รอยแยกในอาณาจักร

“ถ้าคุณยังคิดจะเดินหมากโง่ๆ แบบนี้ต่อไป ก็เตรียมตัวรับผลของการเป็นคนเข็นครกขึ้นภูเขาได้เลย เพราะลำพังแค่คุณคนเดียว... มันไม่พอที่จะปิดปากรินรดาหรอกค่ะ” เสียงแหลมสูงของคุณหญิงมณีดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไม้หอมราคาแพง แต่ทว่าในยามนี้ บรรยากาศกลับหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก สายตาคู่คมกริบดุจนางพญาจ้องมองชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ นายสมชาย ข้าเก่าเต่าเลี้ยงที่จงรักภักดีมาเนิ่นนาน บัดนี้กลับยืนตัวสั่นเทา มือของเขาที่กำเอกสารฉบับหนึ่งไว้แน่นนั้นสั่นระริกจนกระดาษมีเสียงดังกรอบแกรบ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นนายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเคียดแค้นที่ถูกสั่งสมมานานจนล้นทะลัก “คุณหญิงต่างหากที่เดินหมากพลาด... การกำจัดครอบครัวรินรดามันไม่ใช่คำสั่งของผม แต่มันคือความต้องการส่วนตัวของคุณหญิงเพียงคนเดียว แล้วดูตอนนี้สิครับ อาณาจักรที่คุณหญิงสร้างมาด้วยเลือดเนื้อของคนอื่น กำลังถูกรอยแยกเล็กๆ กัดกินจนแทบไม่เหลือซาก” “แกกล้าขึ้นเสียงกับฉันงั้นรึ!” คุณหญิงมณีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงอารมณ์ทำให้สร้อยมุกที่ลำคอสั่นไหว แต่ทว่าสมชายกลับหัวเราะร่วนในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและขมขื่น “ผมไม่ได้ขึ้นเสียง ผมแค่กำลังเตือนในฐานะคนที่รู้ความลับทุกอย่างของคุณหญิง... พยานปากเอกที่ถูกขังไว้ในโรงพยาบาลบ้าที่เชียงราย เขาเริ่มพูดแล้วนะครับ และถ้าหากทนายธันวาไปถึงตัวเขาก่อน คุณหญิงคิดเหรอครับว่าม่านหมอกที่สร้างไว้จะบังมิด?” รินรดาที่แอบฟังอยู่หลังบานประตูกระจกฝ้าข้างห้องทำงาน แทบจะหยุดหายใจ มือเรียวสวยของเธอที่ประคองแก้วน้ำอยู่สั่นไหวจนน้ำกระฉอกออกมาเล็กน้อย เธอหันไปมองธันวาที่ยืนพิงผนังอยู่ใกล้ๆ อีกฝ่ายส่งสายตาให้เธออย่างหนักแน่นราวกับจะบอกว่า ‘นี่คือโอกาสเดียวของเรา’ รินรดาจดจำภาพใบหน้าของหญิงสาวที่เคยเปราะบางเมื่อหลายปีก่อนได้ดี ในเวลานี้ เธอไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ความแค้นที่ถูกฝังกลบไว้ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนที่เยือกเย็น เธอไม่ได้ต้องการแค่ความยุติธรรม แต่เธอต้องการเห็นอาณาจักรของคุณหญิงมณีพังทลายลงด้วยมือของคนในเอง “ถ้าคุณหญิงคิดจะทิ้งผมเหมือนทิ้งเศษขยะ เพื่อเอาตัวรอดจากคดีความที่กำลังจะมาถึง... ผมบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ผมจะไม่ไปคนเดียว” สมชายกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู “หยุดนะสมชาย! แกจะไปไหน!” คุณหญิงมณีแผดเสียงตามหลัง น้ำเสียงที่เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความลนลานอย่างปิดไม่มิด รินรดารีบดึงธันวาให้ถอยออกมาจากมุมมืดก่อนที่บานประตูจะเปิดออก ทั้งคู่ก้าวเท้าเงียบกริบไปตามทางเดินยาวที่ปูด้วยพรมหนานุ่ม หัวใจของรินรดาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ผสมปนเปไปกับความหวาดหวั่น สิ่งที่เธอเพิ่งได้ยินคือจุดเปลี่ยนสำคัญ รอยร้าวระหว่างคุณหญิงมณีและสมชายคือรอยแยกที่จะทำให้อาณาจักรจอมปลอมนี้ถล่มลงมา “เขาจะไปพบใครบางคน” ธันวากระซิบข้างหูรินรดาขณะที่เดินห่างออกมาไกลพอสมควร “ถ้าเราตามสมชายไป เราอาจจะได้หลักฐานชิ้นสำคัญที่เขายอมเปิดปากแลกกับการรอดพ้นความผิด” “เขาจะไว้ใจเราเหรอคะธันวา? เขาเป็นมือขวาของคุณหญิงมาทั้งชีวิต” รินรดาถามด้วยความกังวล ธันวาหยุดเดินแล้วหันมามองเธอ แววตาของทนายหนุ่มมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ภายใต้ความเคร่งขรึม “คนเราเมื่อถึงทางตัน ความจงรักภักดีมักจะกลายเป็นความเห็นแก่ตัวครับริน และสมชายคือคนประเภทที่รักชีวิตตัวเองมากกว่าสิ่งอื่นใด” ทั้งคู่เร่งฝีเท้าออกไปที่ลานจอดรถ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสะท้อนเงาของพวกเขาให้ยาวไกลบนพื้นถนน ทว่าในจังหวะที่รินรดากำลังจะเปิดประตูรถ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาดำร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกรถยนต์ของเธอเอง นั่นไม่ใช่สมชาย บุคคลนั้นสวมเสื้อโค้ทสีเข้ม คอปกตั้งสูงจนมองไม่เห็นใบหน้า แต่ท่าทางการยืนที่ดูผ่อนคลายเกินไปกลับทำให้รินรดารู้สึกถึงสัญญาณอันตรายที่สั่นประสาทไปถึงกระดูกสันหลัง ธันวารีบก้าวมาบังตัวเธอไว้โดยอัตโนมัติ “ใครน่ะ?” ธันวาตะโกนถาม ร่างนั้นค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากที่ดูคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน เธอคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ควรจะอยู่ภายใต้การกักขังในโรงพยาบาลบ้าที่เชียงราย ตามที่สมชายเพิ่งอ้างถึงเมื่อครู่นี้เอง “ความลับน่ะ... ไม่ได้มีไว้เพื่อเปิดเผยหรอกนะรินรดา” เสียงของหญิงสาวแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ “แต่มีไว้เพื่อแลกเปลี่ยน... เธออยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของเธอจริงๆ ในคืนที่หมอกลงจัดวันนั้น?” รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ ราวกับว่าม่านหมอกที่เธอพยายามแหวกว่ายมาตลอดชีวิต กำลังจะปิดล้อมเธอไว้อีกครั้งในรูปแบบที่อันตรายกว่าเดิม ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยแยกของอาณาจักรที่สั่นคลอนไปกับรินรดาและกำมะหยี่สีแดงนะคะ