กลลวงของศัตรู

กลิ่นหอมหวานของชาดอกหมื่นลี้อุ่นๆ ลอยกรุ่นอยู่เบื้องหน้า ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว มันกลับให้ความรู้สึกราวกับกลิ่นอายของยาพิษเคลือบน้ำตาล ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำสนิทกำก้านถ้วยกระเบื้องเคลือบสลับลายครามแน่น จนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด สายตาของเธอนิ่งงันอยู่ที่หยดน้ำตาเทียมที่ถูกหยดลงบนข้อความในเอกสารสัญญาย้อนหลัง... เอกสารที่ถูกจัดฉากอย่างแนบเนียนจนเกือบทำให้เธอเซ็นชื่อลงไปแลกกับอิสรภาพและพยานหลักฐานชิ้นสุดท้ายเกี่ยวกับคดีของครอบครัว "พิจารณาดูให้ถี่ถ้วนเสียก่อนเถอะค่ะ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของปีศาจจากคุณหญิงมณีดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องรับรองส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชารักษ์ รอยยิ้มบนริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงก่ำนั้นช่างเยียบเย็นและเต็มไปด้วยชัยชนะที่ถูกเก็บงำไว้เบื้องหลังม่านไหมสีทึบ รินรดาละสายตาจากกระดาษแผ่นนั้น เงยขึ้นสบตากับหญิงสูงวัยผู้มีศักดิ์เป็นทั้งญาติผู้ใหญ่และผู้บงการเงาทุกอย่าง หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงลำคอจนแสบร้อน แต่ภายนอกเธอยังคงรักษามาดนิ่งขرึมเอาไว้ได้ราวกับรูปปั้นหินอ่อน "เอกสารฉบับนี้... คุณหญิงคงมั่นใจมากสินะคะ ว่ามันจะปิดปากฉันได้ตลอดกาล" น้ำเสียงของรินรดาเรียบสนทนา ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในพยางค์สุดท้าย ก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่เกือบหลุดลอยกลับคืนมา เมื่อครู่... เกือบไปแล้วจริงๆ หากธันวาไม่ส่งสัญญาณเตือนด้วยการเคาะประตูจังหวะสามครั้งติดต่อกันจากด้านนอก และสายตาที่เฉียบคมราวกับมองทะลุผ่านความลวงผ่านบานกระจกเงา เธอคงจรดปลายปากกาหมึกซึมลงไปบนแผ่นกระดาษมรณะนั่นด้วยความสะเพร่าและอารมณ์ชั่ววูบที่อยากสะสางปัญหาให้จบสิ้นเสียที คุณหญิงมณียกถ้วยชาขึ้นจิบรินเบาๆ ดวงตาฝ้าฟางตามวัยแต่ยังคงประกายความเจ้าเล่ห์จดจ้องมองใบหน้าอันซีดเผือดของหญิงสาว "ความจริงมักมีหลายด้านนะคะ คุณรินรดา และบางครั้ง... ความจริงที่คุณตามหา อาจไม่ใช่สิ่งที่คุณควรรับรู้ตั้งแต่แรก การดึงดันจะขุดคุ้ยซากศพที่ฝังกลบไปแล้ว มีแต่จะทำให้คนที่คุณรัก... หรือคนที่ยังเหลืออยู่ต้องเดือดร้อนไปด้วย" คำพูดนั้นไม่ใช่คำเตือน แต่มันคือคำขู่... คำขู่ที่พาดพิงถึงธันวาโดยตรง รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนรับรู้ได้ถึงรสคาวเลือด ความเปราะบางที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งแกร่งกำลังถูกสั่นคลอนด้วยความกลัว กลัวว่าคนที่ยืนเคียงข้างเธอในยามนี้จะต้องมารับเคราะห์จากความดื้อรั้นของตนเอง ธันวาเตือนเธอแล้วหลายครั้งว่าศัตรูคราวนี้ไม่ได้เล่นตามกติกา แต่เป็นเธอเองที่เกือบพ่ายแพ้ให้กับความใจร้อนของตัวเอง "คนเราเมื่อถึงคราวอับจนหนทาง มักจะคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้เสมอ แม้ว่าฟางเส้นนั้นจะอาบยาพิษก็ตามที" คุณหญิงมณีวางถ้วยชาลงกระทบจานรองเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง ก่อนจะเลื่อนแฟ้มเอกสารสีดำเข้ามาใกล้ตัวรินรดาอีกนิด "เซ็นเสียเถอะค่ะ แล้วเรื่องราวความบาดหมางทั้งหมดจะจบลงในคืนนี้ คุณจะยังคงเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้สูงศักดิ์ ส่วนหลักฐานชิ้นนั้น... ก็จะถูกเก็บรักษาไว้ในที่ที่มันควรอยู่" ความลังเลชั่วขณะหนึ่งก่อตัวขึ้นในใจของรินรดา ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกเลื่อนมาอยู่ตรงหน้า น้ำหนักของมันช่างเบาหวิว แต่กลับมีพลังทำลายล้างมหาศาล ภาพเหตุการณ์คืนวันไฟไหม้บ้านพักตากอากาศเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว เสียงกรีดร้อง ความหวาดกลัว และความอยุติธรรมที่เธอแบกรับไว้บนบ่าตลอดมา กำลังเรียกร้องให้เธอยอมแพ้เสียทีเพื่อแลกกับความสงบสุขจอมปลอม *ถ้าฉันยอมเซ็น... ทุกอย่างจะจบลงจริงๆ หรือ? หรือฉันจะกลายเป็นผู้ทรยศต่อดวงวิญญาณของพ่อแม่ด้วยมือของตัวเอง?* รินรดายกมือขึ้นสัมผัสด้ามปากกา ปลายนิ้วเย็นเฉียบสะท้อนความลังเลระลอกใหญ่ในจิตใจ ดวงตาคู่สวยมองลึกลงไปในเอกสารสัญญายินยอมความผิดที่ถูกร่างขึ้นอย่างรัดกุมโดยทนายความมืออาชีพฝั่งตรงข้าม เธอสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เตรียมจะผ่อนลมหายใจออกพร้อมกับการตัดสินใจครั้งสำคัญที่อาจเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเธอไปตลอดกาล ทว่า... ในวินาทีที่ปลายปากกาเคลื่อนเข้าใกล้กระดาษอีกเพียงไม่ถึงเซนติเมตร ประตูไม้สักบานใหญ่ของห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีสัญญาณเตือน! ร่างสูงโปรดของธันวาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งร้อน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะพุ่งตรงมาที่รินรดา พร้อมกับคำพูดที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ "รินรดา! อย่าเซ็นเด็ดขาด... เพราะเอกสารที่คุณกำลังจะจรดปากกานั่น ไม่ใช่สัญญาประนีประนอม แต่มันคือใบมอบอำนาจโอนกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทั้งหมดของคุณให้พวกมัน... และตอนนี้ ตำรวจกำลังบุกเข้ามาที่นี่แล้ว!" กำมะหยี่สีแดง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความล้างผลาญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ