ญาติช่างสูบกับกับดักน้ำมันพราย

"ป้าสมรครับ ถ้าอยากได้ที่ดินผืนนี้จนตัวสั่น ขนาดต้องยอมลดตัวมาคลุกวงในครัวเพื่อปรุงกับข้าวให้ผมกินเนี่ย... ผมแนะนำว่าให้ลองเปลี่ยนจาก 'น้ำมันพราย' มาเป็น 'ผงชูรส' ยี่ห้อใหม่ดูจะเข้าท่ากว่านะครับ" ผม—ร้อยเอกอัคนี ยืนพิงกรอบประตูครัว กอดอกมองหญิงวัยกลางคนที่กำลังตื่นตระหนกจนช้อนไม้ในมือแทบหลุดร่วง ยายสมรสะดุ้งสุดตัว กลิ่นเหม็นสาบจางๆ ที่ลอยมากับแกงคั่วหอยขมทำให้ผมคิ้วกระตุก นี่ไม่ใช่กลิ่นแกงกะทิปกติ แต่มันมีกลิ่นของเนื้อเยื่อเน่าเสียและมนต์ดำกากๆ เจือปนอยู่ "พูดจาบ้าบออะไรของแก อัคนี! ฉันเป็นป้า เห็นหลานทำงานเหนื่อยก็แค่อยากทำกับข้าวมาให้กิน จะมาใส่ร้ายผู้ใหญ่แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน" ยายสมรแหวเสียงแหลม พยายามซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ใต้ผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนคราบน้ำมันสีดำคล้ำ มะลิเดินเข้ามาในครัวด้วยรอยยิ้มหวานหยด เธอปัดฝุ่นที่ปลายผมอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบของภรรยาผมกวาดมองหม้อแกงบนเตา ก่อนจะเหลือบไปมองแหวนหยกที่นิ้วของยายสมร ซึ่งตอนนี้มันกำลังเปลี่ยนสีเป็นสีหมองคล้ำตามความพยายามในการใช้ไสยศาสตร์ที่ล้มเหลว "ป้าสมรใจดีจังเลยนะครับ" มะลิเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย็นเยียบ "แต่ป้าลืมไปหรือเปล่าว่าบ้านหลังนี้ไม่ได้มีแค่ผมกับอัคนี... แต่ยังมี 'เพื่อน' ที่คอยดูแลความสะอาดของบ้านให้ผมตลอดเวลาด้วย" "หมายความว่าไง..." ยายสมรขมวดคิ้ว เหงื่อผุดพรายตามไรผม "ก็หมายความว่า..." มะลิดีดนิ้วเบาๆ ทันใดนั้น เงาดำในมุมครัวก็ขยับไหว เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นราวกับมีคนหลายสิบคนกำลังซุบซิบนินทาอยู่ในมิติลับที่เปิดออกเพียงเสี้ยววินาที มะลิยื่นมือไปเหนือหม้อแกงนั้น แรงดึงดูดประหลาดที่เหมือนสุญญากาศดูดเอาหยดน้ำมันสีดำที่ลอยปนกับกะทิขึ้นมาทันที "ของเสียแบบนี้ เก็บไว้กินเองเถอะครับป้า" มะลิสะบัดมือ ของเหลวอัปมงคลนั่นถูกส่งผ่านมิติลับไปโผล่ที่ถาดอาหารของยายสมรที่วางอยู่อีกฝั่งหนึ่งอย่างแม่นยำ ยายสมรเบิกตากว้าง เมื่อเห็นกับข้าวที่ตัวเองเตรียมมาเพื่อหวังจะสะกดคนในบ้านให้ยอมโอนที่ดิน กลับไปวางอยู่ตรงหน้าตัวเอง แถมยังส่งกลิ่นเหม็นหึ่งรุนแรงกว่าเดิมสิบเท่า เธอกรีดร้องเสียสติ พยายามปัดถาดนั่นทิ้ง แต่ปรากฏว่าถาดนั้นกลับติดแน่นอยู่กับโต๊ะราวกับถูกตอกตะปูไว้ "นี่แก! พวกแกเล่นของใส่ฉันเหรอ!" ยายสมรตะโกนลั่น หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น "เปล่านะครับป้า พวกผมแค่คืนกำไรให้ลูกค้า... อ้อ ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าคืนของให้เจ้าของ" อัคนีเดินเข้าไปประชิดตัว ยายสมรตัวสั่นเทาเมื่อถูกแรงกดดันจากทหารหนุ่มที่แม้ไม่ได้ปล่อยจิตสังหารออกมาตรงๆ แต่กลิ่นอายความเด็ดขาดของชายชาติทหารก็ทำให้เธอยืนแทบไม่อยู่ มะลิเดินไปหยิบขวดโหลที่บรรจุใบไม้แห้งและด้ายสายสิญจน์ที่ถูกเผาไหม้ครึ่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้าลายปัก เธอโยนมันลงในเตาไฟ เสียงหวีดร้องแหลมเล็กดังลั่นออกมาจากเปลวไฟที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ "ป้าสมรครับ ถ้าป้ายังอยากมีชีวิตอยู่เพื่อเห็นผมกับมะลิรวยขึ้นเรื่อยๆ ผมว่าป้าควรเลิกใช้วิธีทางลัดแบบนี้ได้แล้วครับ ของพวกนี้มันมีค่าเสื่อมราคา และยิ่งป้าใช้บ่อยเท่าไหร่ อายุขัยป้าก็ยิ่งสั้นลงเท่านั้น" มะลิกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนคนสอนธรรมะ แต่สายตาเธอห่างไกลจากความเมตตาโดยสิ้นเชิง ยายสมรทรุดเข่าลงกับพื้น เธอพยายามจะเอ่ยปากด่าแต่กลับไม่มีเสียงออกมา เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบคอเอาไว้ "วันนี้ผมจะยังไม่เอาความเรื่องน้ำมันพราย เพราะเห็นแก่ที่ป้าเป็นญาติผู้ใหญ่" มะลิโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูหญิงสูงวัย "แต่ถ้าวันหน้า... ผมได้กลิ่นแบบนี้ในบ้านผมอีก ต่อให้เป็นมิติลับระดับสิบ ผมก็จะลากป้าเข้าไปขังไว้ข้างในให้เจอกับ 'เจ้าที่' ที่ดุที่สุดในมิตินั้น รับรองว่าป้าจะได้รู้จักคำว่านรกบนดินของจริง" ทันทีที่มะลิถอยห่าง ยายสมรก็รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปจากบ้านอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงกลิ่นสาบสางที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ อัคนีถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาคว้าเอวภรรยาเข้ามาใกล้ "เหนื่อยไหมครับคนดี? ต่อไปถ้ามีคนเอาขยะมาวางหน้าบ้านแบบนี้ บอกผมนะครับ ผมจะเอาไปโยนทิ้งหน้าบ้านมันเอง ไม่ต้องเสียเวลาจัดการเองหรอก" มะลิหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวไปหน้าเตาไฟ "เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ ค่ะอัคนี แต่ที่น่าห่วงคือ... ของที่ยายสมรทิ้งไว้เนี่ย มันไม่ใช่แค่น้ำมันพรายธรรมดา แต่มันเป็น 'ตัวนำร่อง' ที่ใช้สะกดรอย" เธอเปิดมิติลับออกมา เผยให้เห็นอุปกรณ์สื่อสารวิทยุรุ่นเก่าที่ซ่อนอยู่ในเงามืด มันกำลังส่งเสียงซ่าแทรกสลับกับเสียงดนตรีคลาสสิกที่คุ้นหู เสียงโทรศัพท์บ้านที่ดังขึ้นจากมุมห้องทำงานของผมทำเอาเราทั้งคู่ชะงักไปทันที อัคนีเดินไปรับสายอย่างระแวดระวัง เสียงที่ปลายสายไม่ใช่เสียงของยายสมร แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจากเหตุการณ์ในอดีต "ขอบใจสำหรับดิสก์ข้อมูลนะอัคนี... แต่แกอย่าลืมสิว่า ยายสมรผู้เป็นป้าของคุณ ยังไม่ได้เซ็นชื่อรับมรดกชิ้นสุดท้ายเลย และดูเหมือนว่า... สิ่งที่แกพึ่งจัดการไปนั่น คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่แกไม่มีวันหนีพ้น" ก่อนที่อัคนีจะทันได้ตอบโต้ เสียงระเบิดตูมตามดังขึ้นจากบริเวณโรงนาหลังบ้าน แสงไฟสีแดงฉานพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดินแดนเกษตรกรรมที่เราสร้างมาด้วยความเหนื่อยยากกำลังถูกใครบางคนวางเพลิงด้วยวิธีที่แปลกประหลาดกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของคู่รักหมอผีวัยรุ่นในตอนนี้นะครับ!