เมื่อทหารหนุ่มกลายเป็นนักปราบผีจำเป็น

"ถอยไปมะลิ! นี่มันไม่ใช่คนแล้ว!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของร้อยเอกอัคนีดังลั่นแข่งกับเสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดลงมายังหลังคาฟาร์มยามวิกาล นายทหารหนุ่มร่างกำยำในชุดเสื้อกล้ามชุ่มเหงื่อและกางเกงสนาม พุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าภรรยาสาวสุดที่รักไว้ด้วยสัญชาตญาณดิบแห่งนักรบ มือหนาคว้าดาบปลายปืนประจำกายที่ผ่านการปลุกเสกด้วยคาถาอาคมสายเหนียวของหลวงพ่อวัดดังขึ้นมาตวัดตั้งรับอย่างทะมัดทะแมง ดวงตาคมกริบทอดมองร่างเหี่ยวย่นของยายสมรที่กำลังยืนบิดเบี้ยวผิดรูปอยู่ตรงหน้า ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาคนใจแข็งอย่างอัคนีต้องขนลุกซู่ เมื่อร่างของยายแก่จอมสูบที่ควรจะนอนอยู่บ้าน กลับมายืนถือโทรศัพท์หยอดเหรียญโบราณ สายไฟระโยงระยางมีหยดเลือดสดๆ ไหลยืดหยดติ๋งๆ ลงสู่พื้นปูนซีเมนต์ในฟาร์ม รอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหูกับเสียงหัวเราะคิกคักแหลมสูงราวกับไม่ใช่เสียงมนุษย์ ดังลอดไรฟันที่เต็มไปด้วยคราบสนิมสีเขียว "อ้าว... หลานเขยรูปหล่อ จะรีบไปไหนล่ะจ๊ะ มารับโทรศัพท์จากยายหน่อยสิ สายนี้โทรมาจากนรกเชียวนะ..." เสียงแหบพร่าผิดเพี้ยนดังออกมาจากลำคอของยายสมร พร้อมกับร่างที่พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ "ระวังครับ!" มะลิร้องเตือนเสียงหลง แม้เธอจะเป็นหมอผีสาวรุ่นใหม่ผู้มีมิติลับสารพัดไอเทมปราบผีอยู่ในกำมือ แต่ในสถานการณ์คับขันตรงหน้า สามีทหารหนุ่มของเธอกลับเลือกที่จะเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอก่อนเสมอ ฉับ! อัคนีไม่รอช้า อาศัยจังหวะที่วิญญาณร้ายพุ่งเข้ามา ตวัดคมดาบที่อาคมเปล่งแสงเรืองรองสีทองอร่ามฟันฉับเข้าที่แขนเหี่ยวย่นที่ถือโทรศัพท์ทันที เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแก้วหูจะแตก แรงกระแทกจากการปะทะทำให้เศษโทรศัพท์หยอดเหรียญพังกระจายเกลื่อนพื้น กลิ่นเหม็นเน่าของซากศพตีตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนน่าคลื่นไส้ "ไอ้ผีเปรตหน้าไหนที่กล้ามาเล่นของในเขตฟาร์มของเมียกู ออกมาสะดีๆ!" อัคนีตะคอกเสียงกร้าว แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารและพลังปราณทหารกล้าที่สะสมมาจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ไอร้อนแผ่ออกจากร่างกายของชายหนุ่มจนวิญญาณสัมภเวสีรอบข้างไม่กล้าเข้าใกล้ มะลิที่ยืนมองอยู่ด้านหลังแอบอมยิ้มเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะหน้าสิ่วขัดข่วนแค่ไหน แต่เธอก็อดภูมิใจในความคลั่งรักและปกป้องของสามีไม่ได้ มือเรียวเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบ "สมาร์ทโฟนยุค 80" เครื่องมือสื่อสารข้ามมิติที่เธอใช้บริหารจัดการฟาร์มและสั่งซื้อเกลืออาคมจากตลาดมืดออนไลน์ นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมส่งกระสุนเกลือสินเธาว์อาคมลงไปในวิถีกระสุนจิตวิญญาณ "พี่อัคนี! จัดการกดมันให้ติดพื้นเลยค่ะ... เอ๊ย! ให้ติดพื้นเลยครับ! เดี๋ยวฉันจะใช้ตาข่ายไอทีอาคมมัดวิญญาณมันไว้เอง!" มะลิตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด สมกับเป็นหมอผีสาวสายสตรองยุคปฏิรูป อัคนีพยักหน้ารับอย่างไร้ข้อกังขา เขายกเท้าถีบเข้าที่อกของร่างจำแลงยายสมรเต็มแรง จนร่างนั้นกระเด็นไปกระแทกกับกองลังไม้บรรจุผลผลิตการเกษตรที่เพิ่งเก็บเกี่ยว ฟางข้าวและผลไม้กระจัดกระจาย แต่นายทหารหนุ่มไม่ปล่อยให้ตั้งตัว เขาพุ่งตามไปขึ้นคร่อม พร้อมกับกดดาบอาคมปักลงที่พื้นดินข้างศีรษะของร่างนั้นจนเกิดประกายไฟแปลบปลาบ "ยายสมรตัวจริงนอนอยู่ที่บ้าน แต่มึง... ไอ้ภูตผีที่สิงร่างแก้วหูนี้ มึงรับคำสั่งใครมา?" อัคนีถามเสียงเข้ม ปลายดาบจ่อติดลำคอที่ส่งเสียงขู่ฟ่อ ร่างที่ถูกกดอยู่หัวเราะคิกคัก ดวงตาที่เคยเป็นสีขาวโพลนค่อยๆ กลับกลายเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับเอ่ยคำพูดที่ทำให้อัคนีและมะลิถึงกับชะงักงัน "พวก... มึง... หนี... ไม่... พ้น... หรอก... ของ... ที่... ขโมย... มา... จาก... แท่นบูชา... ต้อง... ใช้... คืน... ด้วย... ชีวิต..." สิ้นเสียงนั้น ร่างของยายสมรก็แน่นิ่งไป ดวงตาที่เคยดุดร้ายกลับกลายเป็นตาปลาไร้แวววิญญาณ ขณะเดียวกัน บรรยากาศรอบฟาร์มที่เคยอื้ออึงด้วยเสียงฝน กลับเงียบสงบลงอย่างฉับพลันราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา มีเพียงเสียงหอบหายใจของอัคนีและหยดน้ำที่ไหลรินจากชายคา มะลิตรี่เข้าไปใกล้ ใช้เครื่องตรวจจับพลังงานวิญญาณสแกนร่างของยายสมรอย่างละเอียด ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น "พลังงานอาถรรพ์หายไปแล้วค่ะ... แต่ว่า สิ่งที่มันพูดเมื่อกี้... ของที่ขโมยมาจากแท่นบูชาคืออะไรกันคะพี่อัคนี?" อัคนีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก็บดาบเข้าฝัก พลางดึงภรรยาเข้าสู่อ้อมอกกว้างเพื่อปลอบประโลมความตึงเครียด "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันมะลิ แต่ไม่ว่ามันจะเป็นใครหน้าไหน กล้ามายุ่งกับฟาร์มของเราและมายุ่งกับเมียพี่ มันต้องข้ามศพพี่ไปก่อน" ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังโล่งอกที่จัดการผีเด็กและร่างทรงจำแลงได้สำเร็จ เสียงโทรศัพท์บ้านแบบหมุนหมายเลขรุ่นโบราณที่ติดตั้งอยู่ตรงมุมระเบียงห้องทำงานในฟาร์ม ซึ่งถูกตัดสายตัดสัญญาณไปตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา... กลับดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน! *กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงง!* เสียงกริ๊งโลหะแหลมสูงบาดแก้วหูสะท้อนก้องไปทั่วความมืด อัคนีและมะลิหันขวับไปมองที่ตัวเครื่องโทรศัพท์สีดำสนิทนั้นพร้อมกันทันที ด้วยความตกตะลึง เมื่อสังเกตเห็นว่า... มีมือปริศนาสีขาวซีดกำลังยกหูโทรศัพท์ขึ้นจากแป้นช้าๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังลอดออกมาจากลำโพงเครื่องนั้นโดยที่ไม่มีใครโทรเข้า "เจอตัวแล้ว... เจ้าของบ้านคนใหม่..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "หมอผีวัยรุ่น" เสมอนะครับ