เมื่ออาคมต้องใช้ร่วมกับเพจเจอร์

"ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก..." เสียงเคาะประตูไม้เก่าคร่ำคร่ำดังขึ้นเป็นจังหวะสามครั้งติดต่อกัน ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล บรรยากาศภายในบ้านไม้สักหลังเก่าอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก มะลิหรี่ตาลงมองบานประตูเบื้องหน้า มือเรียวข้างหนึ่งกำด้ามปากกาหมึกซึมแน่นจนข้อต่องอขาว ในขณะที่มืออีกข้างกำลังเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นโบราณ สัญญาณไฟกระพริบสีเขียวบนตัวเครื่องเพจเจอร์สีดำสนิทที่วางอยู่ข้างกันส่งเสียง "ปี๊บๆ" ถี่กระชั้น ราวกับมันกำลังเตือนภัยระดับสูงสุด "ไอ้ตัวข้างนอกนั่น มันไม่ได้มาดีแน่ๆ ครับคุณลุง... เอ้ย คุณพี่" ร้อยเอกอัคนี สามีหนุ่มร่างกำยำในชุดเครื่องแบบทหารพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามชัดเจน ก้าวเท้าเข้ามาบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ มือหนาเอื้อมไปจับด้ามปืนพกสั้นประจำกายที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างระแวดระวัง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังรอยแตกของบานประตูไม้ที่มีเงาดำทาบทับลงมาอย่างน่ากลัว "ใจเย็นก่อนครับพี่อัคนี ของแบบนี้จะใช้แค่กำลังไม่ได้หรอก ยุคนี้มันยุค 80 ปฏิรูปเศรษฐกิจแล้ว วิญญาณมันก็ต้องทันสมัยตามเทคโนโลยีเหมือนกัน" มะลิกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววเจ้าเล่ห์ เธอไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม แววตาของหญิงสาวกลับเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยกำลังเจอของเล่นชิ้นใหม่ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็เปลี่ยนเป็นเสียงขูดขีดแหลมสูงราวกับเล็บเหล็กกำลังกรีดผ่านเนื้อไม้ "แอ๊ด..." บานประตูค่อยๆ ถูกดันเปิดออกเองโดยไม่มีใครจับ ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาจนกระดาษเอกสารบนโต๊ะทำงานปลิวว่อน ทว่าสิ่งที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่คนส่งพัสดุหรือร่างไร้วิญญาณธรรมดา แต่เป็นกลุ่มก้อนไอหมอกสีดำทมิฬที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพจมน้ำ อัคนีสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมชักอาวุธขึ้นมาตอบโต้ แต่กลับถูกมะลิคว้าแขนเอาไว้ก่อน "รอก่อนครับ... ให้ผมจัดการเอง" มะลิยิ้มมุมปาก เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหยิบยันต์กระดาษสีเหลืองฉานที่เขียนอักขระโบราณผสมผสานกับโค้ดภาษาคอมพิวเตอร์ (Machine Code) ขึ้นมาสามแผ่น ดวงตาคมกวาดมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าที่ยังคงรันโปรแกรมดอสค้างอยู่ "คุณจะทำอะไรครับมะลิ?" อัคนีขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องไสยศาสตร์ผสมไอทีของภรรยาเท่าไหร่นัก แต่เขารู้ดีว่าทุกครั้งที่ภรรยาทำหน้าแบบนี้ มักจะมีฝ่ายตรงข้ามหัวขาดกระเด็นกลับไปเสมอ "ผมจะดักฟังมันครับ..." มะลิกล่าวสั้นๆ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วกระชับยันต์ในมือแปะลงบนเคสคอมพิวเตอร์ตัวเก่า ตามด้วยการโยนสายเคเบิลโยงเข้ากับเสาอากาศวิทยุสื่อสารยุคเก่าที่อัคนีเคยใช้ราชการ เสียงสวดคาถาภาษาขอมโบราณหลุดจากริมฝีปากบางเฉียบผสมผสานกับเสียงกดแป้นพิมพ์รัวเร็ว "แกร๊กๆๆๆ ปั๊ก!" *เปรี้ยง!* ประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบออกจากจอซีอาร์ที (CRT) แรงกระแทกจากการทำพิธีดึงเอาพลังงานวิญญาณชั่วร้ายที่หน้าประตูดูดกลืนเข้ามาผ่านสายเคเบิล ไอหมอกสีดำกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานเมื่อมันถูกบังคับให้ "อัปโหลด" เข้าสู่ระบบฐานข้อมูลดิจิทัลที่มะลิสร้างขึ้นในมิติลับของเธอ "เรียบร้อยครับ! บันทึกเสียงและพิกัดความอาฆาตเรียบร้อยในฟล็อปปีดิสก์ (Floppy Disk) แผ่นนี้แล้ว" มะลิหยิบแผ่นดิสก์ขนาด 5.25 นิ้วขึ้นมาโบกไปมาด้วยความภาคภูมิใจ ใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ขณะที่ไอมืดภายนอกบ้านสลายตัวกลายเป็นกลุ่มควันสีขาวจางหายไปในอากาศยามราตรี อัคนีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เขาก้าวเข้าไปโอบเอวภรรยาเข้ามาใกล้ สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนด้วยความคลั่งรัก "คุณนี่เก่งจริงๆ เลยนะครับแม่คุณ ทำไมถึงได้เก่งกาจขนาดนี้เนี่ย เก่งจนผมไม่รู้จะเอาความรักไปเก็บไว้ที่ไหนแล้ว" "ปากหวานแบบนี้ เดี๋ยวคืนนี้ผมทำให้กินของอร่อยๆ เป็นการตอบแทนครับ" มะลิค้อนขวิดใส่สามีหนุ่มเบาๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าจอเพจเจอร์ที่จู่ๆ ก็สั่นรัวขึ้นมาอีกครั้งด้วยข้อความตัวเลขรหัสแปลกประหลาด *081-999-DEAD* ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาอบอุ่น กลิ่นหอมฉุยของเครื่องเทศและพริกแกงเผ็ดร้อนก็ลอยโชيเข้ามาเตะจมูกจากทางห้องครัว ทั้งสองคนขมวดคิ้วพร้อมกันทันที เพราะในบ้านหลังนี้ นอกจากพวกเขาแล้ว ไม่มีใครอื่นอีกเลย... และที่สำคัญ หม้อแกงป่าปลาดุกนาสูตรเด็ดที่มะลิปรุงทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับมีรอยทัพพีตักหายไปครึ่งหม้อ ทั้งๆ ที่ฝาหม้อยังปิดสนิทแน่นหนา อัคนีหันขวับกลับไปมองประตูห้องครัวที่มืดมิด มือหนากำด้ามปืนแน่นขึ้นกว่าเดิม "มะลิ... คุณได้ยินเสียงคนเคี้ยวอะไรกรุบๆ ในครัวไหมครับ?" มะลิไม่ตอบ เธอก้มลงมองหน้าจอเพจเจอร์ที่ปรากฏข้อความใหม่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด: *"ขอบใจสำหรับดิสก์ข้อมูลนะ... แต่แกอย่าลืมสิว่า ยายสมรผู้เป็นป้าของคุณ ยังไม่ได้เซ็นชื่อรับมรดกชิ้นสุดท้ายเลย..."* ---------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ!