ปริศนาเสียงเคาะจากใต้ดิน

"ถ้าคุณยังกล้าส่งเสียงเคาะกวนประสานไม่ออกมาอีกที ผมจะเอาปืนพกกระสุนอาคมยัดเข้าไปอุดปากใต้พื้นดินนั่นจริงๆ ด้วยนะครับ!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของร้อยเอกอัคนีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดนอนกางเกงขายาวผ้าฝ้าย ยืนกอดอกจ้องเขม็งไปยังพื้นกระดานไม้ยุ้งฉางเก่าหลังบ้าน ดวงตาคมกริบฉายแววคุกคามอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อสิ่งเร้นลับใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงความหงุดหงิดที่การนอนหลับอันแสนสุขร่วมกับภรรยาคนสวยต้องถูกรบกวน มะลิก้าวเท้าเข้ามาใกล้สามี มือเรียวบางถือตะเกียงเจ้าพายุที่ส่องแสงสีส้มวอร์มเรืองรองขับไล่ความมืดมัว ใบหน้าสวยคมฉายแววครุ่นคิดอย่างจริงจัง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองรอยแตกของพื้นไม้กระดานยุ้งฉางที่สั่นระริกเบาๆ ตามจังหวะเสียงเคาะ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนและเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม ราวกับมีใครบางคนกำลังใช้เล็บมือยาวๆ ขูดขีดและเคาะเรียกจากเบื้องล่าง ความชื้นและกลิ่นอับของดินโคลนผสมกลิ่นสาปสรางโชยทะลุรอยต่อของไม้ขึ้นมาเตะจมูก ทั้งคู่รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และยิ่งไม่ใช่หนูหรือแมวตามที่คนทั่วไปเข้าใจ ปมปริศนาจากคำพูดทิ้งท้ายเมื่อตอนเย็นที่ว่า *"เจอตัวแล้ว... เจ้าของบ้านคนใหม่..."* ยังคงก้องอยู่ในหัวของมะลิไม่จางหาย "คุณพี่ครับ ระวังตัวด้วยนะครับ ใต้ถุนนี่ไม่ได้มีแค่ดินธรรมดาแน่ๆ มะลิสัมผัสได้ถึงไออาถรรพ์ที่ถูกสะกดไว้ด้วยมนต์ดำสายต่ำ น่าจะเป็นฝีมือของยายสมรหรือคนในตระกูลนั้นที่ตั้งใจฝังวัตถุอาถรรพ์บางอย่างไว้เพื่อฮุบที่ดินแปลงนี้โดยเฉพาะ" มะลิเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความเฉียบขาด เธอยื่นมือไปหยิบกระเป๋ามิติลับทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดพกพาที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ หยิบเอา "ยันต์เพลิงสุริยัน" สีทองอร่ามออกมาชูไว้ในมือ อัคนีขยับกายเข้าไปยืนขวางหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะบอกว่าไม่ค่อยเชื่อเรื่องผีสาง แต่ในยามที่ภรรยาอันเป็นที่รักตกอยู่ในอันตราย นายทหารหนุ่มผู้นี้พร้อมจะควักกระสุนอาคมที่ผ่านการปลุกเสกมาซัดกับวิญญาณทุกตนบนโลกใบนี้ "ไม่เป็นไรครับที่รัก ให้ผมจัดการเอง คุณถอยไปยืนห่างๆ ตรงนั้นก่อน พื้นไม้เก่าๆ แบบนี้ เดี๋ยวเศษเสี้ยนจะตำเท้าเอาได้นะ" อัคนีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและเป็นห่วงภรรยาอย่างสุดซึ้ง แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจก็ตาม มะลิยิ้มมุมปากเล็กน้อยให้กับความคลั่งรักของสามี "ค่ะ— เอ๊ย! ผมหมายถึง... ครับคุณพี่ มะลิไม่ใช่เด็กๆ นะครับ อีกอย่าง ของวิเศษในมิติลับของผมพร้อมใช้งานเสมอ" เธอตอบกลับด้วยความเคยชินเกือบหลุดสำนวนเดิม ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการตามวิสัยสุภาพบุรุษนักปราบผี ทันใดนั้น เสียงเคาะใต้พื้นดินก็เปลี่ยนเป็นเสียงขูดขีดอย่างรุนแรง ราวกับมีเล็บเหล็กกำลังตะกุยแผ่นไม้จากด้านล่างจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่าขนลุก ทันใดนั้นเอง พื้นไม้กระดานแผ่นตรงกลางก็ดีดตัวเปิดผางขึ้น แรงลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกจนเปลวไฟในตะเกียงเจ้าพายุวับแวมเกือบดับลง ร่างเงาดำทะมึนร่างหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาจากหลุมล่างพื้นดินด้วยความเร็วสูง มันคือร่างไร้วิญญาณที่เน่าเปื่อยครึ่งท่อน ดวงตาเบิกโพลงสีขาวขุ่นจ้องมองมาที่มะลิและอัคนีด้วยความอาฆาตมาดร้าย กลิ่นศพเน่าโชยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณยุ้งฉาง "กรี๊ดดดด—/ไอ้ผีเฮงซวยเอ๊ย!" อัคนีไม่รอช้า ชักปืนพกคู่กายที่บรรจุนกระสุนอาคมยิงสวนออกไปทันที เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วท้องนา พร้อมๆ กับที่มะลิสะบัดแผ่นยันต์เพลิงสุริยันออกไปกลางอากาศ แสงสว่างเจิดจ้าแผดเผาความมืดมิดจนร่างเงาดำนั้นกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่ทว่า... ท่ามกลางควันจางๆ ของกระสุนอาคมและเศษไม้ที่กระจัดกระจาย สายตาของอัคนีก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่ร่วงหล่นออกมาจากซอกคอของศพไร้วิญญาณนั้น มันคือ "จดหมายสั่งตาย" ฉบับใหม่ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง และตราประทับคุ้นตาที่ทำให้ทั้งคู่ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ชื่อผู้ส่งที่จ่าหน้าซองด้วยลายมืออันคุ้นเคย ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น "ยายสมร" ญาติผู้พี่ที่เพิ่งจะมาอาละวาดเมื่อสัปดาห์ก่อน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนโต๊ะไม้เก่าๆ กลางบ้านพักในอีกมุมหนึ่ง มีหม้อดินเผาสำหรับเคี่ยว "แกงป่าปลาดุกนาใส่ใบยี่หรา" ที่มะลิต้มทิ้งไว้ก่อนเข้านอน ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องแกงสมุนไพรพริกไทยอ่อนและใบยี่หราตลบอบอวลผสมปะปนไปกับกลิ่นอับของวิญญาณร้าย จนท้องไส้ของคนทั้งคู่เริ่มส่งเสียงร้องโครกครากท่ามกลางบรรยากาศอันระทึกขวัญนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของหมอผีวัยรุ่นคนนี้เสมอนะครับ