กุญแจดอกที่หายไป

“ถ้าคุณคิดว่าสมุดบัญชีเล่มนั้นคือทางรอดเดียวของเรา... คุณกำลังพาเราไปลงเหวตั้งแต่วินาทีที่เริ่มคิดแล้วริน” เสียงของธันวาดังลอดผ่านความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละออง เขาไม่ได้หันมามองรินรดา แต่จ้องมองเข็มทิศทองเหลืองบนโต๊ะทำงานด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าตู้ไม้สักโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง มือของเธอกำชายกระโปรงจนสั่นไหวเล็กน้อย ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น พายุแห่งความโกรธแค้นกำลังก่อตัว “เหวก็ดีกว่าการถูกฝังทั้งเป็นด้วยความเงียบเหมือนที่แม่ฉันเจอ” รินรดาตอบกลับ เสียงของเธอราบเรียบจนน่าใจหาย เธอขยับเข้าไปใกล้ตู้เซฟประจำตระกูลที่ถูกซ่อนอยู่หลังภาพวาดสีน้ำมันเก่าคร่ำคร่า “กุญแจดอกนั้น... มันไม่ได้อยู่ที่คอคุณหญิงมณีแน่ๆ ฉันเห็นมันกับตาในคืนที่พ่อจากไป ท่านถอดมันออกก่อนที่ใครจะทันสังเกต” ธันวาหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด “คุณกำลังจะบอกว่า คุณจะรื้อฟื้นนรกที่มันปิดตายไปแล้วด้วยกุญแจที่ไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหนงั้นเหรอ? ริน... ตั้งสติหน่อย ถ้าคุณหญิงรู้ว่าคุณเริ่มเคลื่อนไหว สิ่งที่หายไปจะไม่ใช่แค่สมุดบัญชี แต่จะเป็นชีวิตของคุณ” รินรดาไม่ได้โต้ตอบ เธอคว้าไม้เขี่ยไฟข้างเตาผิงมาเป็นอุปกรณ์ช่วยเปิดแผงไม้ที่ซ่อนตัวอยู่อย่างประณีต เธอรู้อยู่แล้วว่ากุญแจไม่ได้ถูกล็อกไว้ในที่ที่คนทั่วไปมองเห็น ตระกูลของเธอมีนิสัยประหลาดอย่างหนึ่งคือ ‘มักจะซ่อนสมบัติไว้ในสิ่งที่ดูไร้ค่าที่สุด’ เธอกวาดสายตาไปรอบห้องทำงานของผู้เป็นพ่อ ก่อนจะหยุดลงที่แจกันลายครามใบเขื่องที่วางเด่นอยู่บนชั้นหนังสือ มือของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมไปจับก้นแจกัน ความทรงจำในวัยเด็กผุดพรายขึ้นมา—ภาพพ่อที่มักจะหมุนฐานแจกันใบนี้เป็นจังหวะสามครั้งก่อนจะออกจากห้อง *คลิก... กริ๊ก... ตึ้ก* เสียงกลไกภายในกำแพงดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณ เขารีบก้าวไปปิดม่านหนาหนักจนมิดชิด ความมืดสลัวทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นไปอีกขั้น รินรดาดึงลิ้นชักลับที่โผล่ออกมา ความว่างเปล่าที่พบทำเอาหัวใจเธอหล่นวูบ ไม่มีกุญแจ... มีเพียงจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราครั่งสีแดงสด—ตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่ดูเหมือนจะถูกแกะออกมาจากนิ้วของใครบางคน “ริน... นั่นมันอะไร” ธันวากระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป เขารีบก้าวเข้าหาจนเกือบจะชิดตัวรินรดา เธอคลี่จดหมายออกด้วยปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ ข้อความข้างในไม่ใช่ลายมือของพ่อ แต่มันเป็นลายมือที่สวยงามและเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว—ลายมือของคุณหญิงมณี *‘ของล้ำค่า... ต้องวางอยู่ในที่ที่เหมาะสม หากเจ้าอยากได้กุญแจดอกนี้คืน จงไปรอข้าที่เรือนไม้ริมน้ำ... เวลาเที่ยงคืน หากมาสายแม้เพียงนาที สิ่งที่จะได้รับคือเศษซากของความจริงที่เจ้าไม่มีวันรับไหว’* รินรดากำจดหมายแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ความโกรธที่อัดอั้นมานานปะทุขึ้นจนกลายเป็นความเงียบงันที่น่ากลัว “นางไม่ได้แค่ขโมยสมุดบัญชีไป ธันวา... นางกำลังล่อให้ฉันเดินเข้าไปติดกับดักด้วยตัวเอง” “แล้วคุณจะไป?” ธันวาคว้าข้อมือเธอไว้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด “นั่นมันเรือนร้างที่เกิดเหตุ! คุณกำลังเอาตัวไปให้คนที่เป็นฆาตกรเชือดทิ้งถึงที่นะ!” รินรดาสะบัดข้อมือออกเบาๆ สายตาที่เธอส่งไปให้เขามีเพียงความมุ่งมั่นที่แลกมาด้วยความตาย “ถ้าฉันไม่ไป... พ่อกับแม่จะตายฟรี ส่วนสมุดบัญชีเล่มนั้น... ข้อมูลเรื่องเงินสินบนทั้งหมดจะถูกทำลายทิ้งภายในคืนนี้ ธันวา ฉันมีทางเลือกที่ไหนอีก?” เธอก้าวเดินออกจากห้องทิ้งให้ทนายความหนุ่มยืนนิ่งอยู่กับความว่างเปล่า เขาคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาด้วยความลังเล ก่อนจะรีบก้าวตามเธอไป ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านหน้าต่างบานที่ไม่ได้ปิดสนิท รินรดารู้ดีว่าค่ำคืนนี้ไม่ใช่การตามหากุญแจ... แต่มันคือการเผชิญหน้ากับปีศาจที่เธอหนีมาตลอดชีวิต ขณะที่ทั้งคู่เดินผ่านโถงทางเดินไม้กระดานที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด รินรดาก็หยุดชะงัก ฝีเท้าของใครบางคนที่เดินสวนมาด้วยจังหวะมั่นคงและเชื่องช้าหยุดลงที่ปลายทางเดินมืดมิดนั้น ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวพ้นจากเงาของเสาไม้ แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่แววตานั้นกลับเปล่งประกายด้วยความพึงพอใจอย่างประหลาด คุณหญิงมณียืนถือ 'กุญแจดอกนั้น' หมุนไปมาระหว่างนิ้วเรียวยาวอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะกรีดผ่านหัวใจของคนฟัง “มาเร็วกว่าที่คิดนี่... รินรดา แต่เจ้าคงลืมไปว่า... กุญแจดอกนี้ไม่ได้เปิดแค่ตู้เซฟ แต่มันยังเปิดโลงศพของคนที่เจ้าเรียกหาด้วย” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับเงามืดจากด้านหลังของคุณหญิงมณีที่ค่อยๆ ขยับตัวเผยให้เห็นชายฉกรรจ์ในชุดดำสี่คนที่ถืออาวุธครบมือ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยจารึกในม่านหมอกครับ... หวังว่าความเข้มข้นในตอนหน้าจะทำให้คุณวางไม่ลงยิ่งกว่าเดิม - กำมะหยี่สีแดง