ก้าวข้ามกำแพงความเย็นชา

"แผนการตื้นเขินปานนี้ ต่อให้เอาหมาจิ้งจอกมาเดินวนรอบจวนสามรอบยังคิดได้ลึกล้ำกว่าท่านเลยเพคะ องค์ชายสาม" น้ำเสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นกลางห้องหนังสือลับหาได้มีความยำเกรงไม่ เซี่ยฉีหยุนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์อย่างไม่เกรงใจใคร บนโต๊ะตรงหน้าคือกองเอกสารลับทางราชการที่นางเพิ่งกวาดสายตาอ่านจบไปหมาดๆ ดอกไม้ปักผมสั่นไหวตามจังหวะการแค่นหัวเราะเบาๆ ของนาง เป็นความสะใจที่ถูกปิดบังไว้ไม่มิด ทว่า บรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้มีแค่นางกับชายผู้เป็นเป้าหมายของการสนทนา เงาร่างสูงใหญ่ของกู้หมิงหยางที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้นลายมังกรขยับไหวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองสตรีผู้ขึ้นชื่อว่า ‘ขี้โอ่และไร้แก่นสาร’ แห่งเมืองหลวงด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ยามแรกที่เขาพบนาต นางคือสตรีแต่งกายจัดจ้านที่เอาแต่พูดจาโอို้อวดความมั่งคั่งและสติปัญญาอันน้อยนิดเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ในยามนี้—ภายใต้แสงเทียนวับแวม นางกลับกลายเป็นหมากตัวสำคัญที่ใช้มันสมองอันเฉียบคมรื้อถอนรากถอนโคนแผนกบฏขององค์ชายสามได้อย่างแนบเนียน โดยที่อีกฝ่ายยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถูกตลบหลัง "เจ้ากล้าดียังไงมาดูถูกเรา เซี่ยฉีหยุน!" องค์ชายสามกัดฟันกรอด พระเนตรวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว พระหัตถ์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "อย่าลืมว่าชีวิตของบิดาเจ้าอยู่ในมือเรา!" "โอ้? ท่านขู่ข้าด้วยเรื่องนี้อีกแล้วหรือเพคะ?" ฉีหยุนลุกขึ้นยืนช้าๆ นางเชิดหน้าขึ้นสบตาองค์ชายสามอย่างไม่หลบเลี่ยง แววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความสมเพชเสียด้วยซ้ำ "น่าเสียดายจริงๆ ที่ท่านทรงโง่เขลาจนไม่รู้ว่า... เอกสารตัวจริงที่ท่านเก็บไว้ในลิ้นชักลับ ตอนนี้มันไปอยู่บนโต๊ะทำงานของไต้ฮ่องเต้เรียบร้อยแล้วล่ะเพคะ" "เจ้าว่าอย่างไรนะ!" "ทรงตกพระทัยเกินไปแล้วเพคะ ระวังพระoองค์จะทรงประชวรด้วยโรคความดันโลหิตสูงนะเพคะ เพคะ... คนฉลาดเขาไม่เอาชีวิตตัวเองมาทิ้งเพราะความโลภหรอกเพคะ" ฉับพลัน ประตูห้องหนังสือก็ถูกถีบเปิดออกด้วยพลังลมปราณอันรุนแรง ร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีดำสนิทของท่านแม่ทัพกู้หมิงหยางก้าวเข้ามาด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตา องค์ชายสามหน้าถอดสี "กู้หมิงหยาง! เจ้า... เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!" กู้หมิงหยางไม่ชายตาแลองค์ชายผู้สูงศักดิ์แม้แต่น้อย สายตาคมกลาบกริบของเขาพุ่งตรงมาที่เซี่ยฉีหยุน ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้นางทีละก้าว ย่างก้าวของเขาน่าเกรงขามราพญายมราช กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายสงครามจางๆ ลอยเข้าปะทะนาสิกของนาง จนฉีหยุนเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่สายตาดูถูกเหยียดหยามเช่นเคย... แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน คล้ายค้นพบสมบัติล้ำค่าในกองขยะ และคล้ายกำลังพิจารณาเหยื่อตัวน้อยที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อย่างแนบเนียน "เจ้ากล้ามากนะเซี่ยฉีหยุน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นชิดริมหู นางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามา "เอาตัวเข้าไปเสี่ยงในรังพยัคฆ์ เพียงเพื่อตลบหลังองค์ชายสามด้วยแผนการที่แยบยลปานนี้... เจ้าคิดว่าตัวเองมีกี่ชีวิตกัน?" ฉีหยุนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา พยายามรักษามาดความปากกล้าไว้ให้มั่น แม้ว่าใบหน้าคมคายของเขาจะอยู่ห่างจากนางเพียงคืบเดียวก็ตาม "หม่อมฉันจะมีกี่ชีวิตก็เรื่องของหม่อมฉันค่ะท่านแม่ทัพ หรือว่า... ท่านเป็นห่วงหม่อมฉันขึ้นมาจริงๆ ถึงได้ตามมาขัดจังหวะการแสดงงิ้วของหม่อมฉันเช่นนี้?" นางสวนกลับทันควัน แม้เสียงจะสั่นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด กู้หมิงหยางไม่ตอบ เขายื่นมือหนาออกไป รวบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนฉีหยุนอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างของนางแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งภายใต้ชุดเกราะ ความเย็นชาที่เขามักจะมีให้เสมอมาบัดนี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนแรงที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ "ปากเก่งนักนะ..." แม่ทัพหนุ่มกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มแดงก่ำของนาง "แต่ความฉลาดของเจ้าในวันนี้... ทำให้ข้าต้องลงโทษเสียให้เข็ด ที่กล้าเล่นกับไฟโดยไม่บอกกล่าวผู้เป็นสามีเช่นข้า" ฉีหยุนเบิกตากว้าง สามี? เขาเรียกตัวเองว่าสามีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! นางอ้าปากเตรียมจะต่อว่าความหน้าไม่อายของเขา แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงใดออกมา ประตูห้องชั้นในก็ถูกเปิดผางออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าขององครักษ์นับสิบที่กรูเข้ามาล้อมรอบ ทว่า ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนั้นเอง กู้หมิงหยางกลับไม่ได้สนใจทหารเหล่านั้นเลย สายตาของเขายังคงจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างไม่ลดละ และก่อนที่ฉีหยุนจะทันตั้งตัว ปลายนิ้วแข็งแรงก็เชยคางนางขึ้น บังคับให้นางรับสัมผัสวาบหวามที่ถูกประทับลงมาบนกลีบปากอย่างดุดันและเอาแต่ใจ ริมฝีปากหยักลึกบดAขยี้ลงมาท่ามกลางความตกตะลึงขององค์ชายสามและเหล่าองครักษ์ รสชาติหวานล้ำที่ปะปนไปด้วยความดุดันและคลั่งรักทำเอาสมองของเซี่ยฉีหยุนขาวโพลน นางทุบอร์ดแกร่งของเขาประท้วง แต่เขากลับยิ่งรัดวงแขนแน่นขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของนางให้เป็นเนื้อเดียวกับเขาให้จงได้ และในวินาทีที่ฉีหยุนกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบอันตรายนี้เอง กู้หมิงหยางก็ผละริมฝีปากออกช้าๆ ปลายนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำหวานบนริมฝีปากนางเบาๆ สายตากรุ้มกริบที่ซ่อนความคลั่งรักไว้เต็มเปี่ยมมองลึกเข้าไปในดวงตานาง "กลับจวน... แล้วเราค่อยเคลียร์บัญชีเรื่องที่เจ้าทำตัวฉลาดเกินหน้าเกินตาข้าวันนี้" ยังไม่ทันที่ฉีหยุนจะได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของรองแม่ทัพที่หน้าซีดเผือด "ท่านแม่ทัพแย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังปริศนาสามพันนายจากแคว้นเหนือ กำลังบุกประชิดประตูเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและหัวใจเต้นแรงไปกับความซี้ยั๊วะของคู่กัดคู่นี้ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!