ยุค 80 ที่ไม่มีอะไรปกติ

"ถ้ายายสมรกล้าส่งควายธนูมาเหยียบเขตบ้านเราอีกรอบเดียว ผมจะเอาปืนคาร์빈ของกองร้อยมาย่างไฟทำเป็นโครงหมูกระทะให้คุณกินซะเลยมะลิ" ร้อยเอกอัคนีโยนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลงกับพื้นไม้สักเก่าครึ้ม เสียงดังสนั่นจนฝุ่นละอองที่เกาะตามซอกมุมของบ้านพักนายทหารเก่าแก่ปลายนาฟุ้งกระจาย นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสนามสีเขียวขี้ม้าปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมหนา แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับเสือพรากที่กำลังตรวจตราอาณาเขตใหม่ของตัวเอง มะลิยกมือขึ้นปัดฝุ่นออกจากปลายจมูกรั้นของเธอ สายตากวาดมองไปรอบห้องโถงที่ทั้งอับและวังเวง กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าผสมกับกลิ่นสาบสางจางๆ ลอยเตะจมูก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หมอผีสาวรุ่นใหม่อย่างเธอรู้สึกสนใจเท่ากับความจริงที่ว่า... พื้นบ้านตรงมุมอับใกล้หน้าต่าง มีรอยขูดขีดเป็นทางยาว คล้ายกับรอยเล็บของสัตว์ร้ายบางชนิดที่พยายามจะตะกุยเข้ามาด้านในเมื่อไม่นานมานี้ "เก็บปืนของคุณไว้ขู่คนเถอะพี่อัคนี ควายธนูของยายแก่หนังเหนียวนั่น ถ้าปล่อยมาอีกรอบ ฉันจะใช้ ‘เครื่องบดหมูพลังงานควอนตัม’ จากมิติลับมาทำลูกชิ้นปิ้งขายหน้าปากซอยเสียเลย ให้รู้ซะบ้างว่ายุค 80 นี้ หมอผีจบไอทีอย่างเราไม่ได้มีไว้ให้ใครมาข่มเหง" มะลิแค่นหัวเราะในลำคอ มือเรียวบางตบลงที่กระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองเบาๆ ภายในมิติลับที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของเธอตอนนี้ อัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์ไฮเทคดัดแปลง ทั้งเครื่องตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ดัดแปลงเป็นเรดาร์หาผี, แผงวงจรปราบวิญญาณ, และที่ขาดไม่ได้คือตำราไสยศาสตร์ประยุกต์ฉบับอัปเดตเวอร์ชันล่าสุด บ้านหลังนี้คือมรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อกับแม่ของมะลิทิ้งไว้ก่อนจะเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนไข และมันก็เป็นเป้าหมายอันโอชะที่ยายสมร A.k.a. ญาติจอมสูบผู้หวังฮุบที่ดินแปลงนี้ไปทำไร่มันสำปะหลังของลูกชายตัวเองพยายามจะขับไล่พวกเขาออกไปตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา "แต่ผมว่าคุณควรระวังไอ้เครื่องใช้ไฟฟ้าโบราณในบ้านหลังนี้มากกว่านะมะลิ" อัคนีถอนหายใจยาว เดินเข้าไปสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมเข้มซุกเข้ากับลาดไหล่ของภรรยา "ตอนผมแบกกระเป๋าเข้ามาเมื่อกี้ วิทยุสื่อสารทหารรุ่นเก่าบนโต๊ะทำงาน มันเพิ่งจะเปิดติดขึ้นมาเอง ทั้งที่เรายังไม่ได้เสียบปลั๊กแบตเตอรี่ด้วยซ้ำ และเสียงที่ดังออกมา... มันไม่ใช่เสียงวิทยุสนาม" มะลิชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบพักตร์สวยเฉี่ยว เธอดันตัวออกจากอ้อมกอดของสามีอย่างรวดเร็ว ก้าวฉับๆ ไปยังโต๊ะไม้สักเก่าครึ้มมุมห้อง ที่ซึ่งวิทยุสื่อสารยุค 80 สีดำทะมึนตั้งตระหง่านอยู่ บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ลมภายนอกหน้าต่างที่ควรจะพัดโชย กลับหยุดนิ่งสนิท ราวกับธรรมชาติกำลังกลั้นหายใจรอฟังบางสิ่งบางอย่าง กริ๊ด... ซ่า... กริ๊ด... เสียงคลื่นวิทยุกระชากความเงียบขึ้นมาทันทีโดยไม่มีสัญญาณเตือน ไฟสถานะสีแดงดวงเล็กบนตัวเครื่องกะพริบถี่ๆ มะลิหรี่ตาลง จ้องมองมันด้วยความระแวง มือขวาควานหาแผ่นยันต์ประจุไฟฟ้าสถิตที่เตรียมไว้ในกระเป๋าเสื้อ "มะลิ... เสียงมันไม่ได้มาจากคลื่นวิทยุทั่วไป" อัคนีขยับเข้ามาประชิดตัวภรรยา มือหนาวางกุมอยู่ที่ด้ามปืนพกข้างเอวโดยสัญชาตญาณ สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง แม้ปากจะบอกว่าไม่เชื่อเรื่องผีสาง แต่สัญชาตญาณดิบของนายทหารรบพิเศษบอกเขาชัดเจนว่า มี 'บางอย่าง' กำลังจ้องมองพวกเขาจากความมืด ซ่า... แกร๊ก... เสียงคลื่นแทรกหายไป แทนที่ด้วยเสียงกระซิบแหบพร่า ฟังไม่เป็นภาษา แต่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย มันดังออกมาจากลำโพงเล็กๆ ของวิทยุเครื่องนั้น ชัดเจนจนขนลุกซู่ *‘...ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังสุดท้าย... มะลิ... อัคนี... พวกแก... หนี... ไม่... พ้น...’* สิ้นเสียงกระซิบนั้น หลอดไฟนีออนบนเพดานห้องก็กะพริบติดๆ ดับๆ ก่อนจะระเบิดเสียงดังเปรี๊ยะ ประกายไฟสีส้มวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมฉับพลัน กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นธูปโบราณโชวยุบยับไปทั่วห้อง มะลิแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความดุดัน เธอหยิบวิทยุสื่อสารมรณะขึ้นมาด้วยมือเปล่า ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความหงุดหงิดของคนที่กำลังจะตั้งรกรากทำมาหากินแล้วดันมีตัวป่วนมาขัดจังหวะ "คิดว่าใช้เสียงคลื่นวิทยุเก่าๆ มาขู่ แล้วฉันจะกลัวเหรอวะยายสมร หรือว่าผีสัมภเวสีตัวไหนรับจ้างมาทวงหนี้?" มะลิพูดเสียงดังฟังชัด ท่ามกลางความมืด แต่ก่อนที่อัคนีจะได้ดึงตัวภรรยาถอยหลัง หน้าจอวิทยุที่ควรจะพัดพังเพราะกระแสไฟช็อต กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอสีเขียวเข้มปรากฏข้อความตัวอักษรวิ่งช้าๆ ด้วยลายมือที่คุ้นเคยอย่างน่าขนลุก— *‘จดหมายฉบับที่ 1 ส่งถึงคุณแล้ว... เปิดอ่านซะ... ก่อนที่ร่างของคุณจะเย็นเฉียบ’* และพร้อมๆ กับข้อความนั้น เสียงเคาะประตูก็เริ่มดังขึ้นจากด้านนอกบ้าน... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... สามครั้งหนักแน่น ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนรอรับพัสดุ... หรือบางสิ่งที่พร้อมจะพังประตูเข้ามาฉีกกระชากพวกเขาทั้งเป็น ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ