กับดักในงานสังคม

“สร้อยเส้นนี้… ดิฉันจำได้ว่าไม่ได้วางทิ้งไว้ตรงไหนนะคะ คุณหญิง” เสียงของรินรดาราบเรียบ หากแต่หนักแน่น กวาดสายตามองไปรอบห้องจัดเลี้ยงที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังขนาดย่อม ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อระดับสูงที่หยุดบทสนทนาลงเพื่อจ้องมองจุดศูนย์กลางของความวุ่นวาย คุณหญิงมณีในชุดผ้าไหมสั่งตัดสีน้ำเงินเข้มขยับยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตาที่ปราศจากความอบอุ่นนั้นกลับจับจ้องมาที่กระเป๋าถือใบเล็กของรินรดาไม่วางตา “คนเราบางครั้งก็หลงลืมสิ่งที่ตัวเองหยิบฉวยมาได้ง่ายๆ นะคะคุณรินรดา โดยเฉพาะของที่มูลค่าสูงจนอดใจไม่ไหว” คุณหญิงมณีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าทุกคำพูดเหมือนมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของคนฟัง รินรดาหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงในห้องนี้ดูจะหม่นลงเมื่อเทียบกับกลิ่นเหล็กจางๆ ที่เธอยังคงสัมผัสได้จากปลายจมูก กลิ่นของ ‘ความตาย’ ที่ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงคำนึงจากธันวา ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาดูนิ่งสงบ ทว่าดวงตาที่จับจ้องมาที่เธอมีความวิตกกังวลที่เขามักจะซ่อนไว้ไม่มิด “ในเมื่อคุณหญิงยืนยันเช่นนั้น ดิฉันคงต้องให้ตรวจสอบกระเป๋าใบนี้ เพื่อความบริสุทธิ์ใจของตัวดิฉันเอง” รินรดาหยิบกระเป๋าขึ้นมาเปิดออกท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ แต่ทันทีที่สายตาของเธอจับจ้องเข้าไปข้างใน มือของเธอก็ชะงัก สร้อยเพชรสีชมพูน้ำงามระยิบระยับวางอยู่อย่างจงใจท่ามกลางลิปสติกและตลับแป้ง ราวกับมันรอเวลาที่จะเปิดเผยตัวตนออกมาเพื่อทำลายชีวิตของเธอให้ย่อยยับ “ตายจริง! นั่นมันสร้อยประจำตระกูลของคุณหญิงนี่คะ!” เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีเหมือนไฟที่ถูกราดน้ำมัน รินรดารู้สึกถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการขโมย แต่เป็นกับดักที่ถูกวางไว้อย่างประณีตเพื่อลากเธอเข้าสู่ความอัปยศ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคุณหญิงมณีที่กำลังปั้นหน้าเศร้าสร้อยแต่ทว่าเต็มไปด้วยชัยชนะ “ดิฉันถูกใส่ร้ายค่ะ” รินรดาเอ่ยช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “มีคนเปิดกระเป๋าของดิฉันในขณะที่ดิฉันกำลังวุ่นอยู่กับการต้อนรับแขกที่หน้างาน” “หลักฐานคาตาขนาดนี้ คุณยังจะโทษคนอื่นอีกหรือคะ?” คุณหญิงมณีแค่นหัวเราะ “สังคมชั้นสูงให้โอกาสคนเสมอ แต่สำหรับคนโกหก เราคงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกฎหมาย” ธันวาก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างรินรดากับคุณหญิงมณี เขารักษาความสงบนิ่งได้อย่างน่าประหลาดใจ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบเมื่อมองไปที่กลุ่มบริกรที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง “การตรวจสอบกระเป๋าโดยพละการเช่นนี้ผิดกฎหมายนะครับคุณหญิง และสร้อยเส้นนี้... ผมเกรงว่ามันอาจไม่ใช่เส้นเดียวกับที่คุณหญิงแจ้งหาย” ธันวาหยิบสร้อยขึ้นมาพิจารณา ท่ามกลางความตกใจของคุณหญิงมณี “สร้อยเพชรสีชมพูแท้ต้องมีตำหนิธรรมชาติที่ผ่านการรับรองโดยสถาบันอัญมณี แต่เส้นที่อยู่ในกระเป๋านี้กลับดูเหมือนงานเลียนแบบที่ทำขึ้นอย่างเร่งรีบ” บรรยากาศในงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ที่พัดเบาๆ รินรดามองธันวาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความเข้มขรึมของเขากลายเป็นที่พึ่งเดียวในนาทีวิกฤตนี้ “คุณหมายความว่ายังไงคะ ทนายธันวา?” คุณหญิงมณีเริ่มมีอาการหวั่นไหว “หมายความว่าถ้าเราแจ้งความให้ตำรวจเข้ามาตรวจสอบตอนนี้ เราจะรู้ทันทีว่าใครเป็นคนนำของปลอมมาใส่ไว้ในกระเป๋าของเธอ และใครคือคนที่พยายามใช้ความมืดของงานนี้ปกปิดร่องรอยอาชญากรรม” ธันวากดเสียงต่ำ สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณหญิงมณี “บางทีเรื่องนี้อาจไม่ได้จบที่การขอโทษ แต่มันอาจจบที่ใครบางคนต้องไปอธิบายเรื่องนี้ในสถานีตำรวจแทน” รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอเห็นความกลัวฉายผ่านแววตาของคุณหญิงมณีเพียงชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเป็นความแค้นที่ปะทุขึ้น เธอรู้ดีว่าเกมนี้ยังไม่จบ และธันวากำลังเล่นกับไฟที่อาจเผาไหม้พวกเขาทั้งคู่ “เอาล่ะค่ะ ในเมื่อเรื่องราวเริ่มบานปลาย ดิฉันขอเชิญทุกท่านไปต่อกันที่ห้องรับรองด้านในดีกว่านะคะ” คุณหญิงมณีเปลี่ยนเรื่องอย่างฉับพลัน พยายามรักษาภาพลักษณ์ที่ใกล้จะพังทลาย ในขณะที่ทุกคนเริ่มทยอยเดินออกไป ธันวากระซิบข้างหูรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอต้องหยุดกึก “ริน... อย่าเพิ่งขยับไปไหน ดูที่พื้นตรงเท้าของคุณให้ดี” รินรดาค่อยๆ ก้มมองลงไปที่พรมผืนหนาข้างเท้าของเธอ หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นหยดเลือดสีแดงสดหยดหนึ่งหยดลงบนพื้นพรมสีครีมโดยไม่มีที่มาที่ไป และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองตามทางเดิน เธอก็พบกับร่างของชายชุดดำคนหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของมุมห้อง สายตาของเขามองตรงมาที่เธอด้วยความอาฆาต และในมือของเขา... คือกุญแจรถยนต์ของเธอที่หายไปตั้งแต่ช่วงค่ำ “ริน... วิ่งไปที่รถทันที อย่าหันกลับมามอง” ธันวาสั่งเสียงเข้ม ในขณะที่แสงไฟในห้องจัดเลี้ยงเริ่มดับลงทีละดวง ราวกับมีใครบางคนกำลังจะปิดม่านมรณะลงตรงหน้าเธอ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นกำลังใจให้รินรดาผ่านพ้นเงื่อนงำครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ