รอยจารึกในม่านหมอก•ตอนที่ 24

ความไว้วางใจที่สั่นคลอน

ผลงานโดย กำมะหยี่สีแดง
"คุณกำลังโกหกธันวา... หรือคุณแค่กำลังเล่นเกมที่ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้รู้กติกา?" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่กรีดลึกลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของชายหนุ่ม เธอวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างเชื่องช้า เสียงกระดาษที่เสียดสีกันดังชัดเจนราวกับเสียงถอนหายใจของความไว้เนื้อเชื่อใจที่กำลังมอดไหม้ ธันวาหยุดมือที่กำลังหยิบปากกาหมึกซึม เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาว แววตาของทนายความหนุ่มที่เคยอบอุ่นและมั่นคง บัดนี้กลับมีหมอกควันบางอย่างปกคลุมจนอ่านไม่ออก "ริน... คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" เขาถามกลับ น้ำเสียงนั้นนิ่งสนิทจนน่ากลัว "เอกสารชุดนี้" รินรดาชี้ปลายนิ้วลงบนแฟ้ม "บันทึกการโอนหุ้นของบริษัทคุณหญิงมณี ที่คุณบอกว่าคุณหามาได้ด้วยความยากลำบาก แต่น่าแปลกใจนะคะ... ทำไมรอยประทับตราของธนาคารถึงเป็นแบบเก่าที่เพิ่งถูกยกเลิกไปเมื่อสามเดือนก่อน ทั้งที่ในบันทึกระบุว่ามันถูกทำขึ้นเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว" บรรยากาศในห้องดูจะหนักอึ้งขึ้นทันตา ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศดูจะกลายเป็นความหนาวเหน็บที่เสียดแทงผิวหนัง ธันวาไม่ได้ร้อนรน เขายังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง ทว่ารินรดาสังเกตเห็นการกระตุกเล็กน้อยที่มุมปากของเขา "ผมอาจจะพลาดรายละเอียดเล็กน้อยไป" ธันวาตอบพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา "แต่การที่คุณเริ่มจับผิดผมด้วยเรื่องเพียงแค่นี้... ริน มันไม่ได้แปลว่าคุณกำลังระแวงคนที่เป็นคนเดียวในชีวิตที่คอยปกป้องคุณอยู่หรอกหรือคะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนแส้ที่ฟาดลงมา รินรดารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความเปราะบางที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมเริ่มสั่นคลอน เธออยากเชื่อใจเขา อยากวางชีวิตและปมแค้นทั้งหมดไว้ในมือของชายคนนี้ แต่ความเงียบงำบางอย่างในแววตาของเขาในช่วงหลังมานี้ มันทำให้สัญชาตญาณของเธอเริ่มกรีดร้อง "คุณหญิงมณีไม่ได้น่ากลัวแค่เพราะอิทธิพลที่เขามี" รินรดาขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะอีกครั้ง เธอโน้มตัวลง สบตาเขาอย่างท้าทาย "แต่เขาน่ากลัวเพราะเขารู้วิธีใช้ 'ความสัมพันธ์' มาเป็นอาวุธ ธันวา... คุณแน่ใจนะคะว่ามือของคุณยังสะอาดอยู่ หรือคุณแค่อ้างว่ากำลังล้างมือให้ฉัน ในขณะที่ความจริงคุณกำลังย้อมมันด้วยสีเดียวกับเขา" ธันวาหัวเราะออกมาเบาๆ แต่มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่รื่นรมย์ มันเป็นเสียงที่แห้งแล้งและเย็นเยียบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความเป็นมิตรและระยะห่างที่รักษากันมานาน เขาโน้มตัวลงมาหาเธอจนได้กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา "สีที่รินเห็น มันอาจจะเป็นสีเลือด... หรืออาจจะเป็นสีแห่งการเสียสละ" เขาพึมพำชิดใบหูของเธอ "คุณอยากได้ความยุติธรรมสำหรับครอบครัว แต่คุณกลับไม่กล้าพอที่จะทำเลอะเทอะ ถ้าอย่างนั้น ริน... คุณจะทวงคืนความยุติธรรมจากปีศาจด้วยมือที่สะอาดสะอ้านได้อย่างไรกันคะ?" รินรดาสะท้านไปทั้งร่าง คำพูดของเขาไม่ได้เป็นการปฏิเสธ แต่มันคือการยอมรับที่แฝงไว้ด้วยคำขู่ เธอถอยห่างออกมาด้วยความหวาดระแวง มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยแต่เธอก็พยายามกำมันไว้แน่น ความระแวงใจที่ก่อตัวขึ้นราวกับหมอกหนาในใจของเธอเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่า ไม่ใช่แค่คุณหญิงมณีที่เป็นศัตรู แต่ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนี้ กำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่มืดมิดที่เธออาจจะตามไม่ทัน "ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็คงต้องพึ่งพาตัวเองให้มากขึ้น" รินรดากล่าวเสียงเครือ เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงของธันวาดังไล่หลังมา "รินรดา อย่าเพิ่งรีบตัดสินคนเพียงเพราะคุณอยากเห็นสิ่งที่อยากเห็น" เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ลองเปิดลิ้นชักที่สามในโต๊ะทำงานของผมดูสิคะ แล้วคุณจะรู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ผมต้องโกหกคุณ... มันไม่ใช่เพราะผมทำงานให้คุณหญิงมณี แต่มันเป็นเพราะสิ่งที่เขากำลังทำกับคุณในคืนนี้ต่างหาก" รินรดาชะงักงัน หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล มือของเธอเอื้อมไปแตะที่จับลิ้นชักที่สามนั้นด้วยความลังเล ความไว้วางใจที่เคยเป็นเชือกเส้นเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้กำลังจะขาดสะบั้นลง ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเธอก้าวถอยหลังจนเกือบสะดุด มันเป็นภาพถ่ายของตัวเธอเองที่กำลังเดินอยู่ในโถงทางเดินของคอนโดเมื่อห้านาทีก่อน พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาจากเบอร์ที่ไม่รู้จักว่า 'อย่าเปิดลิ้นชักนั้น ถ้าอยากมีชีวิตรอดเกินคืนนี้' ขณะที่เธอกำลังตกตะลึง ประตูห้องทำงานของธันวาก็เปิดผลัวะออกพร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ในเวลานี้... คุณหญิงมณี ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่กรีดลึกบนใบหน้า ราวกับว่าเธอกำลังเดินเข้ามาชมการแสดงชุดสุดท้ายที่เธอเป็นผู้กำกับเองกับมือ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความลวงมาด้วยกันนะคะ หวังว่าความลับที่กำลังจะเปิดเผยในหน้าถัดไป จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นระทึกไปกับรินรดาค่ะ!
สารจากนักเขียน (กำมะหยี่สีแดง)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง รอยจารึกในม่านหมอก นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%