จดหมายที่หายไป

“รินรดา... เธอคิดจริงๆ หรือว่าความเงียบของเธอจะปกป้องใครได้?” น้ำเสียงแหบพร่าของผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงาน คุณหญิงมณีไม่ได้หันกลับมามอง ทว่ารอยยิ้มที่ปรากฏบนกระจกเงาบานใหญ่กลับชัดเจนราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของรินรดา รินรดายืนนิ่ง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวกำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อโค้ท ความเย็นของอากาศในห้องนี้เทียบไม่ได้เลยกับความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อเธอตระหนักได้ว่า ‘จดหมายฉบับนั้น’ ไม่ได้อยู่ใต้กองเอกสารในลิ้นชักที่เธอล็อคไว้อย่างดีอีกต่อไปแล้ว “คุณหญิงหมายความว่าอย่างไรคะ?” รินรดาถามกลับ เสียงของเธอเรียบนิ่งทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในจังหวะสุดท้าย คุณหญิงมณีค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมา ใบหน้าฉาบด้วยเครื่องสำอางชั้นดีนั้นดูเรียบเฉย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความสมเพช “จดหมายที่จ่าหน้าซองถึงทนายความของเธอ... ฉันอ่านมันแล้ว รินรดา เนื้อความข้างในมันน่าสนใจมาก น่าเสียดายที่คนฉลาดอย่างเธอ ดันตกม้าตายเพราะความรู้สึกส่วนตัวเพียงชั่ววูบ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอพลาดไปแล้ว... เธอประเมินความฉลาดแกมโกงของคุณหญิงมณีต่ำเกินไป “คนเรามักจะปกป้องสิ่งที่ตัวเองรัก จนลืมไปว่าสิ่งที่รักนั่นแหละคือจุดอ่อนที่ทำให้ศัตรูเข้าถึงได้ง่ายที่สุด” คุณหญิงมณีลุกขึ้นเดินตรงมาหาเธอ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง “ธันวาเขาเป็นคนดีนะ แต่คนดีมักจะมีจุดจบที่สวยหรู... ในหลุมศพ” รินรดาเบิกตากว้าง ความกลัวที่เคยซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมเริ่มปริแตก “คุณอย่าแตะต้องเขา!” “อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเดาถูกสินะ” คุณหญิงมณีหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา “เธอมันก็แค่กวางน้อยที่หลงเข้ามาในฝูงหมาป่า รินรดาเอ๋ย เกมนี้เธอไม่ได้พ่ายแพ้ตั้งแต่วันแรกหรอก แต่เธอเพิ่งจะแพ้ตอนนี้... วินาทีที่ฉันรู้ว่าเธอมี ‘หัวใจ’ เอาไว้ให้คนอื่นเหยียบย่ำ” รินรดาหันหลังเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องนี้ทันที เธอรู้ดีว่าหากอยู่ที่นี่นานกว่านี้ เธออาจจะควบคุมอารมณ์ไม่ไหว แต่ทว่ามือที่กำลังจะจับลูกบิดประตูกลับหยุดชะงัก เมื่อเสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังมาจากเงามืดด้านหลังบานประตูที่แง้มอยู่ “ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม” รินรดาใจหล่นวูบเมื่อเห็นชายหนุ่มที่เธอไว้ใจที่สุดยืนอยู่ตรงนั้น ธันวาอยู่ในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับหินผา ไม่มีร่องรอยของความโกรธแค้นหรือความเห็นใจ แววตาของเขาที่มองมายังเธอว่างเปล่าจนน่ากลัว “ธันวา... นายมาที่นี่ได้ยังไง” รินรดาถาม เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่เดินผ่านเธอไปหาคุณหญิงมณีอย่างสนิทสนม ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกเฉือนหัวใจให้ขาดออกเป็นชิ้นๆ “จดหมายฉบับนั้น... มันไม่ได้หายไปไหนหรอกรินรดา” ธันวาเอ่ยขึ้น พร้อมกับหยิบซองจดหมายสีขาวที่คุ้นตาออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตนเอง “ผมเป็นคนเอามาให้คุณหญิงเอง เพราะผมเบื่อที่จะต้องเล่นบทเพื่อนที่แสนดีเต็มทนแล้ว” เขาทิ้งจดหมายฉบับนั้นลงบนพื้นตรงหน้าของรินรดาราวกับมันเป็นขยะไร้ค่า ในขณะที่คุณหญิงมณีเผยรอยยิ้มของผู้ชนะอย่างเต็มเปี่ยม “ดูท่าว่า ‘รอยจารึกในม่านหมอก’ ของเธอ กำลังจะถูกลบเลือนด้วยน้ำมือของคนที่เธอรักที่สุดแล้วนะ” คุณหญิงมณีกล่าวพลางเดินไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ “ทีนี้... จะเอายังไงต่อล่ะ แม่กวางน้อย? จะยอมจำนน หรือจะให้ฉันปิดฉากชีวิตของคนทั้งคู่ไปพร้อมๆ กันตอนนี้เลย?” รินรดามองจดหมายที่ร่วงอยู่บนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองธันวาที่ยืนอยู่ข้างศัตรูตัวฉกาจของเธอ ความเจ็บปวดพุ่งพล่านไปทั่วร่าง แต่นัยน์ตาของเธอเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่มีความเปราะบางเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความแค้นที่แผดเผา ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้มลงเก็บจดหมายนั้น ไฟในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างที่แตกกระจายจากแรงกระแทกภายนอก ร่างหนึ่งกระโจนเข้ามาในห้องด้วยความเร็วสูงพร้อมกับกลิ่นดินปืนที่อบอวลไปทั่วอากาศ ธันวาที่เคยยืนนิ่งเริ่มชักอาวุธออกมา แต่ทว่าร่างที่พุ่งเข้ามากลับไม่ใช่ศัตรูอย่างที่ทุกคนคาดคิด รินรดารู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบของปลายเหล็กที่จ่ออยู่ข้างลำคอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยในความมืดที่ทำให้เธอต้องหยุดหายใจ "ห้ามขยับ... ถ้าไม่อยากเห็นเขาตายต่อหน้าต่อตาคุณ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในม่านหมอกแห่งความลวงนี้กับกำมะหยี่สีแดงนะคะ