เกมป่วนหัวใจนายสถาปนิก

"ถ้าคุณยังไม่อยากขายหน้าไปมากกว่านี้ กรุณาถอยออกไปห่าง ๆ แฟนของผมสามก้าวค่ะ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของกรณ์ ไม่ได้เป็นเพียงแค่คำเตือน แต่มันคือประกาศิตจากซาตานที่พร้อมจะหักคอใครก็ตามกล้าล้ำเส้น พรายพลกะพริบตาปริบ ๆ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความตกใจเมื่อครู่ เปลี่ยนจังหวะมารัวเร็วกว่าเดิมด้วยเหตุผลอื่น... เหตุผลที่เรียกว่า 'ความอึ้ง' ขั้นสุด นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันคะเนี่ย! กรณิศ สถาปนิกผู้เยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก ปากแข็งยิ่งกว่าหินแกรนิต จู่ ๆ ถึงได้ลุกขึ้นมาสวมบทบาท 'แฟนทิพย์' ได้แนบเนียนและน่าเกรงขามขนาดนี้! ชายหนุ่มผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ—ซึ่งพรายจำได้แม่นว่าคือ 'ภาคิน' แฟนเก่าตัวแสบที่เคยทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจ—ถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มเคลือบยาพิษเมื่อครู่เจื่อนลงทันตาเห็น ดวงตาคมกริบของภาคินกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของกรณ์ ก่อนจะมาหยุดที่มือหนาของสถาปนิกหนุ่มซึ่งตอนนี้ถือวิสาสะโอบเอวบางของพรายเอาไว้แน่น ราวกับประกาศความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง "แฟน...?" ภาคินทวนคำเสียงสูง หัวเราะในลำคออย่างไม่เชื่อหู "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันพราย นายไปได้สถาปนิกปากร้ายคนนี้มาเป็นแฟนตั้งแต่ตอนไหน ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย" "เรื่องส่วนตัวของผม ทำไมผมต้องมารายงานคุณด้วยล่ะครับคุณภาคิน" พรายได้สติก็รีบงัดสกิลปากกล้ามาใช้ทันที ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยกลับมาประดับบนเรียวปากอีกครั้ง "อีกอย่าง... คนเราจะเริ่มต้นใหม่กับคนที่ดีกว่าเดิม มันต้องใช้เวลานานด้วยเหรอคะ หรือว่าคุณภาคินอิจฉาที่เห็นชีวิตผมตอนนี้มันดี๊ดี จนไม่มีที่ว่างให้คนมักมากอย่างคุณกลับเข้ามาอีกแล้วล่ะ" เจ็บจี๊ด! คำพูดเชือดเฉือนแบบนิ่ม ๆ แต่ทำเอาภาคินหน้าชาไปเลยทีเดียว กรณ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบเหลือบมองคนปากเก่งที่แนบกายอยู่ชิดติดกัน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิด ๆ อย่างพึงพอใจ กับความแสบสันต์ที่ไม่เคยลดลงเลยสักนิดของพราย "ปากดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะพราย" ภาคินกัดฟันกรอด สายตาคมวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ แต่พอเหลือบไปเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวของกรณ์ที่จ้องมองมา ราวกับพร้อมจะซัดหน้าเขาได้ทุกเมื่อ เจ้าตัวก็เลยต้องยอมถอยก้าวหนึ่งอย่างเสียไม่ได้ "ก็ได้... ในเมื่อนายเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ดูท่าทางจะดุเอาเรื่องขนาดนี้ ฉันก็คงต้องขอตัวล่ะนะ หวังว่าจะคบกันได้ยืดยาวก็แล้วกัน!" พูดจบ ภาคินก็สะบัดหน้าเดินหนีหายไปท่ามกลางฝูงชนในกองถ่ายทันที ปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบสงบ แต่ทว่า... ความเงียบครั้งนี้มันกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและระอุร้อนในอกอย่างประหลาด พรายรีบขยับตัวถอยหลังเพื่อออกจากวงแขนแกร่งที่ยังคงโอบเอวเขาไว้อยู่ แต่ทว่า... กรณ์กลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิมเสียอีก จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังของร่างบาง ลมหายใจอุ่น ๆ ของสถาปนิกหนุ่มเป่ารดต้นคอจนพรายขนลุกซู่ "อะ... ปล่อยได้แล้วมั้งครับคุณกรณ์ ภาคินมันไปไกลแล้ว" พรายเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ใครบอกให้เธอไปตกลงกับมันว่าเป็นแฟนผม" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงดุ ๆ แต่แฝงความจริงจังทำเอาพรายต้องหันกลับไปมองค้อนวงใหญ่ "ก็คุณเป็นคนเริ่มก่อนไม่ใช่เหรอคะ! จู่ ๆ ก็โผล่มาแล้วบอกว่าผมเป็นแฟนคุณ ใครจะไปตั้งตัวทันเล่า แล้วอีกอย่าง... ทำไมต้องลงทุนขนาดนั้นด้วย ปกติเห็นรังเกียจผมนักไม่ใช่เหรอไง" พรายย้อนถามเสียงสะบัด พยายามซ่อนอาการใจสั่นเอาไว้ภายใต้ท่าทางเอาเรื่อง กรณ์หรี่ตามองคนตรงหน้า ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววบางอย่างที่ลึกล้ำเกินกว่าที่พรายจะคาดเดา ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย จนพรายต้องก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องแต่งตัวอย่างไร้ทางหนี กรณ์ใช้มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ กักขังพรายให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ "รังเกียจเหรอ...?" กรณ์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าลงจนน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน พรายกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก "ถ้าผมรังเกียจเธอจริง ๆ ผมคงไม่ยืนทนดูไอ้เวรนั่นมันมองเธอด้วยสายตาแทะโลมแบบนั้นหรอกนะพราย" "คุณ... คุณหมายความว่า..." "ผมไม่ได้อยากเป็น 'แฟนทิพย์' อย่างที่เธอพูดหรอกนะพรายพล" กรณ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต น้ำเสียงจริงจังเอ่ยออกมาทีละคำ ชัดเจนและหนักแน่นจนคนฟังหัวใจกระตุกวูบ "แต่ถ้าอยากให้มันเป็นเรื่องจริงขึ้นมา... ผมก็ไม่ติดนะ" ให้ตายเถอะ! นี่มันคำสารภาพรักหรือคำขู่แกมบังคับกันแน่คะเนี่ย! ใบหน้าของพรายแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู สมองที่เคยไวเป็นกรดตอนนี้กลับรวนเรจนประมวลผลไม่ถูก สถาปนิกหนุ่มหน้านิ่งคนนี้ ไปเอาความกล้าบ้าบิ่นแบบนี้มาจากไหนกัน! "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย เลิกเล่นมุกแบบนี้ได้แล้ว ผมต้องไปเช็คคิวถ่ายต่อนะ!" พรายพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่กรณ์ไว,กว่า เขารวบเอวบางไว้ด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมาเชยคางมนขึ้นให้สบตา "ผมไม่ได้ล่นพราย..." สายตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและเว้าวอนอย่างที่พรายไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมจริงจัง... ตั้งแต่วันแรกที่เธอกวนประสาทผมแล้วล่ะ" บรรยากาศในห้องแต่งตัวแคบ ๆ ราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันของคนทั้งคู่ พรายอ้าปากพะงาบ ๆ จะเถียงแต่ก็พูดไม่ออก ได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ ยอมจำนนต่อสายตาคู่นั้นอย่างหมดรูป ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง พร้อมกับเสียงใส ๆ ของมีนที่ดังลอดเข้ามา "พี่พรายครับ! ผู้กำกับทิวาเรียกประชุมด่วน... อ๊ะ! ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะอะไรทั้งสิ้น เชิญพวกท่านหวานกันต่อได้เลยครับ!" มีนที่เปิดประตูเข้ามาเจอภาพบาดใจรีบหันหลังกลับแทบไม่ทัน พร้อมกับปิดประตูดังปังทันที พรายสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกกรณ์ออกอย่างแรงด้วยความเขินอายจนหน้าดำหน้าแดง "เพราะลูกน้องคุณคนเดียวเลย!" กรณ์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง แต่สายตายังคงพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "เอาไว้เราค่อยมาเคลียร์เรื่อง 'สถานะของเรา' กันต่อคืนนี้นะครับ... แฟนครับ" พรายค้อนควับใส่คนเจ้าเล่ห์ไปหนึ่งวงใหญ่ ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินหนีออกจากห้องแต่งตัวด้วยหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก โดยไม่รู้เลยว่า... มีภัยเงียบกำลังคืบคลานเข้ามาทางด้านหลังกองถ่าย ในขณะที่พรายกำลังเดินเลี้ยวผ่านมุมตึกเพื่อไปยังกองถ่าย เสียงฝีเท้าฝั่งตรงข้ามก็หยุดกงพับลง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดสูทเนี๊ยบ... ผู้กำกับหนุ่มรุ่นพี่ที่หายหน้าไปนานอย่าง 'คิมหันต์' เดินเข้ามาขวางทางไว้ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้พรายต้องชะงักกึก "ไม่เจอกันนานเลยนะพราย... ได้ข่าวว่าช่วงนี้ชีวิตเธอน่าสนุกดีนี่ หวังว่าคงจะมีความสุขกับ 'ของเล่นชิ้นใหม่' ของเธอนาน ๆ นะ" คิมหันต์กระซิบด้วยน้ำเสียงน่าขนลุก พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนามาตรงหน้าพราย "รับรองว่า... บทบาทใหม่ที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอในโปรเจกต์นี้น่ะ มันจะแซ่บจนเธอไม่มีวันลืมเลยล่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!