เมื่อความลับถูกเปิดเผย

กระดาษสาแผ่นบางเฉียบที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ตู้ตำรา ไม่ได้มีไว้เพื่อบันทึกกลอนรักรำพึงรำพันถึงบุรุษใด ทว่ามันคือรายชื่อสินบนและบัญชีลับการขนถ่ายอาวุธเถื่อนของกรมคลัง ที่เชื่อมโยงตรงไปยังพรรคพวกขององค์ชายสาม เซี่ยฉีหยุนขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด นางกวาดตามองตัวเลขและลายมือหวัดๆ เหล่านั้นอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลแข่งกับเวลาที่เหลือน้อยเต็มที ภารกิจแฝงตัวมาเป็นสตรีขี้โอ่ในจวนแม่ทัพเพื่อสืบหาหลักฐานชิ้นนี้ เกือบจะสำเร็จลุล่วงด้วยดีอยู่แล้วเชียว หากไม่ใช่เพราะ... "เจ้ากำลังทำอะไรกับความลับของแผ่นดิน" เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นเหนือศีรษะราวกับอสุนีบาตฟาดผ่าลงกลางใจ เซี่ยฉีหยุนสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาจุกที่ลำคอ นางรีบซุกม้วนกระดาษไว้ในอกเสื้ออย่างลนลาน พร้อมกับดีดตัวลุกขึ้นเผชิญหน้า กู้หมิงหยางยืนกอดอกพิงกรอบประตู แววตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองการกระทำของนางทุกกระเบียดนิ้ว บนใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้ม มีเพียงความเย็นชาและประกายความผิดหวังที่วาบผ่านก้นบึ้งนัยน์ตาคู่นั้นอย่างรวดเร็ว "ท่านแม่ทัพ..." ฉีหยุนฝืนยิ้มกลบเกลื่อน น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแต่ยังคงพยายามรักษาฟอร์ม "ท่านเข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง เสียมารยาทต่อสตรีในห้องหรอ..." "สตรีในห้องงั้นหรือ?" กู้หมิงหยางก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย แรงกดดันมหาศาลจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบกายอึดอัดแทบหายใจไม่ออก "สตรีเรียบร้อยที่ไหนเขาปีนป่ายรื้อค้นหีบสมบัติลับของข้า สตรีไร้พิษสงที่ไหนมีสายตาเฉียบคมราวกับพยัคฆ์ยามจ้องเหยื่อเช่นเจ้า" แม่ทัพหนุ่มหยุดยืนห่างจากนางเพียงคืบ กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกลิ่นจางๆ ของสนและเหล้าชั้นดีลอยเข้าแตะจมูก ฉีหยุนผงะถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือ ร่างกายแนบชิดติดกำแพงไร้ทางหนี "ข้า... ข้าแค่หาของเล่นแก้เบื่อ..." นางเถียงเสียงแข็ง ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนกลบเกลื่อนความกลัว "ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ใจคอจะรังแกสตรีตัวเล็กๆ ที่แค่ซุ่มซ่ามทำของตกหล่นหรือเพคะ" "ของตกหล่น?" กู้หมิงหยางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบก้มมองส่วนนูนที่ซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อของนาง "ของตกหล่นชิ้นนั้น คงจะสำคัญถึงขนาดทำให้ชีพจรของเจาเต้นรัวจนข้าได้ยินจากระยะสามก้าวเชียวรึ เซี่ยฉีหยุน" ฉีหยุนกัดริมฝีปากจนห่อเลือด นางเกลียดนักไอ้ความฉลาดเป็นกรดและความประสาทไวเกินมนุษย์ของบุรุษผู้นี้! "ถ้าท่านรู้แล้วว่าข้าไม่ได้เป็นแค่คุณหนูตกอับไร้พิฆาต แล้วทำไมท่านยังเก็บข้าไว้?" นางเปลี่ยนแผน ตัดสินใจเลิกเล่นละครฉากใหญ่ เชิดหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ แววตาดื้อรั้นฉายชัดความท้าทาย "ฆ่าข้าเสียสิ หรือไม่ก็ส่งตัวข้าให้ทางการรับรองว่าท่านจะได้หน้าและคำชมมหาศาล" กู้หมิงหยางไม่ตอบทันที นิ้วมือเรียวยาวของเขาเอื้อมขึ้นมาแตะปลายคางมนของนาง บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสเย็นเยียบแต่แฝงด้วยแรงดึงดูดประหลาด ปลายนิ้วนั้นไต่ไล้เบาๆ บริเวณกรอบหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่จุดชีพจรใต้กกหูที่กำลังเต้นเร่า "ฆ่าเจ้า? น่าเสียดายฝีปากเผ็ดร้อนนี่แย่" น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มจนน่ากลัว "อีกอย่าง... ข้ายังอยากรู้ว่า สตรีขี้โอ่ที่วันๆ เอาแต่เห่าหอนเรื่องชื่อเสียงเงินทอง แท้จริงแล้วเป็นสายลับของใครกันแน่ ส่งคนมาสอดแนมข้า หรือว่า... ส่งมาขโมยหัวใจข้ากันแน่?" คำพูดหยอกเย้าแต่แววตากลับจริงจังดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ ทำให้ฉีหยุนสะท้านเฮือก นางปัดมือเขาออกอย่างแรงด้วยความโมโห "หลงตัวเอง! ใครจะไปตกหลุมพรางบุรุษหน้าเลือดอย่างท่าน!" "ถ้าไม่ใช่ข้า แล้วเป็นใคร?" กู้หมิงหยางรวบเอวบางของนางเข้าหาตัวด้วยความเร็วแสง ฉีหยุนอุทานลั่นด้วยความตกใจ มือทั้งสองข้างยันแผงอกกว้างของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าช่องว่างระหว่างกันกลับถูกร่นจนแทบไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากซึ่งกันและกัน "เอกสารในอกเสื้อเจ้า... คือบัญชีลับของพวกขุนนางกังฉินที่ขายชาติใช่หรือไม่?" ฉีหยุนชะงักงัน ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เขารู้... เขารู้ได้อย่างไรว่ามันคืออะไร! "ท่าน..." "ข้าตามสืบเรื่องนี้มาครึ่งปี แต่เจ้ากลับใช้เวลาแค่สามวันในการหาเบาะแสสำคัญเจอ" กู้หมิงหยางจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง ราวกับต้องการอ่านทะลุถึงก้นบึ้งจิตใจ "บอกข้ามา เซี่ยฉีหยุน เจ้าทำงานให้ใคร... หรือว่าเจ้าจงใจเข้าจวนข้า เพื่อใช้ประโยชน์จากอำนาจของข้าในการล้างแค้นให้ตระกูลเซี่ย?" ราวกับสายฟ้าฟาดซ้ำลงมากลางใจ เมื่อชื่อ "ตระกูลเซี่ย" ถูกเอ่ยออกมาจากปากของแม่ทัพหนุ่ม แววตาของฉีหยุนไหววับ รอยยิ้มเยาะหยันหลุดหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความเจ็บปวดและแค้นเคืองที่ปิดไม่มิด นางเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าแต่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมา ความลับที่อดทนปกปิดมานานแรมปี กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกในค่ำคืนนี้ "ใช่! ข้าเข้ามาเพื่อสืบหาความจริง เรื่องที่พวกมันใส่ร้ายบิดาข้า!" นางระเบิดอารมณ์ออกมา น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ในเมื่อท่านรู้แล้ว ก็ลงมือเถอะ! จะจับข้าส่งคุกหลวง หรือจะฆ่าหมิ่นเกียรติข้าที่นี่ก็ตามใจท่าน!" กู้หมิงหยางมองสตรีตรงหน้า ท่าทีดื้อรั้นที่ปกปิดความเปราะบางเอาไว้ ทำให้หัวใจที่ด้านชาของแม่ทัพหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธเคืองก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนขึ้นมาในอก เขายื่นมือออกไปหมายจะเกลี่ยหยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยตาสวยคู่นั้น แต่นายทหารคนสนิทกลับผลุนผล่ายเปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านแม่ทัพ!แย่แล้วขอรับ! มีราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... และตอนนี้ องค์ชายสามเสด็จมาถึงหน้าจวนแล้วขอรับ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความแซ่บในตอนนี้ด้วยกันนะคะ! ✨