะ" มะลิกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตากลับเปล่งประกายความสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด อัคนียังไม่ทันได้ถามว่าแขกที่ว่าคือใคร เสียงเคาะประตูก็จู่ ๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ไม่ใช่เสียงเคาะจากมนุษย์แน่ ๆ เพราะมันมาพร้อมกับเสียงโหยหวนแหบพร่าที่ลอดผ่านรอยแตกของบานประตูไม้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงยิ่งกว่าซองจดหมายดำเมื่อครู่หลายเท่าตัว และที่น่าตกใจที่สุดคือ... เงาร่างที่ทาบทับอยู่หลังบานประตูกระจกฝ้า ไม่ได้มีแค่เงาเดียว แต่มีนับสิบเงาที่กำลังเบียดเสียดแย่งกันเข้ามา! อัคนีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกประจำกายที่วางไว้บนตู้ไม้อย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักรบตื่นเต็มที่ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ประตูกระจกที่กำลังสั่นสะเทือน ทว่า ก่อนที่อัคนีจะทันได้เหนี่ยวไกเปิดประตูออกไปเผชิญหน้า มะลิกลับคว้าแขนเขาไว้เบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "เดี๋ยวก่อนค่ะพี่อัคนี... ดูที่ตาแมวของประตูซะก่อน ว่าใครมาเยี่ยมเราดึกดื่นขนาดนี้" อัคนีก้มลงมองผ่านช่องตาแมวของประตูบ้าน และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังเลนส์กระจกเล็ก ๆ นั้น ทำให้ลมหายใจของนายทหารหนุ่มถึงกับสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา ไม่ใช่ผีร้ายหน้าตาอัปลักษณ์จากป่าช้าที่ไหน... แต่เป็นใบหน้าอันคุ้นเคยของ "ยายสมร" ที่กำลังฉีกยิ้มกว้างจนฉีกถึงใบหู ดวงตาเบิกโพรงสีขาวโพลนไร้แววตา และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ... ในมือเหี่ยวย่นของยายแก่กำลังถือ "โทรศัพท์หยอดเหรียญ" รุ่นโบราณที่สายโทรศัพท์ถูกตัดขาดสะบั้นเลือดสาดกระ็น! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนสยองนี้ด้วยกันนะครับ