คืนจันทร์กระจ่างกลางค่าย

"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะถือว่าท่านประกาศสงครามกับสกุลกู้!" เสียงหวีดใสราดรดด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของยามวิกาล เซี่ยฉีหยุนถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบติดกับบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ดวงตาหงส์คู่สวยวาวโรจน์จ้องมองร่างสูงใหญ่ของบุรุษในอาภรณ์หรูหราที่ก้าวล่วงเข้ามาในเขตเรือนพักส่วนตัวอย่างอุกอาจ องค์ชายสามแย้มสรวลหยัน รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษนั้นส่งไปไม่ถึงดวงตาเรียวรีที่กวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงของนางราวกับสัตวป่ากำลังจ้องเหยื่อ "ประกาศสงครามหรือ? ฉีหยุน… เจ้าช่างใช้คำได้รุนแรงนัก ข้าเพียงแต่นำราชโองการด่วนมาแจ้งแก่แม่ทัพกู้ผู้เคร่งครัด แต่ใครจะรู้เล่าว่ายามดึกดื่นเช่นนี้ เจ้ากับเขาจะอยู่ลำพังในห้องนอนกระชับมิตรกันถึงเพียงนี้" "ปากเน่าๆ เช่นนี้ สมควรเอาเกลือป่นกรอกให้สำลักตายเสียจริง!" ฉีหยุนแค่นเสียงลอดไรฟัน สมองหมุนวนร้อยตลบเพื่อหาทางหนีทีไล่ สถานการณ์ตอนนี้บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ราชโองการด่วนเป็นเพียงข้ออ้าง ภัยคุกคามที่แท้จริงคือการลอบเข้ามาขององค์ชายสามที่ต้องการจับกุมพวกเขาในข้อหาประพฤติผิดศีลธรรมอันดีในค่ายทหาร! ทว่า ก่อนที่นางจะได้คว้าแจกันหยกข้างกายมาฟาดหัวคนสารเลว ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ปัง! กําแพงมนุษย์ในชุดเกราะทหารสีเข้มปรากฏขึ้นตรงธรณีประตู กู้หมิงหยางก้าวเข้ามาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมององค์ชายสามที่ยืนประชิดตัวสตรีของเขา ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของเซี่ยฉีหยุนที่หายใจหอบกระชั้น "ดึกดื่นปานนี้ ลมอะไรหอบองค์ชายสามมาถึงค่ายทหารแดนหน้าของกระหม่อมเล่าพะยะค่ะ?" น้ำเสียงของกู้หมิงหยางเยียบเย็นจนน่ากลัว ไม่มีแม้แต่ร่องรอยความเคารพเกรงกลัวในฐานันดร มีเพียงความรังเกียจเดียดฉันท์ที่เปิดเผยอย่างไม่คิดปิดบัง องค์ชายสามหันกลับมา องค์ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอด้วยความขบขัน "แม่ทัพกู้ ช่างบังเอิญเสียจริง ข้านำราชโองการด่วนจากเสด็จพ่อมาให้ท่าน แต่ดูเหมือนท่านจะ ‘ยุ่ง’ อยู่กับการตรวจราชการภายในห้องหับของสตรีผู้นี้สินะ? หึ… สตรีขี้โอ่จากเมืองหลวงที่ท่านเกนักเกียนหนา ไฉนยามนี้ถึงได้มาซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของท่านได้เล่า" ฉีหยุนเม้มปากแน่น นางอยากจะเถียงใจจะขาดว่านางไม่ได้ซุก! แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเถียงเรื่องศักดิ์ศรี เมื่อสัญชาตญาณบอกนางว่า แผนการชั่วร้ายกำลังถูกกางตาข่ายล้อมพวกนางไว้ทั้งตัว กู้หมิงหยางไม่สะทกสะท้านต่อคำดูถูก ร่างสูงก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างองค์ชายสามกับเซี่ยฉีหยุนอย่างเป็นธรรมชาติ ความกว้างของไหล่หนาบังร่างบางของนางไว้มิดชิดราวกับเกราะเหล็ก กลลิ่นอายบุรุษเฉพาะตัวปะปนกับกลิ่นสนและโลหิตจางๆ ลอยเข้าแตะนาสิกของฉีหยุน ทำให้หัวใจที่เต้นรัวระรัวเริ่มสงบลงอย่างประหลาด "ราชโองการอันใด ถึงขนาดต้องให้องค์ชายเสด็จมาด้วยพระองค์เอง?" กู้หมิงหยางเอ่ยถาม สายตาดุดันจ้องลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่าย "ราชโองการให้ท่านถอนกำลังพลครึ่งหนึ่งกลับเมืองหลวงทันที… และ..." องค์ชายสามเว้นจังหวะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ให้ส่งตัว ‘นักเขียนบทละคร’ ผู้หมิ่นพระเกียรติราชวงศ์อย่างแม่นางเซี่ย ไปรับโทษทัณฑ์ที่คุกหลวงในข้อหากบฏ!" สิ้นคำ บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกแช่แข็ง เซี่ยฉีหยุนเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ กบฏงั้นหรือ? เพียงเพราะบทละครเสียดสีขุนนางกังฉินเรื่องเดียว ถึงกับกลareยเป็นข้อหากบฏเชียวหรือ! "ฝันไปเถอะ!" ฉีหยุนก้าวออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้าง นางโผล่หน้าขึ้นมาเถียงเสียงกร้าว ดวงตากลมโตฉายแววพยศ "บทละครของข้าพูดความจริงเรื่องการคดโกงเสบียงของพวกขุนนางชั่ว หากข้าเป็นกบฏ เหล่าขุนนางที่กินสินบนจนพุงกางคงเป็นเทวดามาจุติแล้วกระมัง!" "บังอาจ!" องค์ชายสามตวาดลั่น ยื่นมือหมายจะคว้าข้อมือเรียวของนางด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่เร็วกว่าแสง… มือหนาของกู้หมิงหยางเอื้อมไปบีบข้อมือขององค์ชายสามไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงกดมหาศาลทำให้องค์ชายสามต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "องค์ชาย โปรดสำรวมด้วย" กู้หมิงหยางเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมององค์ชายสามราวกับจะฉีกร่างเป็นชิ้นๆ "นางเป็นคนของข้า ต่อให้จะมีราชโองการหรือไม่มี หากข้ายังยืนอยู่ตรงนี้ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องปลายนิ้วของนางแม้แต่น้อย!" หัวใจของเซี่ยฉีหยุนกระตุกวูบ ประโยคว่า *‘นางเป็นคนของคน’* วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัว ความอุ่นซ่านแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจดวงน้อยที่ด้านชามานาน แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงคำพูดปกป้องในสถานการณ์คับขัน แต่มันกลับทำให้ขอบตาของนางร้อนผ่าวอย่างไม่รู้ตัว องค์ชายสามสะบัดมือออกด้วยความโกรธจัด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอับอาย "กู้หมิงหยาง! เจ้ากล้าขัดราชโองการงั้นรึ! รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่!" "กระหม่อมรู้ดีที่สุด" กู้หมิงหยางตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนปฏิเสธไม่ได้ "และกระหม่อมก็รู้ด้วยว่า ราชโองการฉบับนี้ไม่ได้มาจากฮ่องเต้… แต่มาจากความกลัวของพวกสุนัขรับใช้ที่กลัวว่าความลับเรื่องการทุจริตจะถูกเปิดโปงต่างหาก!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ องค์ชายสามหน้าถอดสี ขบกรามแน่นจนสันนูน "ถ้าเช่นนั้น... ก็เชิญพวกท่านสู้กับข้อหากบฏของจริงไปก็แล้วกัน!" องค์ชายสามถอยหลังกรูด สบถคำหยาบคายออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะสะบัดชายเสื้อหันหลังวิ่งหนีออกไปจากเรือนพัก พร้อมกับสัญญาณเสียงนกหวีดแหลมสูงที่ดังกรีดแทรกความเงียบยามวิกาล พรึบ! พรึบ! พรึบ! เสียงฝีเท้านับร้อยกรูเข้ามาล้อมรอบเรือนพักอย่างรวดเร็ว แสงคบเพลิงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างและประตู เงาร่างของทหารนับไม่ถ้วนพร้อมอาวุธครบมือปรากฏขึ้นล้อมกรอบพวกเขาไว้หมดทุกด้าน เซี่ยฉีหยุนสูดลมหายใจเข้าลึก หันไปสบตากับแม่ทัพหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ในยามวิกาลที่ความตายรายล้อมเช่นนี้ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวในแววตาทั้งสองคู่ กลับมีเพียงประกายความท้าทายที่ลุกโชนขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากของคนทั้งคู่ "ดูท่า... คืนจันทร์กระจ่างครานี้ คงไม่ได้นอนกันแล้วกระมัง ท่านแม่ทัพ" ฉีหยุนกระซิบเสียงเบา ริมฝีปากบางยกยิ้มเยหยันอย่างไม่เกรงกลัวความตาย กู้หมิงหยางเหลือบสายตามองสตรีข้างกาย แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับพราวระยับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย มือหนาเอื้อมไปฉวยกระบี่ประจำกายขึ้นมาควงกระชับในมือ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูของนาง "เกาะชายเสื้อข้าไว้ให้ดี… แม่นางปากกล้า" เขาก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับกองทหารนับร้อยที่กำลังพังประตูเข้ามา ทว่าในวินาทีที่กู้หมิงหยางกำลังจะฟาดฟันกระบี่ออกไปเพื่อเปิดทางหนี เสียงระฆังเตือนภัยศึกประชิดค่ายก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นจากหอคอยทิศเหนือ! ไม่ใช่แค่ทหารลอบสังหารขององค์ชายสาม… แต่เป็นกองทัพนับพันของแคว้นศัตรูที่ฉวยโอกาสบุกทะลวงค่ายกลเข้ามาในยามวิกาลพร้อมกันอย่างไร้รอยต่อ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความฟินปนระทึกในตอนนี้ค่ะ!