พันธนาการแห่งโชคชะตา

"ถ้าคุณคิดว่าเศษกระดาษเปื้อนคราบเลือดพวกนี้จะทำลายชื่อเสียงตระกูลวรโชติเมธีได้... คุณก็ประเมินค่าของความตายต่ำเกินไปแล้ว รินรดา" เสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของคุณหญิงมณีดังขึ้นในห้องโถงที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง รินรดาขยำซองเอกสารสีน้ำตาลในมือแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด เธอไม่ได้มาเพื่อต่อรอง แต่เธอมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ม่านหมอกแห่งความลวงมานานกว่ายี่สิบปี ธันวาที่ยืนอยู่เคียงข้างขยับกายเล็กน้อย แววตาของเขาที่เคยสงบนิ่งบัดนี้กลับวูบไหวด้วยประกายของความโกรธแค้นที่ถูกควบคุมไว้อย่างดี เขาเอื้อมมือไปแตะหลังมือของรินรดาเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เธอแสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิต "ชื่อเสียงที่แลกมาด้วยชีวิตคนบริสุทธิ์... มันน่าภูมิใจนักหรือคะ คุณหญิง?" รินรดาเค้นเสียงถาม รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปาก ขณะที่สายตาของเธอยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไร้แววของหญิงสูงวัยตรงหน้า คุณหญิงมณีหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าไอหมอกนอกหน้าต่าง "บริสุทธิ์งั้นหรือ? ในโลกที่หมุนด้วยอำนาจและผลประโยชน์ คำว่าบริสุทธิ์มันก็แค่เครื่องประดับของพวกขี้แพ้เท่านั้น รินรดา... เธอควรจะรู้ดีกว่าใครสิ ว่าทำไมเธอถึงยังเหลือลมหายใจอยู่จนถึงตอนนี้" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนแผลเดิมที่ยังไม่ทันปิดสนิท รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปครู่หนึ่ง สิ่งที่เธอพยายามตามหามาตลอด—ความจริงเรื่องชาติกำเนิด—กำลังจะถูกเปิดเผยในรูปแบบที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน "หมายความว่ายังไง" ธันวาเอ่ยแทรก เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ "คุณหญิงรู้อะไรเกี่ยวกับพ่อแม่ของรินรดา อย่ามาเล่นเกมจิตวิทยากับเราเลยครับ— ขออภัยค่ะ อย่ามาเล่นเกมนี้กับเราเลย" เขาแก้คำพูดทันควันเมื่อเห็นแววตาตำหนิจากรินรดา คุณหญิงมณีค่อยๆ ก้าวลงจากเก้าอี้ไม้แกะสลักตัวยาว เดินเข้ามาใกล้รินรดาราวกับนางพญาที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวหญิงสูงวัยช่างชวนสะอิดสะเอียนสำหรับรินรดาในวินาทีนี้ "ธันวา เธอเป็นทนายที่เก่งกาจ แต่เธอก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ยังมองไม่เห็นกระดานทั้งใบ" คุณหญิงมณีหยุดยืนตรงหน้ารินรดา ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของหญิงสาว "รินรดา... ทำไมเธอถึงคิดว่าที่ผ่านมามีคนคอยขัดขวางการสืบหาความจริงของเธอตลอดทาง? ทำไมเธอถึงคิดว่าคนอย่างฉันยอมปล่อยให้ 'ลูกสาว' ของฆาตกรที่ฆ่าคนรักของตัวเองมีชีวิตอยู่ดีมาได้จนถึงทุกวันนี้" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนชนเข้ากับอกของธันวาที่คอยประคองเธอไว้ "คุณพูดเรื่องอะไร... พ่อฉันไม่ใช่ฆาตกร!" "ไม่ใช่เหรอ?" คุณหญิงมณีแค่นยิ้มก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะกลาง "เปิดดูสิ... แล้วเธอจะรู้ว่า รอยจารึกในม่านหมอกที่เธอพยายามไขรหัสมาตลอดชีวิต แท้จริงแล้วมันคือการจารึกความอัปยศของใครกันแน่" รินรดาสั่นเทิ้มมือที่เอื้อมไปหยิบแฟ้มนั้น เธอค่อยๆ เปิดออก ภาพถ่ายใบหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้น มันเป็นภาพของชายหญิงคู่หนึ่งในชุดแต่งงานที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ทว่าเมื่อสายตาของเธอกวาดไปเห็นลายเซ็นที่กำกับไว้ด้านล่าง หัวใจของเธอก็เหมือนหยุดเต้น มันไม่ใช่ชื่อพ่อแม่ของเธอ... แต่มันคือชื่อของ 'คุณหญิงมณี' และ... ชายคนเดียวกับที่เธอเห็นในฝันร้ายมาโดยตลอด—ชายที่เธอมักเรียกขานว่าพ่อ "นี่มันหมายความว่ายังไง" เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "หมายความว่าสิ่งที่เธอตามหาไม่ใช่ความยุติธรรม แต่มันคือตราประทับแห่งความอัปยศ" คุณหญิงมณีกล่าวด้วยน้ำเสียงสมเพช "เพราะคนที่เป็นต้นเหตุของการตายทั้งหมด... คนที่ทำลายชีวิตฉันและตระกูลวรโชติเมธี... ก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ที่ไหลเวียนอยู่ในกายของเธอคนนี้ยังไงล่ะ รินรดา" ธันวารีบคว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาดู ดวงตาของเขเบิกกว้างเมื่อเห็นเอกสารการรับรองบุตรและประวัติการโอนสินทรัพย์ที่ระบุชื่อของรินรดาไว้ในฐานะ 'ทายาทคนเดียว' ของผู้ชายที่ทุกคนต่างสาปแช่งว่าคือต้นเหตุของโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยถามอะไรไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าห้องประตูเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับชายชุดดำหลายคนที่เดินเข้ามาล้อมพวกเขาทั้งสองไว้ "คุมตัวทั้งคู่ไว้" คุณหญิงมณีสั่งเสียงเย็น "ในเมื่อความจริงมันขมขื่นนัก ก็จงไปจมอยู่กับมันในคุกมืดนั่นเสียเถอะ เพราะจากวันนี้ไป... ชื่อของรินรดาจะถูกลบออกไปจากสารบบของคนเป็น ไม่ใช่ในฐานะลูกสาวของผู้มีพระคุณ แต่ในฐานะของอาชญากรผู้สืบทอดความแค้น!" รินรดาหันไปมองธันวาที่พยายามขัดขืนการจับกุม แต่ทว่าในวินาทีที่แสงไฟในห้องกะพริบดับลง เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด... ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องที่เธอไม่คาดคิดว่าจะเป็นเสียงของใคร ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความลับนี้ไปกับรินรดาและกำมะหยี่สีแดงนะคะ เราจะพบกันใหม่ในตอนหน้าที่จะเฉลยทุกอย่างให้กระจ่างค่ะ