เขตหวงห้ามของคนระเบียบจัด

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของมีนยังไม่ทันจางหายไปจากโสตประสาท ความเงียบงดงามแต่ชวนหายใจไม่ทั่วท้องก็เข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วคราวบนชั้นสองของกองถ่ายทันที ประโยคที่ว่า *'คุณพ่อของพี่กรณ์กำลังเดินทางมาตรวจหน้างานด้วยตัวเอง'* ทำเอาพรายพลที่กำลังยืนถือปากกาเคมีสีแดงค้างอยู่กลางอากาศ สมองประมวลผลเร็วจี๋ยิ่งกว่าโปรเซสเซอร์คอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุด ท่านประธานใหญ่แห่งกลุ่มบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ผู้เป็นเจ้าของโปรเจกต์นี้ และเป็น "พ่อ" แท้ ๆ ของสถาปนิกหน้านิ่งจอมเผด็จการอย่างกรณิศ... จู่ ๆ ก็จะเสด็จมาตรวจหน้างานกะทันหัน? นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญแล้ว แต่มันคือหายนะระดับสิบเก้ารichterที่กำลังพุ่งชนเสาเอกของตึก! "พี่พราย... ทำยังไงดีครับ ถ้าท่านเดินขึ้นมาแล้วเห็นว่าเรากำลังแก้งานแปลนที่ผ่านการอนุมัติลายเซ็นจากฝั่งสถาปนิกไปแล้วโดยพละการ มีหวังโดนเฉ่งยับทั้งกองถ่ายกับบริษัทออกแบบแน่ ๆ เลยครับ" มีนหน้าซีดเผือด มือไม้สั่นเทาจนแทบทำแท็บเล็ตในมือร่วงลงพื้น พรายวางปากกาเคมีลงบนโต๊ะเสียงดัง *‘ทุบ’* เบา ๆ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์แต่ก็มีความเครียดระคนอยู่ไม่น้อย เขาตวัดสายตากลับไปมองกระดาษพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ที่ตัวเองเพิ่งลากเส้นปรับแก้สัดส่วนมุมกล้องและทางเดินหลบฉากไปหมาด ๆ "ตื่นตระหนกไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกน่ามีน" พรายเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด สมองไวเป็นกรดเริ่มคำนวณแผนเอาตัวรอด "ในเมื่อบอสใหญ่กำลังจะมาถึงในอีก... กี่นาทีนะ?" "เอ่อ... น่าจะห้า... ไม่สิ สามนาทีครับ!" มีนละล่ำละลักตอบพลางชะโงกหน้ามองลงไปทางหน้าต่างชั้นล่างที่รถตู้สีดำคันหรูเพิ่งเลี้ยวเข้ามาจอดสนิท "เยี่ยม สามนาทีก็ถมเถแล้ว" พรายยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้มีนรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "ในเมื่อแบบเดิมของพี่กรณ์มันใช้ถ่ายทำจริงไม่ได้ ฉากแอ็กชันที่ทิวาต้องการต้องใช้พื้นที่หมุนกล้องกว้างกว่านั้น ขืนปล่อยให้สร้างตามแปลนเป๊ะ ๆ ทีมงานได้วิ่งชนเสากลางฉากหัวแตกกันพอดี ฉันไม่ได้ทำเพื่อความสะใจ แต่ฉันทำเพื่อความปลอดภัยของโปรเจกต์ต่างหากเล่า!" "แต่พี่กรณ์เขาไม่คิดอย่างนั้นน่ะสิครับ..." มีนกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ทันทีที่พูดจบประโยค ประตูห้องประชุมชั่วคราวก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงอารมณ์จากภายนอก ปัง! เสียงประตูไม้กระแทกวงกบดังสนั่นหวั่นไหวจนทุกคนในห้องสะดุ้งเฮือก ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแลคเข้ารูปของกรณิศก้าวเข้ามาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึง ดวงตาคมกริบดุจใบมีดกวาดมองสภาพห้องประชุมและหยุดนิ่งอยู่ที่กระดาษแปลนบนโต๊ะ... และที่สำคัญที่สุด คือตัวของพรายพลที่ยืนอยู่ประชิดติดโต๊ะทำงานของเขา กรณิศไม่ได้พูดอะไรในวินาทีแรก ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุม เขากลืนก้อนความโกรธลงคอด้วยการขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังรอยปากกาเคมีสีแดงที่ถูกขีดเขียนทับเส้นสถาปัตยกรรมอันประณีตของเขาอย่างไร้ความปรานี "ใครอนุญาต... ให้คุณมาแตะต้องแปลนของผม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความรู้สึกแต่กลับทรงพลังจนมีนต้องค่อย ๆ ถอยหลังกรูดไปแอบอยู่หลังมุมตู้เอกสาร พรายไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุร้ายนั้นอย่างไม่เกรงกลัว "อ้าว คุณกรณ์ มาพอดีเลย ประหยัดเวลาไปได้เยอะ" พรายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงกวนประสาทถูกงัดออกมาใช้ทันทีเพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์ตึงเครียด "ผมกำลังจะบอกคุณพอดีว่า แบบแปลนโซนบีของคุณเนี่ย ถ้าเอาไปสร้างจริง นักแสดงของผมคงต้องเดินชนฉากตายคาโลเคชันแน่ ๆ ผมเลยช่วยกรุณา 'ปรับแก้' ให้มันเวิร์กขึ้นในฐานะผู้จัดการกองถ่ายไงครับ" "ช่วย?" กรณิศทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของพายุ "คุณเรียกว่าการเอาปากกามาขีดเขียนทำลายงานออกแบบที่ผมใช้เวลาคิดและคำนวณโครงสร้างทางวิศวกรรมมาเป็นเดือน ๆ ว่า 'ช่วย' อย่างนั้นเหรอ คุณพรายพล!" ก้าวขายาว ๆ ของกรณ์เดินเข้ามาประชิดตัวพรายอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างเขากับพรายถูกย่นย่อลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ ร่างสูงใหญ่ของสถาปนิกหนุ่มกดดันคนตรงหน้าจนพรายต้องเผลอถอยหลังไปนิดหนึ่งตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังฝืนยืนหยัดสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ ไม่ยอมหลบ "ถ้าคุณใช้สมองคิดวิเคราะห์ให้มากกว่าการนั่งกางกระดาษแล้วสั่งโน่นสั่งนี่ตามอำเภอใจ คุณก็จะรู้ว่าโครงสร้างรับน้ำหนักตรงเสาต้นนั้นมันถูกล็อกไว้ด้วยกฎหมายควบคุมอาคาร!" กรณ์ก้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าอยู่ห่างจากพรายเพียงนิดเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟเข้มปะทะเข้ากับใบหน้าของคนตัวเล็ก "คุณเป็นใคร ถึงกล้ามาเปลี่ยนแปลนวิศวกรรมตามใจชอบแบบนี้ห๊ะ!" "ผมเป็นคนที่จะต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของคนในกองนี้ไงล่ะครับคุณสถาปนิกหน้านิ่ง!" พรายสวนกลับทันควัน เสียงหวานแต่แข็งกร้าวไม่แพ้กัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความพอยท์ "อย่าเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่แต่ในห้องแอร์แล้วคิดว่าโลกในกระดาษมันจะสวยงามและใช้งานได้จริงเสมอไปสิครับ โลกความเป็นจริงมันโหดร้ายกว่านั้นเยอะ!" "คุณกล้าดียังไงมาสั่งสอนผม..." กรณ์กัดฟันกรอด ความโกรธพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อเจอคนปากเก่งเถียงฉอด ๆ แบบไม่ลดละ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้ากระดาษแปลนแผ่นนั้นออกจากมือของพราย แต่ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่กำลังจะเฉียดผ่านกัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะวิกฤตเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "กรณิศ! แกอยู่ในนี้หรือเปล่า ลูกชายตัวดี" เสียงทุ้มทรงอำนาจของชายวัยกลางคนดังทะลุประตูเข้ามา ทำเอาทั้งห้องชะงักกึกในทันที กรณ์ชะينมือที่กำลังจะคว้ากระดาษ ส่วนพรายก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มีนที่แอบอยู่หลังตู้เอกสารรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตื่นตระหนก เพราะนั่นคือเสียงของ "ท่านประธานใหญ่" ผู้เป็นพ่อของกรณ์ และเป็นเจ้าของโปรเจกต์ร้อยล้านที่กำลังเดินเข้ามาประชิดหน้าห้องประชุมแล้วจริง ๆ! กรณิศหันขวับไปมองที่ประตูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองพรายด้วยแววตาคาดโทษที่อ่านไม่ออกว่าเขากลัวเรื่องแปลนพังหรือกลัวพ่อมาเห็นภาพที่เขากำลังยืนประชิดตัวทะเลาะกับผู้จัดการกองถ่ายคนนี้มากกว่ากัน "ถ้าพ่อผมเห็นสภาพนี้... คุณตายแน่" กรณ์กระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด พรายกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แต่ริมฝีปากยังคงกระตุกยิ้มมุมปากได้อย่างน่าหมั่นไส้ในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ "งั้นก็... มาดูกันครับ ว่าใครจะรอดออกไปจากห้องนี้ก่อนกัน!" แกร๊ก... ลูกบิดประตูห้องประชุมหมุนช้า ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างท้วมสง่างามในสูทสากลของท่านประธานใหญ่ที่ก้าวเข้ามาเต็มตัว ดวงตาคมกวาดมองคนทั้งสามในห้องด้วยรอยยิ้มทรงพลัง ขณะที่บรรยากาศรอบตัวของกรณ์และพรายถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายแห่งความหายนะที่พร้อมจะขาดผึ่งลงได้ทุกเมื่อ! (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้ "ตุ๊กตาโบราณ" นะคะ บทนี้แซ่บพริกสิบเม็ดเลยใช่ไหมล่ะคะ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดนะคะ!