พันธสัญญาเลือด

"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกสาวที่รัก" ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพราวกับเสียงกระซิบของภูตผี รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานเก่าแก่ของคุณพ่อ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่อบอวลอยู่ในอากาศดูจะหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเธอจับจ้องไปที่ลิ้นชักลับใต้ฐานตู้หนังสือไม้โอ๊ค ซึ่งบัดนี้ถูกงัดออกมาจนเผยให้เห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกปิดผนึกด้วยตราครั่งสีแดงสด—ตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่เธอเคยเชื่อว่ามันคือเกียรติยศ แต่บัดนี้มันกลับดูเหมือนหยดเลือดที่แห้งกรัง “คุณรินรดา อย่าเพิ่งเปิดมันตอนนี้เลยครับ” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของธันวาทำลายความเงียบงัน เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของเธอ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยที่เขามักจะซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเคร่งขรึมเสมอ รินรดาไม่ตอบ เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ก่อนจะตัดสินใจดึงตราครั่งนั้นออก เสียงกระดาษกรีดร้องเบาๆ ในความเงียบ นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นเทาขณะคลี่เอกสารแผ่นแรกออกมา นั่นไม่ใช่พินัยกรรมอย่างที่เธอคาดหวัง แต่มันคือบันทึกข้อตกลงลับระหว่าง 'คุณหญิงมณี' กับกลุ่มนายทุนที่ดินเมื่อยี่สิบปีก่อน ในนั้นระบุรายละเอียดเกี่ยวกับการกว้านซื้อที่ดินรอบหุบเขาสีหมอกด้วยวิธีการที่ไม่ชอบธรรม ทั้งการข่มขู่ การใช้เล่ห์เหลี่ยมทางกฎหมาย และที่น่าสยดสยองที่สุด... รายชื่อของผู้คนที่ 'สูญหาย' ไปในระหว่างกระบวนการนั้น “นี่มัน... ไม่ใช่ธุรกิจ” รินรดาพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือ “มันคือการฆาตกรรมทางกฎหมาย” ธันวากวาดสายตาผ่านเอกสารเหล่านั้น ใบหน้าของเขาสะท้อนความเคร่งเครียดถึงขีดสุด “ผมเคยสงสัยว่าทำไมคุณหญิงถึงมีอำนาจล้นฟ้าในเมืองนี้ แต่การครอบครองสมบัติเหล่านี้ไม่ได้มาด้วยความสะอาดเลยสักนิด รินรดา... ถ้าเอกสารชุดนี้หลุดออกไป ตระกูลของคุณจะพังพินาศในชั่วข้ามคืน” “แล้วคุณคิดว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อของฉัน?” รินรดาหันไปจ้องหน้าเขา ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่ไร้ซึ่งแววแห่งความอ่อนแอ “เอกสารพวกนี้... มันมีลายเซ็นของท่านอยู่ทุกแผ่น ท่านรู้เห็นมาตลอด ท่านเลือกที่จะก้าวเดินบนกองเลือดเพื่อสร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมา” “รินรดา ฟังผมนะ” ธันวาจับไหล่เธอทั้งสองข้าง บังคับให้เธอมองลึกลงไปในดวงตาของเขา “เรากำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญคนมานับไม่ถ้วน ถ้าเราก้าวพลาดเพียงนิดเดียว เราจะกลายเป็นรายชื่อต่อไปในเอกสารฉบับนี้” บรรยากาศในห้องดูบีบคั้นขึ้นทันตา รินรดาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปตามไขสันหลัง เธอหวนนึกถึงรอยยิ้มของคุณหญิงมณีในค่ำคืนที่ผ่านมา รอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่เคลือบยาพิษ คำพูดที่เหมือนการต้อนรับ แต่ในความเป็นจริงมันคือการต้อนให้จนมุม “ท่านกำลังดูฉันอยู่ใช่ไหมคะ ธันวา” รินรดาถามเบาๆ “ในทุกฝีก้าวที่ฉันเดิน ในทุกห้องที่ฉันเข้าไป ท่านรู้อยู่แล้วว่าฉันกำลังหาอะไร” ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าไปทางหน้าต่างบานสูงที่ปิดสนิท “บางทีการกลับมาของคุณ อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ท่านวางไว้เพื่อจัดระเบียบสิ่งที่ตกค้างอยู่ให้จบสิ้นเสียที” รินรดากำเอกสารในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ความโกรธแค้นที่เคยถูกกดทับไว้เริ่มปะทุขึ้นเหมือนลาวาที่รอวันระเบิด เธอไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสาคนเดิมอีกต่อไป ความตายของพ่อและแม่คือตราบาปที่เธอจะลบล้างด้วยการกระชากหน้ากากผู้หญิงใจอำมหิตคนนั้นออกมาให้โลกได้เห็น “ถ้าท่านอยากให้ฉันกลับมาเล่นในเกมนี้” รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเด็ดขาด “ฉันก็จะเล่น... แต่ฉันจะทำลายกระดานนี้ให้แตกกระจายจนไม่มีใครเหลือที่ยืน” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งที่สม่ำเสมอจนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงของสาวใช้ในบ้าน แต่เป็นจังหวะที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและมาดมั่น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* “ลูกสาวที่รัก...” เสียงของคุณหญิงมณีลอดผ่านบานประตูเข้ามา มันฟังดูอ่อนหวานแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมจนน่าประหวั่น “แม่อุตส่าห์เตรียมน้ำชาไว้รอที่ห้องโถง เรามีเรื่องที่ต้อง 'ตกลง' กันอีกมากเกี่ยวกับเอกสารที่แม่เพิ่งเห็นว่ามันหายไปจากที่ที่ควรอยู่” รินรดาสบตากับธันวา ความตื่นตระหนกวูบผ่านสายตาเขา แต่สำหรับรินรดา... เธอทำเพียงแค่ซ่อนเอกสารไว้ในช่องลับของกระโปรงและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของคุณหญิงมณีในชุดผ้าไหมสีดำสนิท ใบหน้าของท่านเรียบเฉยแต่ดวงตาคมปลาบดั่งมีดโกนจ้องเขม็งมาที่พวกเขา "จะรีบไปไหนกันหรือจ๊ะ?" คุณหญิงมณียกยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งลูบไล้ไปตามกรอบประตู ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "หรือว่า... จะไปเตรียมตัวสำหรับงานศพครั้งที่สองของบ้านหลังนี้กันแน่?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในความมืดมิดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "กำมะหยี่สีแดง"