การปะทะของอารมณ์

“หลักฐานชิ้นนี้... ดิฉันว่ามันพูดแทนทุกอย่างที่ดิฉันตั้งใจจะบอกได้ดีกว่าปากของดิฉันเองนะคะ คุณหญิงมณี” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นดั่งค้อนที่ตอกลงบนเนื้อไม้ เธอวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้สักขัดมันตัวยาว คั่นกลางระหว่างเธอกับหญิงสูงศักดิ์ผู้มีใบหน้าราวกับถูกฉาบด้วยหน้ากากน้ำแข็ง คุณหญิงมณีไม่ได้มองเอกสารนั้นทันที ท่านเพียงแต่ขยับตัวพิงพนักเก้าอี้หลุยส์ช้าๆ ยกถ้วยชาพอร์ซเลนขึ้นจิบอย่างใจเย็น ไอระเหยจากชาเจือกลิ่นมะลิอบอวลในอากาศ ความเงียบงันขยายตัวออกราวกับจะกลืนกินลมหายใจของคนในห้องไปทีละน้อย รินรดาสังเกตเห็นนิ้วมือที่สั่นไหวน้อยๆ ของอีกฝ่ายเมื่อวางถ้วยชาลงบนจานรอง “เธอคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวจะทำลายม่านหมอกที่ฉันสร้างขึ้นได้งั้นหรือ รินรดา” คุณหญิงมณีถามพลางคลี่ยิ้มเย็น “คนอย่างเธอควรจะรู้ดีว่า ในโลกใบนี้ ความจริงไม่ใช่สิ่งที่คนต้องการเสมอไปหรอกนะ” “ความจริงอาจไม่ใช่สิ่งที่คนต้องการ แต่เป็นสิ่งที่ต้องอยู่ตรงนั้นเสมอค่ะ” รินรดาขยับตัวเอนหลังบ้าง เธอซ่อนฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อไว้ใต้โต๊ะ พยายามรักษาความนิ่งขรึมอย่างที่สุด “เหมือนกับรอยจารึกในม่านหมอก ต่อให้หมอกหนาแค่ไหน วันหนึ่งเมื่อลมพัดผ่าน ความจริงที่ถูกจารึกไว้ก็จะปรากฏชัดเจน... เหมือนกับวันที่ครอบครัวของดิฉันต้องจากไปอย่างไม่เป็นธรรม” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน กลิ่นโคโลญจน์อ่อนๆ จางๆ ลอยมาแตะจมูก รินรดารู้ดีว่าธันวามาถึงแล้ว แต่เขาไม่ได้เข้ามาในห้องนี้เพียงลำพัง ธันวาปรากฏตัวที่กรอบประตู ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด ข้างกายเขามีชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสีเข้มยืนขนาบข้าง ชายผู้นั้นคืออดีตผู้ดูแลบัญชีลับที่คุณหญิงมณีมั่นใจว่าเขาหนีไปต่างประเทศนานแล้ว ดวงตาของคุณหญิงมณีเบิกกว้างขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบนิ่งที่น่ากลัวกว่าเดิม “คุณพงษ์... ดูเหมือนคุณจะเปลี่ยนใจง่ายกว่าที่ฉันคาดไว้นะคะ” คุณหญิงมณีเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงด้วยคำขู่ที่บาดลึก “ผมเหนื่อยกับการต้องวิ่งหนีเงาตัวเองแล้วครับคุณหญิง” ชายผู้นั้นก้าวเข้ามาในห้อง น้ำเสียงสั่นเครือแต่ชัดเจน “สิ่งที่อยู่ในซองเอกสารนั่น... มันคือรายการโอนเงินที่เชื่อมโยงถึงคุณหญิงโดยตรง ไม่ใช่แค่เรื่องของบริษัท แต่มันคือเรื่องของคืนวันที่เกิดเหตุที่คฤหาสน์หลังเก่า” รินรดาจ้องมองไปที่ใบหน้าของคุณหญิงมณี เธอคาดหวังจะเห็นความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงสายตาเหยียดหยาม คุณหญิงลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายของท่านสง่างามราวกับราชินีบนบัลลังก์ที่ไม่มีวันร่วงหล่น “รินรดา เธอรู้ไหมว่าทำไมคนเราถึงชอบเดินเข้าหาพายุ?” คุณหญิงมณีเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ความกดดันจากกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและอำนาจมืดที่รายล้อมตัวท่านทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้ง “เพราะพวกเขาคิดว่าถ้าผ่านมันไปได้ จะพบกับแสงสว่าง... แต่เธอพลาดไปหนึ่งอย่าง” คุณหญิงมณีเอื้อมมือมาเชยคางรินรดาให้เงยหน้าขึ้น สายตาคู่นั้นคมปลาบราวกับจะกรีดลงบนผิวเนื้อ “เธอไม่ได้กำลังเดินเข้าหาพายุ แต่เธอกำลังก้าวลงหลุมศพที่เธอขุดไว้เอง” ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรงอีกครั้งโดยหัวหน้าการ์ดส่วนตัวของคุณหญิงมณี เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำที่เข้ามาล้อมกรอบธันวาและพยานสำคัญไว้โดยไม่ให้ทันตั้งตัว รินรดารู้สึกถึงความเย็นวาบที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง เมื่อเห็นธันวาขยับตัวจะเข้าช่วยเหลือแต่กลับถูกอาวุธร้ายจ่อที่สีข้างเสียก่อน “เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ ต่างหาก” คุณหญิงมณีหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบซองเอกสารจากโต๊ะขึ้นมาแล้วโยนลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี “เธอคิดว่าสิ่งที่เธอถืออยู่คือไพ่ตาย... แต่รินรดาจ๋า เธอเห็นเงาที่ขยับอยู่นอกหน้าต่างนั่นไหม?” รินรดาหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ที่ปิดสนิท ท่ามกลางม่านหมอกยามเย็นที่เริ่มหนาทึบ เงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังยืนมองตรงมาที่พวกเขาจากในสวน และสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาหยุดเต้นไปชั่วขณะไม่ใช่เงาของคนแปลกหน้า แต่มันคือแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณหญิงมณี... แหวนที่มีตราสัญลักษณ์เดียวกับที่พบในข้าวของส่วนตัวของคุณพ่อของเธอเอง ธันวาเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นชัดๆ เขากระซิบเสียงหลง “เป็นไปไม่ได้... คนคนนี้ตายไปแล้วสิบห้าปี!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในม่านหมอกครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ กำมะหยี่สีแดง