สถาปนิกเนี๊ยบกับกองถ่ายวุ่นวาย

"คุณกำลังใช้พื้นที่ส่วนนี้เป็นอะไรคะ สตูดิโอถ่ายทำ หรือสนามเด็กเล่นของเด็กอนุบาล?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนเย่อหยิ่งดังแทรกผ่านความโกลาหลกลางกองถ่ายโฆษณาชิ้นใหญ่ พรายพล—ในฐานะผู้จัดการกองถ่ายที่เพิ่งวิ่งวุ่นเคลียร์คิวกับนักแสดงและทีมไฟจนเหงื่อซึมเต็มกรอบหน้า—ถึงกับต้องหยุดชะงัก เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ร้อนที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะค่อย ๆ หันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับยืนกอดอกอยู่ตรงขอบประตูเซ็ตฉาก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาประเมินราวกับกำลังตรวจความเสียหายในนรกภูมิ และชายคนนั้นก็คือ 'กรณิศ' สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้รับผิดชอบโปรเจกต์รีโนเวทสตูดิโอแห่งนี้ ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบชนิดที่เส้นผมผ่าแปดก็ยังอาย พรายพลเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มกวนประสาทถูกจุดขึ้นที่มุมปากทันทีตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดในสมรภูมิบันเทิง "อ๋อ นี่เหรอคะสถาปนิกผู้สูงส่ง นึกว่าเทวดาตกสวรรค์ลงมาตรวจงานเสียอีก" พรายพลก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ประสานสายตากับอีกฝ่ายอย่างไม่มีใครยอมใคร "ถ้าคุณสถาปนิกเดินดูให้ทั่วสักนิด ไม่ใช่เอาแต่ยืนตีหน้ายักษ์อยู่ตรงนั้น ก็คงจะเห็นนะคะว่าพวกเรากำลังจัดระเบียบพื้นที่ตามหน้างานจริง ไม่ได้เล่นขายของ" กรณิศขมวดคิ้วมุ่น ปรายตามองผู้จัดการกองถ่ายตัวแสบตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมั่นไส้ระคนระอา ร่างโปร่งบางในเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปคนนี้ช่างพูดจาระคายหูเสียจริง แถมยังกล้าต่อปากต่อคำกับเขาซึ่งเป็นเจ้าของแบบแปลนสถาปัตยกรรมทุกตารางเมตรในตึกนี้ "หน้างานจริง?" กรณิศแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "แปลนที่ผมออกแบบไว้ คำนวณเรื่องการรับน้ำหนัก การไหลเวียนของอากาศ และมุมมองแสงธรรมชาติไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ที่คุณกำลังทำอยู่... คุณกำลังลากรางดอลลี่กล้องไปทับแนวท่อระบายน้ำใต้พื้นอีพ็อกซี่ที่ผมเพิ่งเทเสร็จเมื่อสัปดาห์ก่อน และนั่น! กล่องอุปกรณ์ไฟนั่นเกือบจะขูดกับผนังปูนเปลือยที่ผมสั่งห้ามไม่ให้มีรอยขีดข่วนแม้แต่มิลลิเมตรเดียว!" พรายพลกะพริบตาปริบ ๆ แกล้งทำเป็นตกอกตกใจจนเอามือทาบอก แต่น้ำเสียงที่ตอบกลับไปกลับกวนประสาทกว่าเดิมหลายเท่า "อุ๊ย ตายจริง! มือไม้อ่อนไปหน่อยค่ะคุณสถาปนิก พอดีว่าผู้กำกับของเราเขาต้องการมุมภาพที่สะใจคนดู ไม่ได้ต้องการพื้นที่โล่ง ๆ เอาไว้ให้คุณเดินตรวจความสะอาดเหมือนหอศิลป์นะคะ ถ้ากลัวผนังเป็นรอยนัก ทำไมไม่เอาพลาสติกกันกระแทกมาห่อตึกไว้เลยล่ะคะ จะได้ไม่ต้องปวดหัว" "คุณพรายพล!" กรณิศเผลอหลุดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยบูด béd บึ้งสนิท ความอดทนของเขาต่อผู้จัดการกองถ่ายคนนี้หมดลงตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว "นี่ไม่ใช่กองถ่ายละครหลังข่าวที่คุณจะมาใช้วิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าแบบมักง่าย งานออกแบบมีสัดส่วนและตรรกะของมัน ถ้าคุณไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ กรุณาถอยไปยืนเงียบ ๆ แล้วปล่อยให้คนที่มีสมองเขาทำงาน" บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟสปาร์กเปรี๊ยะ ๆ พรายพลหุบยิ้มกวนประสาททันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นด้วยความถือดี ไม่มีทางที่เขาจะยอมก้มหัวให้ผู้ชายปากจัดที่มองเห็นตึกสำคัญกว่าชีวิตคนทำงานในกองถ่ายเด็ดขาด "อ๋อเหรอคะ? คนมีสมองเขาคงไม่ยืนกอดอกทำหน้าเป็นยักษ์วัดแจ้งคอยจับผิดคนอื่นหรอกนะคะคุณกรณ์!" พรายพลก้าวเข้าไปประชิดตัวจนแทบจะชนแผงอกอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ แนว woody ปะทะเข้ากับจมูก "พวกเราทำงานแข่งกับเวลา งบประมาณจำกัด และความเรื่องมากของคุณ! ถ้าคุณไม่อยากให้แปลนสวย ๆ ของคุณพังคามือพวกเรา ก็เชิญไสหัว... เอ่อ เชิญกลับไปนั่งห้องแอร์เย็น ๆ ของคุณซะ แล้วปล่อยให้กองถ่ายนี้ดำเนินต่อไปโดยไม่มีเงาของคุณมาขวางหูขวางตาจะดีกว่าค่ะ!" กรณิศนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่ แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดกะทันหันทำให้เขาได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อน ๆ จากตัวอีกฝ่าย และดวงตากลมโตที่กำลังจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่องนั้น... มันกลับดึงดูดสายตาเขาอย่างประหลาด หัวใจในอกกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่น่าให้อภัย แต่ปากแข็ง ๆ ก็ยังคงทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม "ผมมีสิทธิ์เต็มที่ในการตรวจสอบพื้นที่ เพราะถ้าโครงสร้างพังเพราะความสะดุดขาตัวเองของคุณ คนที่ซวยไม่ใช่คุณ แต่เป็นบริษัทผม!" กรณิศก้มตัวลงกระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็ก เสียงทุ้มต่ำพร่าลงเล็กน้อยอย่างจงใจยั่วเย้า "และอีกอย่าง... ปากเก่งแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะครับ ว่าสักวันคุณจะไม่ได้ใช้แค่ปากเถียงผม" พรายพลชะงักไปนิด ชั่ววินาทีที่ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้ม ทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่เปลี่ยนจังหวะไปอย่างกะทันหัน ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวอย่างควบคุมไม่ได้ นายเอกของเราเม้มปากแน่น รีบถอยหลังกรูดเพื่อสร้างระยะห่างทันที "โรคจิต..." พรายพลพึมพำเบา ๆ แก้เขิน ก่อนจะสะบัดหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคมกราบที่พยายามมองทะลุปรุโปร่ง "พราย! ทางนี้เสร็จแล้วเว้ย เตรียมเรียกนักแสดงเข้าฉากได้เลย!" เสียงตะโกนเรียกจากทิวา ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงเพื่อนสนิทของพรายดังขึ้นจากอีกมุมหนึ่งของสตูดิโอ ทำลายบรรยากาศตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองลงในพริบตา พรายพลพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก รีบหันไปตะโกนตอบรับเพื่อนรักทันที "เออ รู้แล้ว กำลังไป!" เขากลับมาปั้นหน้าเชิดใส่สถาปนิกหนุ่มอีกครั้ง "ขอตัวนะคะคุณสถาปนิก เชิญคุณยืนเช็คความเรียบร้อยของท่อระบายน้ำต่อไปตามสบายเถอะค่ะ ดิฉันต้องไปทำงานหาเงินมาจ่ายค่าซ่อมตึกให้คุณแล้ว!" พูดจบ พรายพลก็สะบัดตัวเดินหนีหายเข้าไปในฝูงทีมงานทันที ทิ้งให้กรณิศยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยแววตาที่ซับซ้อน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางเบาอย่างนึกสนุก สายตาคมกราบมองตามร่างโปร่งที่กำลังสั่งการคนนู้นคนนี้ด้วยความคล่องแคล่ว... เป็นผู้จัดการกองถ่ายที่น่าปวดหัวเป็นบ้า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าน่าสนใจจนละสายตาไม่ได้เช่นกัน แต่ทว่า ในจังหวะที่กรณิศกำลังจะหันหลังเดินกลับไปหาทีมงานของตัวเอง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากทางประตูทางเข้าสตูดิโอ "พี่กรณ์ครับ! แย่แล้วครับ!" มีน รุ่นน้องสถาปนิกในทีมวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเขาด้วยใบซีดเผือด "ทางสำนักงานใหญ่โทรมาแจ้งด่วน แบบแปลนโครงสร้างเฟสสองที่พวกเราเพิ่งส่งอนุมัติเมื่อเช้า... ถูกตีกลับทั้งหมดครับ!" กรณิศหันขวับทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น "ตีกลับ? เพราะอะไร ในเมื่อทุกอย่างคำนวณมาอย่างรวดเร็วและถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ" "เปล่าครับ..." มีนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่สามที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงในทันที "เพราะ... คนที่เซ็นอนุมัติงบทั้งหมดในโปรเจกต์นี้ เปลี่ยนเป็น 'คุณพ่อ' ของพี่กรณ์แล้วครับ และท่านกำลังเดินทางมาตรวจหน้างานด้วยตัวเองตอนนี้เลยครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูเข้าสู่โลกวุ่นๆ ของสถาปนิกหน้านิ่งกับผู้จัดการกองถ่ายสายป่วนนะคะ!